Στέλιος Καζαντζίδης 1931 - 2001

«Υπάρχω»

2009-11-06T16:55:00.006+02:00

«Φίλοι μου,

Ο δίσκος που ακούτε αυτή τη στιγμή, έχει τίτλο «Υπάρχω» και γράφτηκε με τη συνεργασία του Πυθαγόρα και του Χρήστου του Νικολόπουλου. Ο τίτλος είναι συμβολικός και αφορά εσάς και εμένα.

Υπάρχω σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος, απ’ τον καιρό που εσείς, οι γνωστοί και άγνωστοι φίλοι μου, με αγαπήσατε και με κάνατε δικό σας.

Υπάρχω εφόσον εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι εκφράζω τους καημούς, τα προβλήματά σας, την πίκρα της ξενιτιάς, το μόχθο του εργάτη, την εγκατάλειψη, τη μοίρα του ανθρώπου της συνοικίας. Και θα υπάρχω, όσο υπάρχουν ταπεινοί, αγνοί και τίμιοι άνθρωποι του λαού.

Γιατί μόνο στην καρδιά του λαού ζω. Εκεί είναι το σπίτι μου, εκεί γεννήθηκα, εκεί θα πάψω κάποτε να υπάρχω. Σας ευχαριστώ.»

Έτσι προλογίζει ο Στέλιος Καζαντζίδης το θρυλικό τραγούδι «Υπάρχω» και τον ομώνυμο δίσκο, που κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική «ΜΙΝΟΣ» το Νοέμβριο του 1975.

Στα έντεκα από τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου το μουσικό μέρος φέρει την υπογραφή του Χρήστου Νικολόπουλου και το στιχουργικό αυτή, του σημαντικού λαϊκού στιχουργού Πυθαγόρα Παπασταματίου. Το δωδέκατο τραγούδι είναι μια επανεκτέλεση και αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Στέλιου. Ο τίτλος του είναι «Έφυγες με έναν άλλονε». Η μουσική είναι του Γιάννη Τατασσόπουλου και οι στίχοι του Νίκου Ρούτσου. Ίσως είναι και το τραγούδι, από όλα τα τραγούδια του δίσκου που συνάδει περισσότερο με τις αντιλήψεις του Στέλιου για το λαϊκό τραγούδι, για αυτό και αποτέλεσε προσωπική του επιλογή. Βέβαια όπως ο ίδιος δήλωσε χρόνια μετά την κυκλοφορία του «Υπάρχω», το αγαπημένο του τραγούδι, από τα δώδεκα του δίσκου, ήταν το «Κράτα καρδιά».

Αξίζει να αναφέρουμε πως ο Αχιλλέας Θεοφίλου έκανε την παραγωγή, ο Τάκης Φιλιππίδης με βοηθό τον Γιάννη Παπαϊωάννου την ηχοληψία, ενώ της σχεδίασης του εξωφύλλου επιμελήθηκε η Λίκα Φλώρου.

Σε ότι αφορά στην ηχογράφηση του «Υπάρχω», ο Καζαντζίδης αρχικά ήταν διστακτικός,. Ο λόγος δεν ήταν απλά και μόνο η «κόντρα» του με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της «ΜΙΝΟΣ». Τα ίδια τα τραγούδια ήταν ανασταλτικός παράγοντας.

Η Κορίνα Βασιλειάδου, ανερχόμενη τραγουδίστρια και σύντροφος – την περίοδο εκείνη - του Καζαντζίδη, δήλωσε πριν μερικά χρόνια στην εκπομπή «Αρχείο»:

«Δεν ήθελε να τα πει αυτά τα τραγούδια, τα θεωρούσε πάρα πολύ μοντέρνα για εκείνον. Έκλαιγα τρεις μέρες να βγει στην τηλεόραση. Είχε νεκρώσει όλη η Ελλάδα τότε για να δούνε τον Στέλιο Καζαντζίδη στην τηλεόραση. Δεν έβγαινε με τίποτα. Τελικά πείστηκε. Τα τραγούδια με δυσκολία, βγήκε και τα είπε τελικά. Δηλαδή όχι πως δεν ήταν ωραία, όχι πως δεν τα σεβότανε. Ο Στέλιος ήτανε τόσο ταπεινός. Του έδειχνε ο μικρότερος συνθέτης κάτι και τον κοίταζε μες στα μάτια.»

Στα 1980, 5 χρόνια μετά την κυκλοφορία του "Υπάρχω", ο Καζαντζίδης θα πει στο Βασίλη Βασιλικό:

«Όλα αυτά τα χρόνια, πριν σταματήσω, έδινα τόπο στην οργή. Έλεγα πάντα, δε βαριέσαι αυτό το δίσκο θα τον πω για την μάνα μου, αυτούς τους δίσκους θα τους πω για τον κόσμο, αυτό το δίσκο θα τον πω για τον Θεοδωράκη, αυτόν θα τον πω για τον Νικολόπουλο, είπα να πω κι ένα δίσκο για μένα: το “Υπάρχω”. Αλλά μετά απ’ το δίσκο αυτό δεν ξαναείπα άλλον.»

Ο δίσκος κυκλοφόρησε, λοιπόν, το 1975 και σημείωσε σημαντικό αριθμό πωλήσεων. Αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί αναφορά και πρότυπο, για τους λαϊκούς δημιουργούς.

Περίπου 35 χρόνια μετά την κυκλοφορία του «Υπάρχω», περισσότερα από τα μισά τραγούδια του δίσκου «γεμίζουν» μουσικά προγράμματα σε πάλκα, μεγάλες πίστες, συνοικιακές ταβέρνες, επαρχιώτικα μαγαζιά, ακόμα και εναλλακτικές ή «έντεχνες» μουσικές σκηνές. Κάποιο από τα 12 τραγούδια του δίσκου, συμπεριλαμβάνεται πάντα στις λίστες αναπαραγωγής των μεγάλων ραδιοφωνικών σταθμών. Δεν υπάρχει, ίσως, Έλληνας που αγνοεί το «Υπάρχω» και αυτό, αν μη τι άλλο, αποδείχνει τη μεγαλοσύνη του Καζαντζίδη.

Αφορμή για τη δημοσίευση αυτή – αναφορά στο «Υπάρχω», στάθηκε η επανακυκλοφορία του δίσκου με το δεύτερο τεύχος της νεότευκτης έντυπης εφημερίδας «VETO», αυτή την Κυριακή (8/11/2009).

Παρόλο που η διανομή του μουσικού μας πολιτισμού σε έντυπες εκδόσεις εφημερίδων μας βρίσκει αντίθετους ή έστω, όχι απόλυτα σύμφωνους, παρακολουθούμε με ικανοποίηση, το εμπορικό ενδιαφέρον που δείχνουν οι εκδότες και ιδιοκτήτες του Tύπου για τον Στέλιο Καζαντζίδη. Θεωρώντας εκ των προτέρων επιτυχημένη την κίνηση αυτή επανακυκλοφόρησης του «Υπάρχω», ελπίζουμε να καταγραφεί με αριθμούς, ακόμη μια φορά, η εμπορική ισχύς του Καζαντζίδη, η οποία θα καταργήσει – για όσους διαχειρίζονται τη μουσική μας κληρονομιά – το άλλοθι της μη – εμπορικότητας του κλασσικού λαϊκού τραγουδιού.

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του περιοδικού «Λαϊκό Τραγούδι»

2009-10-23T12:06:00.000+03:00

Από σήμερα, Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, το βρίσκετε στα σημεία πώλησης σε όλη την Ελλάδα (δείτε εδώ)

Με το περιοδικό προσφέρεται και ένα CD με 10 τραγούδια, δημιουργίες του σημαντικού Καρδιτσιώτη μουσικού και συνθέτη – μα δυστυχώς άγνωστου στο ευρύ κοινό – Βασίλη Καραπατάκη (το πραγματικό του επώνυμο ήταν Καψάλης).

Χρωστάμε, ως τόπος αφιερωμένος στον Στέλιο Καζαντζίδη, μια εκτενή αναφορά σε αυτόν τον πολύ σπουδαίο δημιουργό και στενό συνεργάτη του Καζαντζίδη. Για μας όπως και για όλους τους λάτρεις της λαϊκής μουσικής μας παράδοσης, ο Βασίλης Καραπατάκης είναι ένα αναντικατάστατο κομμάτι της ελλαδικής μουσικής ιστορίας.

Επισκεφτείτε τον διαδικτυακό τόπο του περιοδικού "Λαϊκό Τραγούδι" στη διεύθυνση:

www.laikotragoudi.gr

αλλά και το ιστολόγιο του

laikotragoydi.blogspot.com

Ο επίσημος διαδικτυακός τόπος του Στέλιου Καζαντζίδη

2009-10-18T22:24:00.004+03:00

Το επίσημο site του Στέλιου Καζαντζίδη, στη διεύθυνση www.stelios-kazantzidis.gr, είναι γεγονός εδώ και λίγους μήνες. Διευθύνεται από το - μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα - πολιτιστικό φορέα «Στέλιος Καζαντζίδης νυν και αεί», στον οποίο προεδρεύει η σύζυγος του Στέλιου Καζαντζίδη, Βάσω.

Ο διαδικτυακός τόπος είναι δημιουργία της www.tangram.gr.

Ο επισκέπτης του site, μπορεί να διαβάσει λίγα πράγματα για τη σύσταση του Πολιτιστικού φορέα «Στέλιος Καζαντζίδης Νυν και αεί», να δει κάποιες φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο της Βάσως Καζαντζίδη, να ακούσει μερικά εξαιρετικά τραγούδια της δεκαετίας του 50 με τη φωνή του Στέλιου, να παραγγείλει το αφιέρωμα της συζύγου του Στέλιου με τίτλο «Τ’ αχνάρια ενός μύθου»…

Αναφέρεται στο site, πως τα έσοδα από τις πωλήσεις του αφιερώματος – το οποίο παρεμπιπτόντως μπορεί κανείς να προμηθευτεί τμηματικά μαζί με την εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής» (π ατήστε εδώ για περισσότερα) – θα διατεθούν για τη δημιουργία μουσείου του Στέλιου Καζαντζίδη.

Σε ότι αφορά στο αφιέρωμα της κας Βάσως Καζαντζίδη, η θέση μας είναι σαφής:

Για έναν που αγνοεί την καλλιτεχνική προσφορά και το έργο του Καζαντζίδη, το πολυδιάστατο αφιέρωμα (περιλαμβάνει όλη τη δισκογραφία του Στέλιου, φωτογραφικό υλικό και 4 ωριαία DVD) της συζύγου του, είναι μια καλή αφορμή για περεταίρω αναζήτηση. Κατά τα άλλα θα χαρακτηρίζαμε την όλη προσπάθεια πρόχειρη. (Διαβάστε την κριτική του blog στο έργο της κας Βάσως Καζαντζίδη.

Ήδη η εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής» εξέδωσε το πρώτο μέρος της συλλογής – συγκεκριμένα το πρώτο από τα τέσσερα DVD μαζί με την συλλεκτική κασετίνα – στην τιμή των 4 ευρώ (με την εφημερίδα). Η τιμή είναι εξαιρετικά χαμηλή αν αναλογιστεί κανείς, πως όταν πρωτοκυκλοφόρησε το αφιέρωμα, σε τέσσερα κομμάτια, μαζί με το περιοδικό «Τηλεθεατής», στοίχισε συνολικά 50 ευρώ (δηλαδή 12,5 το κομμάτι).

Ελπίζουμε ο διαδικτυακός αυτός τόπος (www.stelios-kazantzidis.gr), να εμπλουτιστεί και να προσφέρει πολλά περισσότερα σε όλους, όσοι αναζητούν τον Καζαντζίδη στις σελίδες του διαδικτύου.

Ένας χρόνος http://stelioskazantzidis.blogspot.com

2009-10-16T05:21:00.006+03:00

Όλα άρχισαν τον Οκτώβριο του 2008. Πριν ένα χρόνο περίπου, πήραμε την απόφαση να δημιουργήσουμε ένα διαδικτυακό τόπο, σημείο αναφοράς για τους λάτρεις της λαϊκής μουσική παράδοσης και κατ’ επέκταση του Στέλιου Καζαντζίδη.

Πολλοί ασχολήθηκαν, και ασχολούνται, με το φαινόμενο «Καζαντζίδης». Όπως έχουμε όμως τονίσει επανειλημμένα, η υπέρμετρη λατρεία, η άγνοια και η προκατάληψη, συχνά αποτελούν τροχοπέδη σε κάθε απόπειρα αξιολόγησης του καλλιτεχνικού έργου και της προσφοράς του απόλυτου λαϊκού τραγουδιστή.

Μέσα στον χρόνο αυτό, που πέρασε, καταθέσαμε τα διαπιστευτήρια μας και δηλώσαμε έντονα την παρουσία μας. Δημιουργήσαμε ένα λειτουργικό blog, δημοσιογραφικού χαρακτήρα, στο οποίο κάθε δημοσίευση είναι αποτέλεσμα έρευνας και μεθοδικής εργασίας.

Κάναμε 96 δημοσιεύσεις. Πολλές πρωτότυπες, μα όλες περιεκτικές και ενδιαφέρουσες. Για πρώτη, ίσως, φορά, οι περισσότεροι μάθατε για την αντιδικία του Στέλιου Καζαντζίδη με την εταιρεία Columbia το 1966, διαβάζοντας το ιστολόγιο μας. Δημοσιεύσεις όπως αυτή με τίτλο «Η δισκογραφική διαδρομή του Στέλιου Καζαντζίδη» ή η «Όμορφη πόλη» αλλά και αυτή με τίτλο «Παντού σκοτάδι», διαβάστηκαν πολύ και αξιολογήθηκαν θετικά.

Επίσης, δύο εκτενείς συνεντεύξεις του Στέλιου, η μία το 1981 στον Δημήτρη Δανίκα (για την εφημερίδα «Ριζοσπάστης») και η άλλη στον Γιάννη Ευθυμίου (για το περιοδικό «Πίστα») φιλοξενήθηκαν στις «σελίδες» του blog μας.

Στην προσπάθειά μας, συνδράμανε με τις επιστολές τους στο blog μας, 10 γνωστοί και σημαντικοί – ο καθένας στον τομέα του – άνθρωποι.

Ο Χρόνης Αηδονίδης (παραδοσιακός Θρακιώτης τραγουδιστής), ο Γιάννης Ευθυμίου (Ραδιοφωνικός Παραγωγός), ο Γιώργος Κοντογιάννης (δημοσιογράφος – εκδότης του περιοδικού «Λαϊκό Τραγούδι»), ο Λάκης Χαλκιάς (τραγουδιστής), ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας (τραγουδοποιός), ο Γιώργος Λεκάκης (στιχουργός), ο Γιάννης Δημαράς (βουλευτής), ο Ροβήρος Μανθούλης (σκηνοθέτης) και οι Μουαμέρ Κετέντζογλου ( Τούρκος μουσικός) και Henry Denander (Σουηδός μουσικός παραγωγός), μοιράστηκαν μαζί μας προσωπικές εμπειρίες με τον Στέλιο Καζαντζίδη αλλά και σκέψεις και γνώμες για αυτόν, δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό παρόντες σε μια ανιδιοτελή προσπάθεια ανάδειξης της μουσικής μας παράδοσης. (δες πλευρική στήλη - κατηγορία "Είπαν για εμάς...")

Πάνω από 26.500 άνθρωποι διάβασαν το http://stelioskazantzidis.blogspot.com και μέχρι στιγμής, οι συνολικές επισκέψεις ανέρχονται στις 60.000 και πλέον. Αυτό σημαίνει πως περίπου 72 άνθρωποι καθημερινά, επισκέπτονται το ιστολόγιό μας και δίνουν αξία ύπαρξης σε αυτό. Το νούμερο είναι ικανοποιητικό αν αναλογιστεί κανείς πως το http://stelioskazantzidis.blogspot.com είναι ένα πλήρως εξειδικευμένο blog και σύγκαιρα πως πολλοί «θαυμαστές» του Καζαντζίδη δεν έχουν, λόγω ηλικίας, καμία εξοικείωση με τον χώρο του διαδικτύου.

Αξίζει να αναφέρουμε πως κείμενά μας έχουν αναπαράγει μερικά από τα μεγαλύτερα ελληνικά blogs (http://troktiko.blogspot.com, http://press-gr.blogspot.com, http://taxalia.blogspot.com, http://athens.indymedia.org κ.α.) ενώ βάσει κατάταξης του www.sync.gr, το http://stelioskazantzidis.blogspot.com βρίσκεται, εδώ και ένα χρόνο, σταθερά μέσα στα 400 πρώτα ελληνικά blogs (σε πλήθος τουλάχιστον 45.000 ιστολογιών). Σημειώνουμε πως για τον Ιανουάριο του 2009, το http://stelioskazantzidis.blogspot.com φιγουράριζε στα 100 πρώτα ελληνικά blogs.

Την ύπαρξή μας βέβαια, έχουν αναφέρει έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις εφημερίδων και περιοδικών. Το περιοδικό «Λαϊκό τραγούδι», το ένθετο περιοδικό «Ταχυδρόμος» της εφημερίδας «Τα Νέα» αλλά και το δημοφιλές ηλεκτρονικό περιοδικό www.kolonaki-press.com παρουσίασαν στις σελίδες τους – και ευχαριστούμε για αυτό – τη δική μας προσπάθεια.

Στο διάστημα αυτό, αποκτήσαμε και αρκετούς φίλους, οι οποίοι επικοινώνησαν κατά καιρούς μαζί μας, σχολίασαν τις δημοσιεύσεις μας, μας επέστησαν την προσοχή κάποιες φορές, μας έδωσαν κίνητρο να συνεχίζουμε να ερευνούμε, να δημοσιεύουμε υλικό και να ασκούμε κριτική. Ενδεικτικά όλων αυτών που προαναφέραμε, είναι τα σχόλια που συνοδεύουν τις δημοσιεύσεις μας, οι 67 bloggers που μας παρακολουθούν και μας διαβάζουν συχνά (και εμφανίζονται στην πλευρική στήλη του blog), αλλά και οι περίπου 1000 φίλοι μας στο λογαριασμό που δημιουργήσαμε για άμεση επικοινωνία στο facebook.

Όλα αυτά που συνέβησαν, στον έναν αυτό χρόνο, μας κάνανε πιο απαιτητικούς. Έτσι δημιουργήσαμε την αγγλική εκδοχή του ιστολογίου μας στην διεύθυνση http://stelioskazantzidis-en.blogspot.com. Εκεί διαπιστώσαμε με έκπληξη πως οι φίλοι του Στέλιου Καζαντζίδη δεν εντοπίζονται μόνο στην Ελλάδα. Την ώρα που πολλοί υπερπροβεβλημένοι και υπερτιμημένοι «αστέρες» πασχίζουν για διεθνή καταξίωση, ο Στέλιος Καζαντζίδης, χρόνια μετά το θάνατό του, προκαλεί συγκίνηση σε ανθρώπους πέρα από τα ελλαδικά σύνορα. Με χαρά, λοιπόν, δεχθήκαμε ηλεκτρονικά μηνύματα από τη Γαλλία, την Βουλγαρία, τις ΗΠΑ, την Τουρκία, το Ισραήλ…

Πέρα από την αγγλική εκδοχή του blog "στήσαμε" , αλλά για προφανείς λόγους δεν λειτουργήσαμε σωστά, το forum του blog. Μπορείτε όλοι, ανεξαιρέτως, να γραφείτε μέλη στο http://stelioskazantzidis.forumsmotion.com. Η συμμετοχή σας είναι αυτή που μπορεί να διατηρήσει ζωντανό και ενδιαφέρον τον διαδικτυακό αυτό τόπο. Γίνετε μέλη, σχολιάστε τις δημοσιεύσεις του forum, προτείνετε θεματικές ενότητες, επικοινωνήστε με ανθρώπους για θέματα που αφορούν στο λαϊκό μας τραγούδι.

Τέλος, εμπλουτίσαμε το blog με την ραδιοφωνική μας εκπομπή. Κάθε Παρασκευή στις 00.00 και κάθε Κυριακή στις 19.00, για δύο ώρες, συντονιστείτε στο ραδιόφωνο του http://stelioskazantzidis.blogspot.com και ακούστε στην εκπομπή «Είμαι τραγούδι είμαι λαός» λαϊκό τραγούδι. Ακούστε νόμιμα, από τον server του www.musicheaven.gr, σημαντικά λαϊκά τραγούδια – κάθε εποχής – που σπάνια ακούγονται στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις.

Οι υποχρεώσεις μας, πέρα από την λειτουργία του συγκεκριμένου blog ήταν, είναι και θα παραμείνουν πολλές. Παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, πιστεύουμε ότι ανταποκριθήκαμε μέχρι σήμερα, επαρκώς, στις προσδοκίες και των πλέον δύσπιστων.

Δημοσιεύσαμε πρωτότυπα θέματα, εκμεταλλευτήκαμε σε μεγάλο βαθμό τις ευκολίες του διαδικτύου για να προωθήσουμε το εγχείρημά μας, αποφύγαμε κάθε είδους οικονομικές συναλλαγές και παραμένοντας, έτσι, ανεξάρτητοι, ασκήσαμε χωρίς φόβο την κριτική μας…

Για να μπορέσουμε, από εδώ και πέρα, να πράξουμε περισσότερα και να δημιουργήσουμε απερίσπαστα, θέλουμε την συμμετοχή σας.

Διαδώστε με κάθε τρόπο το http://stelioskazantzidis.blogspot.com. Σχολιάστε τις δημοσιεύσεις μας. Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω τις φόρμας επικοινωνίας αλλά και του λογαριασμού μας στο facebook. Στείλτε μας υλικό προς αξιολόγηση και δημοσίευση. Ντοκουμέντα έρευνας, φωτογραφίες, πληροφορίες κάθε τύπου, απλές αφηγήσεις και προσωπικές ιστορίες που αφορούν στον Στέλιο Καζαντζίδη ,μας είναι χρήσιμα στην προσπάθειά μας να προβάλλουμε την προσφορά του, το καλλιτεχνικό του έργο και την διαχρονική αξία αυτού. Ακόμα και η αρνητική σας κριτική, για εμάς θα είναι κέρδος.

Περιμένουμε όλους τους φίλους, που αγαπήσανε το λαϊκό τραγούδι και αναπόδραστα τιμήσανε τον Στέλιο Καζαντζίδη, να δηλώσουν παρόντες και να ενισχύσουν την προσπάθειά μας.

Σας ευχαριστούμε για όλα.

Η διαχείριση του http://stelioskazantzidis.blogspot.com

Η «Μαντουμπάλα» του Δερβενιώτη;

2009-10-13T15:01:00.008+03:00

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενη δημοσίευση, η Μαντουμπάλα (ή Μαντουβάλα) υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και λαοφιλέστερες ηθοποιούς στην Ινδία (βλέπε στη φωτογραφία αριστερά). Μαζί με τις σύγχρονές της Ναργκίς και Μίνα Κουμάρι θεωρούνται η ιερή τριάδα του Ινδικού σινεμά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μumtaz Begum Jehan Dehlavi. Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουάριου του 1933 και πέθανε μόλις στα 36 της χρόνια, στις 23 Φεβρουαρίου 1969, έχοντας προλάβει να γυρίσει περισσότερες από 70 ταινίες.

«Μαντουμπάλα» είναι και ο τίτλος του τραγουδιού που το 1959, όταν και κυκλοφόρησε, σημείωσε ρεκόρ πωλήσεων. Το σίγουρο είναι πως ο Καζαντζίδης, εμπνεύστηκε το στιχουργικό μέρος, από την θρυλική, Ινδή πρωταγωνίστρια.

Η μουσική βάση της «Μαντουμπάλας» είναι το τραγούδι «Aajao tarapt hai arman» (Έλα, σε ποθούν τα αισθήματά μου) του Ραβί Σανκάρ. Το ινδικό τραγούδι δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της δημοφιλούς ταινίας Awara (Ο αλήτης της Βομβάης) - στην οποία πρωταγωνιστεί η Ναργκίς - και ακούστηκε σε αυτή. (Ακούστε το στο βίντεο που παραθέτουμε στο τέλος της δημοσίευσης)

Η «Μαντουμπάλα», που κυκλοφόρησε στα 1959 - το στιχουργικό και μουσικό μέρος της οποίας φέρουν την υπογραφή του Στέλιου Καζαντζίδη - είναι μια πλήρης, επιτυχημένη διασκευή του ινδικού τραγουδιού. Οι μουσικές προσθήκες που γίνανε, θα λέγαμε πως καθιστούν τη «Μαντουμπάλα», μια σχεδόν αυθεντική δημιουργία, που ελάχιστα θυμίζει το πρωτότυπο.

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ πως το τραγούδι με τίτλο «Η επιστροφή της Μαντουμπάλας» (σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη και στίχους Δημήτρου Γκούτη) που ερμήνευσαν ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα το 1964, είναι το τραγούδι που θυμίζει περισσότερο από κάθε άλλο, την δημιουργία του Ραβί Σανκάρ.

Ποιος όμως είναι ο πραγματικός δημιουργός της ελληνικής «Μαντουμπάλας», η οποία πέρασε στην ιστορία ως δημιουργία του Στέλιου Καζαντζίδη;

Έχει ενδιαφέρον να δούμε, την εκδοχή που ο σπουδαίος συνθέτης Θοδωρής Δερβενιώτης (1922 - 2004) παρουσίασε στην κρατική τηλεόραση, στην εκπομπή «Η ιστορία των χρόνων μου» (2003).Είπε, λοιπόν, ο Δερβενιώτης:

«Την εποχή εκείνη είχαν έρθει πολλές ταινίες ινδικές στην Ελλάδα με την Ναργκίς. Δακρύβρεχτες ταινίες και πήγαινε πολύς κόσμος και τις άκουγε. Παρουσιαστήκανε τραγούδια τέτοια, ατόφια ινδικά, και κυκλοφορήσαν σε δίσκους σαν ελληνικά. Η Μαντουμπάλα και το είσαι η ζωή μου, είχανε τα ρεφρέν… μουσική δηλαδή! Χωρίς λόγια. Το 1959 με πήρε ο Στέλιος και πήγαμε στη Λάρισα για 25 μέρες. Φύγαν όλοι και μου λέει: «Εσύ θα καθίσεις να πάμε μαζί». Είχε μια μερσεντές τότε. Αυτός, εγώ και η Μαρινέλλα. Σε όλο το δρόμο με ζαλίσανε (τραγουδάει τους σκοπούς των τραγουδιών «Είσαι η ζωή μου» και το «Μαντουμπάλα»).

«Τι είναι αυτά ρε παιδιά;». «Θα ακούσεις, θα ακούσεις», απαντούσε ο Καζαντζίδης. Τέλος πάντων… Και κάποια στιγμή φέρνει λόγια στα οποία… τα ρεφρέν τους ήταν κολλημένα απάνω στις δύο μουσικές αυτές. Το ένα ήταν η «Μαντουμπάλα» και το άλλο «Είσαι η ζωή μου». Και ερχότανε δήθεν σε μένα να καθίσει να τα φτιάξει. Δεν μπορούσε να φτιάξει τίποτα. Έπαιρνε μια κιθάρα γκούγκου, γκούγκου μια ώρα, δύο ώρες, τρείς ώρες… Και απ τη δουλειά μου με χασομερούσε και με νευρίαζε και αναγκαζόμουνα και του έλεγα: «Φεύγα, άστα…».

Η Μαρινέλλα ζει… για αυτό το πράγμα που είπες τώρα για την «Μαντουμπάλα». Της είπα πια μέρα να ρθουν και τις λέω όχι πρωί, πρωί κατά τις 11. Και μου ήρθαν 8.30 η ώρα το πρωί και χτυπούσαν την πόρτα. Εγώ ήμουνα εργένης. Δεν είχα σηκωθεί ακόμα. Δεν τους απάντησα. Είδα…Άκουσα την ομιλία τους και νευρίασα. Ντύθηκα ξέρω εγώ πήγα στην τουαλέτα. Δεν τους είπα ούτε καλημέρα. Άνοιξα, μπήκαν μέσα. Πήγα παρήγγειλα τον καφέ μου, ξέρω εγώ, το κολατσιό μου. Λέω τέτοιοι είστε τώρα θα δείτε. Ήπια τον καφέ μου άναψα και ένα τσιγάρο, γιατί κάπνιζα τότε, κι αναγκάστηκε η Μαρινέλλα με τα γυαλιά χαμηλά, χαμηλά : «Θόδωρε έφτιαξες τίποτα;» Λέω: «Θα ακούσεις». Και μόλις παίρνω το μπουζούκι και το παίζω και ακούει την εισαγωγή σηκώθηκε απάνω: «Θόδωρε, αυτό δεν είναι τραγούδι αυτό είναι έργο!»

Η «Μαντουμπάλα» ήταν ένα τραγούδι μπορώ να πω εγώ ότι έκανε θραύση και στους δίσκους αλλά και σαν τραγούδι. Τραγουδήθηκε, παίχτηκε πάρα πολύ δηλαδή, και πούλησε και εγώ δεν ξέρω τι πούλησε. Δεν έπαιρνα ούτε ένα πέντε τις εκατό για να ξέρω ας πούμε. Αλλά πάντως ότι πούλησε, πούλησε! Πάρα πολλούς δίσκους. Ήτανε μεγάλη επιτυχία.».

Διαβάστε ακόμη:

Λίγα λόγια για την Μαντουμπάλα

Διασκευές

Φτωχιά μου Νέα Ιωνία...

2009-10-10T15:32:00.006+03:00

Το καλοκαίρι του 1927, ο Χαράλαμπος Καζαντζίδης (πατέρας του Στέλιου) και η μητέρα του Γεσθημανή, πολιτογραφήθηκαν Νεοϊωνιώτες και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην οδό Αλαΐας, στον αριθμό 33. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1931, γεννήθηκε στην οδό αυτή ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Η Νέα Ιωνία, ιδρύθηκε μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών. Στις 27 Ιουνίου του 1923, ημέρα Κυριακή, στην περιοχή που μέχρι τότε ονομαζόταν «Ποδαράδες» και υπαγόταν στον Δήμο Αθηναίων, θεμελιώθηκε από τον αρχηγό της Επαναστατικής Κυβέρνησης, Νικόλαο Πλαστήρα και τον ιερέα Παπαϊωακείμ Πεσματζόγλου, ένας προσφυγικός συνοικισμός.

Η πρώτη μαζική εγκατάσταση προσφύγων από την Σπάρτη της Πισιδίας, ήταν ο βασικός λόγος που η μετέπειτα περιοχή της Νέας Ιωνίας, αρχικά ονομάστηκε Νέα Πισιδία.

Η ονομασία αυτή δεν διατηρήθηκε καθώς η Νέα Ιωνία φιλοξένησε πρόσφυγες από την Ινέπολη, την Κασταμονή, τη Σαφράμπολη, τη Νεάπολη, την Καππαδοκία, την Αλάια και την Αττάλεια της Παμφυλίας και ακόμη από την Σμύρνη και τα περίχωρά της, τα Βουρλά, το Αϊβαλί, τα Θυάτειρα και άλλες πολιτείες της Ιωνίας όπου ανθούσαν σπουδαίες Ελληνορθόδοξες κοινότητες.

Το 1934, μαζί με άλλους συνοικισμούς της Αθήνας και του Πειραιά, η Νέα Ιωνία ονομάστηκε δήμος και σήμερα, βάσει της απογραφής του 2001 έχει πάνω από 66.000 κατοίκους.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης γεννήθηκε, μεγάλωσε και εργάστηκε στην Νέα Ιωνία. Την εγκατέλειψε στα χρόνια της κατοχής, όταν η οικογένεια του αναγκάστηκε να μεταβεί στο χωριό Πλατανάκια των Σερρών (στους πρόποδες του Μπέλες) και έπειτα στη Ροδώνα κοντά στο Κιλκίς.

Ο Στέλιος στις αφηγήσεις του, θυμάται μια ήσυχη εργατική περιοχή με έντονο προσφυγικό στοιχείο. Στη γενέτειρα του αφιέρωσε και το τραγούδι «Νέα Ιωνία» (σε στίχους του Πυθαγόρα και μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου) το οποίο συμπεριλήφθηκε στο δίσκο «Βραδιάζει», που κυκλοφόρησε το 1992 από την MBI.

Παρόλο που το τραγούδι προτάθηκε στον Καζαντζίδη στη δεκαετία του 70, ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε περίπου 20 χρόνια μετά, καθώς ο ίδιος απείχε από τη δισκογραφία λόγω της γνωστής διαμάχης του με τη δισκογραφική «ΜΙΝΟΣ».

Στο απόσπασμα από την εκπομπή «Λαϊκό τραγούδι» που παραθέτουμε (το οποίο πρόσφατα πρόβαλε και η εκπομπή "Αρχείο") παρακολουθήστε τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Πυθαγόρα και τον Στέλιο Καζαντζίδη, να προβάρουν - στη δεκαετία του 70 - το τραγούδι "Νέα Ιωνία".Αξίζει να σημειώσουμε πως της παραγωγής της εκπομπής αυτής, επιμελήθηκε ο γνωστός σκηνογράφος Γιώργος Στεργίου.

ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ δεν θα γίνει η ραδιοφωνική εκπομπή

2009-10-09T12:16:00.000+03:00

Η ραδιοφωνική εκπομπή του blog, «Είμαι τραγούδι είμαι λαός» ... Για να την ακούσετε πατήστε πάνω στην εικόνα, που βρίσκεται στην πλευρική στήλη ή πατήστε απ’ ευθείας εδώ, αν δε διαθέτετε το πρόγραμμα winamp.

Κάθε Παρασκευή στις 00.00 και κάθε Κυριακή στις 19.00, για 2 ώρες, συντονιστείτε στο ραδιόφωνο του blog.

Καλή ακρόαση...

Γίνετε τώρα μέλη στο http://stelioskazantzidis.forumsmotion.com και ελάτε να τα πούμε στο chat room του forum.

«Αμοιβαία Προβολή»

2009-10-01T21:18:00.003+03:00

Στην πλευρική στήλη του blog, προσθέσαμε – όπως ίσως παρατηρήσατε - μια νέα κατηγορία εξωτερικών συνδέσεων με τίτλο «Αμοιβαία Προβολή». Θέλουμε, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, να αναφέρουμε πως οι διαδικτυακοί τόποι που εμφανίζονται (και θα εμφανίζονται κατά καιρούς) σε αυτή την ομάδα συνδέσεων, δεν συμφωνούν απαραίτητα με το ύφος και την πρόταση του δικού μας blog.

Στα πλαίσια προώθησης του δικού μας εγχειρήματος -από τη στιγμή που δεν αποσκοπούμε στο κέρδος και δεν έχουμε κανενός τύπου οικονομικές συναλλαγές με κανένα - κρίναμε σωστό να παραθέσουμε τους ιστοτόπους εκείνους, που καιρό τώρα μας προβάλλουν (αφιλοκερδώς).

Η ανταλλακτική «διαφήμιση» είναι ένας τρόπος το http://stelioskazantzidis.blogspot.com να διαδοθεί με στόχο να αποτελέσει εν τέλει, σημείο αναφοράς για τους λάτρεις της λαϊκής μουσικής παράδοσης.

Σε λίγες μέρες κλείνουμε ένα χρόνο από την πρώτη μας ανάρτηση. Με αφορμή το γεγονός αυτό, θα δημοσιεύσουμε σύντομα, ένα κείμενο αναφορά στα όσα πετύχαμε στο χρονικό αυτό διάστημα.

Σημειώνουμε πως οι θεματικές κατηγορίες που παρατίθενται στην πλευρική στήλη του blog («Διαβάστε ακόμη…» κτλ), είναι ενδεικτικές του περιεχομένου του και εξυπηρετούν την λειτουργικότητα του ιστολογίου και παράλληλα δίνουν την αφορμή για περισσότερη αναζήτηση στις δημοσιεύσεις μας.

Ευχαριστούμε.

Η διαχείριση του http://stelioskazantzidis.blogspot.com

Κριτική – «Η φωνή ζει»

2009-09-20T05:00:00.011+03:00

Οι συντελεστές της συναυλίας – αφιερώματος («Η φωνή ζει») δεν κατάφεραν να μας διαψεύσουν. Σε προηγούμενη δημοσίευση του blog κάναμε φανερές τις διαθέσεις μας απέναντι στο εγχείρημα αυτό, μα και τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας. Οι αμφιβολίες μας δικαιώθηκαν.

Το βράδυ της Παρασκευής, λοιπόν, (στις 18/09/09) έλαβε χώρα στο Καλλιμάρμαρο, η συναυλία στη μνήμη του Στέλιου Καζαντζίδη. Για κακή τύχη των διοργανωτών (δεν θα έλεγα δική μας) η έντονη βροχόπτωση στο κέντρο της πρωτεύουσας έθεσε πρόωρα τέρμα σε αυτή την αστειότητα, που πάνω από 40.000 άνθρωποι ζήσαμε. Το αν αντιλήφθηκαν το μέγεθος της, όλες αυτές οι χιλιάδες κόσμου, είναι ένα άλλο ζήτημα που χρίζει κοινωνιολογικής προσέγγισης.

Στα θετικά της παράστασης ας σημειώσουμε την απόδοση της ορχήστρας. Ήταν κάτι που αναμέναμε άλλωστε από τη στιγμή, που οι συναυλίες αυτές ανακοινώθηκαν.

Ο κόσμος ήταν πολύς. Όμως «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά εν το ευ το πολύ».

Πολλοί ήρθαν για τον Καζαντζίδη. Οι πιο πολλοί όμως ήρθαν με αφορμή τον Καζαντζίδη και όχι για εκείνον. Αυτοί, οι περισσότεροι δηλαδή, το ίδιο θα κάνανε σε κάθε μεγάλο πολιτιστικό γεγονός και αν μη τι άλλο, το αφιέρωμα της Παρασκευής ήταν ένα μεγάλο πολιτιστικό και κοσμικό γεγονός από το οποίο, απλά, δεν θα μπορούσαν να λείψουν. Όμως δεν μπορούμε να πούμε πως δεν το περιμέναμε και αυτό. Μαζικές εκδηλώσεις τέτοιου τύπου μοιραία αναπαράγουν την ίδια την κοινωνία.

Οι ουρές πριν την είσοδο μεγάλες, ταλαιπώρησαν αρκετά τον κόσμο που στάθηκε σε αυτές περιμένοντας. Η αναμονή ξεπέρασε την μισή ώρα, καθώς κάποιες από τις εισόδους του σταδίου – άγνωστο γιατί – παρέμεναν κατά διαστήματα κλειστές στο ευρύ κοινό.

Και ο ήχος όμως, δεν ήταν καλός. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως για αρκετή ώρα, μεγάλο μέρος του κοινού αποδοκίμασε έντονα, φωνάζοντας μαζικά και ρυθμικά «Δεν ακούμε, δεν ακούμε!». Ο συγχρονισμός δε, των διάσπαρτων - στο χώρο - ηχείων, δεν ήταν κάθε στιγμή ο κατάλληλος, με αποτέλεσμα ο κόσμος (ιδιαίτερα στο μέσο του σταδίου) να ακούει κάτι σαν αντίλαλο.

Βέβαια όλα αυτά, τα πρακτικά και τεχνικά ζητήματα, μπορούμε να τα αντιπαρέλθουμε κατανοώντας τις δυσκολίες που μπορεί να γεννά ο ίδιος ο χώρος της εκδήλωσης.

Να το πούμε πιο απλά: Και τις ουρές μπορεί να ανεχτεί κάποιος, και τον κακό ήχο για όσο διάστημα χρειαστεί, αν αυτό που εν τέλει παρακολουθήσει τον ανταμείψει.

Μα η παράσταση της Παρασκευής ήταν μια φαρσοκωμωδία. Από κάθε άποψη.

Στον εξωτερικό χώρο τίποτα δεν προμήνυε πως θα λάμβανε χώρα μια συναυλία στη μνήμη του Καζαντζίδη. Πουθενά μια γιγαντοαφίσα, πουθενά μια ένδειξη. Η ατμόσφαιρα πνιγμένη στους καπνούς από τις πάρα πολλές καντίνες στα πέριξ του σταδίου. Οι ουρές μεγάλες. Η είσοδος στο στάδιο δύσκολη και χρονοβόρα.

Στις κερκίδες, ο κόσμος κάθε λογής, όπως ήταν φυσικό άλλωστε, να χειροκροτεί "θερμα" ανθρώπους του επιχειρηματικού κόσμου και τις εγχώριας showbiz, κάθε που προβάλλονταν η φάτσα τους, στις γιγάντιες οθόνες, που είχαν στηθεί για τις ανάγκες της παράστασης.

Φυσικά, σε ένα ακόμα αφιέρωμα στη μνήμη του Στέλιου, δεν έλλειψαν οι «ρεζερβέ» καρέκλες των επωνύμων και των δημοσιοσχεσιτών. Το ίδιο και όλοι εκείνοι οι «μαϊντανοί» που στελεχώνουν και αυτοί με τη σειρά τους το εγχώριο «star system».

Αποστροφή! Αηδία!

Και να ήταν μόνο αυτά; Στο στάδιο - πριν την έναρξη της συναυλίας - αντηχούσαν τραγούδια της Μαρινέλλας, που παίζανε πάνω σε ένα ενημερωτικό σποτ του ιδρύματος «Αρωγή» (το ίδρυμα στο οποίο διατέθηκαν τα έσοδα της συναυλίας). Δεν θα ήταν ορθότερο, στα πλαίσια που η κοινή λογική ορίζει, να «πλημμυρίσει» ο χώρος με τη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη; Το γεγονός και μόνο αυτό, γεννά ερωτήματα σχετικά με τους όρους υπό τους οποίους δέχθηκαν να συμμετέχουν κάποιοι στο αφιέρωμα αυτό.

Για ποιον έγινε, τέλος πάντων, αυτή η συναυλία;

Την απάντηση την πήραμε… αμέσως μετά, με την είσοδο των καλλιτεχνών, οι οποίοι ναι μεν φρόντισαν να μας καλησπερίσουν αλλά δεν φρόντισαν να μας αναφέρουν για ποιον λόγο μαζευτήκαμε τόσοι άνθρωποι, εκείνο το βράδυ. Δεν θυμόμαστε να ακούσαμε έστω έναν από τους έξι τραγουδιστές του αφιερώματος, να αναφέρει στο μικρόφωνο τον Καζαντζίδη. Ούτε μια φορά. Αστείο δεν είναι; Εξοργιστικό δεν είναι;

Με λύπη, διαπιστώσαμε και τις έντονες τάσεις αυτοπροβολής της βασικής διοργανώτριας των δύο συναυλιών, της Μαρινέλλας. Δεν αμφισβητεί κανείς το ταλέντο της και ακόμα περισσότερο την συνεργασία της με τον Καζαντζίδη στην πιο γόνιμη και παραγωγική περίοδο της καριέρας του. Βάσει αυτού και μόνο δικαιούταν ένα μεγαλύτερο κομμάτι προβολής. Θεωρούμε όμως ανεπίτρεπτο, να στήνεται ένα ολόκληρο παιχνίδι συναισθηματικής φόρτισης, σε βάρος της ουσίας του αφιερώματος, με την Μαρινέλλα να τραγουδά «Ας παν στην ευχή τα παλιά» την ώρα που φωτογραφίες της με τον Καζαντζίδη, διαδέχονταν η μία την άλλη στις γιγαντοοθόνες του σταδίου.

Σε όλα αυτά, προστίθενται οι κάκιστες ερμηνείες και η επιλογή κοινότυπων τραγουδιών. Εξαιρουμένου του Νταλάρα, ίσως και της Μαρινέλλας, οι τραγουδιστές της παράστασης αδυνατούσαν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός τόσο τολμηρού εγχειρήματος. Πρέπει να αντιληφθούν ορισμένοι πως οι συναυλιακοί χώροι δεν είναι πίστες νυχτερινών κέντρων διασκέδασης και πως ο Καζαντζίδης υπήρξε ένας εξαιρετικά παραγωγικός τραγουδιστής, που δεν αντιπροσωπεύεται από δέκα ή είκοσι μόνο χιλιοειπωμένα τραγούδια.

Η σκηνοθετική επιμέλεια του Σταμάτη Φασουλή, τέλος, ήταν αδιάφορη και το οπτικοακουστικό θέαμα, που – όπως οι συντελεστές της παράστασης δήλωσαν – θα προσέδιδε μοναδικό χαρακτήρα σε αυτήν, ανύπαρκτο.

Συμπερασματικά: Συναυλίες τέτοιου τύπου δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα. Το διαπιστώνουμε για ακόμη μια φορά Ο Καζαντζίδης αποτελεί εθνικό πολιτισμικό κεφάλαιο και αξίζει να μνημονεύεται για την δράση του ενάντια στην συλλογιστική των εταιριών δισκογραφίας, για την απαρέγκλιτη καλλιτεχνική του διαδρομή, για την στάση ζωής του, για την ερμηνευτική του πρόταση… Τα έχουμε ξαναπεί και θα τα λέμε για όσο χρειαστεί. Άνθρωποι που όχι μόνο δεν κατανόησαν το μύθο του αλλά μεθοδικά και εμπαθώς προσπάθησαν να απαξιώσουν την προσφορά και το έργο του αλλά και το πολυπληθές κοινό του, δεν μπορούν να αποτίσουν φόρο τιμής στον Στέλιο Καζαντζίδη.

Κακά τα ψέματα: Αν ο Καζαντζίδης ήταν στην ζωή, δεν θα επέτρεπε ποτέ να γίνει αυτό το αφιέρωμα Και νομίζουμε αυτό τα λέει όλα!

Διαβάστε ακόμη: «Η φωνή ζει!»

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας για τον Στέλιο Καζαντζίδη

2009-09-16T16:51:00.005+03:00

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, από τη δεκαετία του 60 και έπειτα, παράγει πολιτισμό. Ένας τραγουδοποιός με άποψη και αισθητική, προσφέρει ανελλιπώς. Kατοικεί, πλέον, μόνιμα στην Κομοτηνή - όπου μεγάλωσε - και μακριά από το κέντρο των εξελίξεων, την Αθήνα, δημιουργεί. Παράλληλα, ασχολείται με τα πολιτιστικά ζητήματα του τόπου. Αξίζει να αναφέρουμε πως πρωτοστάτησε στη σύσταση του Συλλόγου Φίλων Αρχαίου Θεάτρου Μαρώνειας (1999), συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αναστήλωση του θεάτρου, το οποίο φέτος, 23 αιώνες μετά, θα ξαναλειτουργήσει…

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, λοιπόν, δέχθηκε το κάλεσμά μας και με αφορμή την συμπλήρωση 8 χρόνων από το βιολογικό τέλος του Καζαντζίδη, χαιρέτησε την προσπάθειά μας, χαρίζοντάς μας ένα κείμενο. Τον ευχαριστούμε.

Για να επισκεφτείτε το προσωπικό του ιστολόγιο (Πατήστε εδώ)

Μας γράφει:

Αυτό που έγινε με τον Καζαντζίδη, είναι πρωτόγνωρο. Κανείς Έλληνας στην ιστορία δεν εισέπραξε τόση άδολη αγάπη όσο ο Στέλιος. Γέμισε η Ελλάδα από τις λέσχες που δημιουργήθηκαν στο όνομά του και οι γονείς κληροδοτούν στα παιδιά τους, την αγάπη τους για τον άνθρωπο, μαζί με τα πολύτιμα. Και το δικό σας blog μια λέσχη είναι και η αγάπη σας για τον άνθρωπο με την "απόλυτη φωνή" απόλυτα δικαιολογημένη.

Φιλικά...

Θανάσης Γκαϊφύλλιας.

Το κείμενο που ακολουθεί και μας παραχώρησε ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εποχή" την Κυριακή 13/09/2009.

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΩΝΗ

Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στην Κομοτηνή, τα έζησα σε μια φτωχογειτονιά με πλίνθινα σπίτια. Εκεί είδα φτώχεια, που δε θα ξεχάσω ποτέ. Όλοι όσοι έμεναν εκεί ήθελαν να ξεφύγουν απ’ τη μίζερη και αδιέξοδη ζωή τους. Ακόμα και η διεύθυνση μας το θύμιζε καθημερινά. Οδός Πύργου- Αδιέξοδος Α. Στη διπλανή αυλή έμενε μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά. Τρία κορίτσια κι ένα αγόρι, που ήταν τρίτο στη σειρά. Ο Χρήστος μόλις είχε τελειώσει τη θητεία του, αλλά τα πραγματικά ζόρια τώρα άρχιζαν γι’ αυτόν. Θα έπρεπε πρώτα να παντρέψει τα κορίτσια και ύστερα, αν του έμενε χρόνος και κουράγιο, θα έκανε κι αυτός οικογένεια.

Τα κορίτσια στο βελόνι κι ο Χρήστος εργάτης, που έκανε μεροκάματο, όταν και όπου έβρισκε. Δύσκολες μέρες και το χειρότερο, χωρίς προοπτική. Υπήρχε όμως μια μέρα που ξεχώριζε. Η Κυριακή. Τότε ο Χρήστος έβγαινε στην αυλή φορώντας ένα άσπρο φανελάκι κασκορσέ, που τόνιζε το γεροδεμένο και ηλιοκαμένο του κορμί, στερέωνε ένα καθρεφτάκι πάνω στο μουσλούκι (δοχείο με νερό κρεμασμένο στον τοίχο) και καθώς ξυριζόταν, από ένα φορητό πικάπ άκουγε τα αγαπημένα του δισκάκια. Αποκλειστικά Καζαντζίδη. Μόλις άκουγα μουσική πήγαινα κι εγώ στην αυλή τους, γιατί μου άρεσε το σκηνικό, αλλά τα τραγούδια του Στέλιου μου ήταν αδιάφορα. Μια Κυριακή άκουσα έναν άλλο τραγουδιστή (αργότερα έμαθα ότι τον έλεγαν Αγγελόπουλο) κι όταν πήγα στην αυλή, ο Χρήστος δεν ήταν εκεί. Είχε πάει στη Γερμανία και προφανώς είχε πάρει τα αγαπημένα δισκάκια μαζί του.

Τα χρόνια περνούσαν και καθώς μεγάλωνα στην καινούργια μου γειτονιά, κάθε φορά που άκουγα τις…φάμπρικες της Γερμανίας, έφερνα την εικόνα του Χρήστου στο μυαλό μου να λιώνει εκείνα τα δισκάκια στην καταραμένη ξενιτιά. Άκουγα αχόρταγα από το ραδιόφωνο κάθε τι καινούργιο ( κυρίως Νέο Κύμα ) κι αργότερα ξόδευα το χαρτζιλίκι μου στα juke box για χάρη του Elvis, των Beatles και των Stones, αλλά ποτέ δεν χάλασα μια δραχμή για χάρη του Στέλιου. Είδα με συμπάθεια την προσπάθειά του να μπει στα χωράφια του Μπιθικώτση, τραγουδώντας Μίκη και Μάνο, αλλά ως εκεί. Έπρεπε να ωριμάσω για να γίνω πιο διαλλακτικός με τις επιλογές μου και τότε πρόσεξα την ερμηνεία του στο «Ποια είσαι εσύ» του Νικολόπουλου κι έπαθα την πλάκα μου. Δε χόρταινα να τον ακούω να παίζει με μια jazz διάθεση με τα ημιτόνια, να βυθίζει τη φωνή του στα έγκατα του πενταγράμμου και με άνεση να την εκτοξεύει δυο οκτάβες επάνω, χωρίς να χάσουν οι νότες τίποτε απ’ τη δυναμική τους. Άνοιγε το στόμα του για το αγαπημένο του ΑΑΑΑ και νόμιζε κανείς πως έκρυβε τον τρούλο της Αγιά-Σοφιάς στο λαρύγγι του.

Ανακάλυψα το «Μίσος» του Άκη Πάνου και υποκλίθηκα. Και κάποια στιγμή επέτρεψα στον εαυτό μου να βουρκώσει ακούγοντας «Το μερτικό μου απ’ τη χαρά» του Λοΐζου. Α ρε Χρήστο, δίκιο είχες που λάτρευες την «απόλυτη φωνή».

Κομοτηνή 07-09-2009

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Ενημέρωση – 8 χρόνια χωρίς τον Στέλιο

2009-09-12T03:49:00.007+03:00

Σε δύο μέρες από σήμερα, συμπληρώνονται 8 χρόνια, από τον θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη. Σας ενημερώνουμε, λοιπόν, πως θα τελεστούν δύο ξεχωριστά μνημόσυνα.

Αύριο Κυριακή, η ώρα 11.00, οι Σύλλογοι φίλων Στέλιου Καζαντζίδη θα κάνουν τρισάγιο στο νεκροταφείο της Ελευσίνας, ενώ τη Δευτέρα στις 17.00, η σύζυγος του Στέλιου, Βάσω Καζαντζίδη, θα τελέσει μνημόσυνο.

Όσοι δεν διαθέτουν αυτοκίνητο, μπορούν να μεταβούν στην Ελευσίνα, με τις αστικές συγκοινωνίες. (Πατήστε εδώ για να δείτε τα δρομολόγια)

Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στους Συλλόγους φίλων Στέλιου Καζαντζίδη. Μπορείτε να βρείτε τους διαδικτυακούς τόπους των Συλλόγων κάνοντας «κλικ» στις διάφορες περιοχές του χάρτη, που βρίσκεται στο κάτω μέρος του blog.

Τα 78α γενέθλια του Στέλιου

2009-08-29T16:43:00.003+03:00

Πριν από 78 χρόνια, στις 29 Αυγούστου του 1931, στην οδό Αλαΐας, στη Νέα Ιωνία Αττικής, γεννήθηκε ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Σήμερα δημοσιεύσουμε, ένα μικρό απόσπασμα από την «θρυλική» εκπομπή των «Ρεπόρτερς» (1983) με θέμα την τότε δικαστική διαμάχη του Καζαντζίδη με την «ΜΙΝΟΣ» και το επίμαχο συμβόλαιό του με την δισκογραφική.

Στο απόσπασμα που παραθέτουμε, ο Στέλιος μπροστά στο πατρικό του σπίτι, θυμάται εικόνες από τα παιδικά του χρόνια και αφηγείται τις αναμνήσεις του, απαντώντας στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου Γιώργου Λιάνη. Μιλά για την καθημερινή ζωή της οικογένειας Καζαντζίδη, το θάνατο του πατέρα του, την πολυαγαπημένη του μητέρα…

Διαβάστε ακόμη: Ο Γιάννης Δημαράς μιλά για τον Στέλιο Καζαντζίδη

«Η φωνή ζει»

2009-07-30T19:07:00.007+03:00

Πρόσφατα μάθαμε – δημοσιεύτηκε άλλωστε σε εφημερίδες και διαδικτυακούς τόπους – πως στα μέσα του Σεπτέμβρη θα διοργανωθούν δύο συναυλίες, αναφορά στον Στέλιο Καζαντζίδη.

Στις 18 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο και στις 23 του ίδιου μήνα στο Καυταντζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης.

Γιώργος Νταλάρας, Πασχάλης Τερζής, Δημήτρης Μητροπάνος, Χάρις Αλεξίου, Γλυκερία και φυσικά η Μαρινέλλα ενώνουν τις φωνές τους σε μια παράσταση την οποία σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής και της οποίας επιμελείται ο Ανδρέας Καραχάλιος.

Η συναυλία μας ενδιαφέρει, στο βαθμό που καθίσταται ένα γεγονός πανελλαδικής εμβέλειας και αφορά στον Καζαντζίδη. Ξεφεύγοντας από το καθαυτό καλλιτεχνικό γεγονός, είναι ευκαιρία να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις και ανησυχίες.

Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι κάποιοι σημαντικοί και διαχρονικά εμπορικοί τραγουδιστές, μετέχουν μιας τέτοιας προσπάθειας. Δεν αμφιβάλουμε ούτε για τις αγαθές προθέσεις κάποιων, ούτε αμφισβητούμε πως επιλέχθηκαν σημαντικοί μουσικοί ώστε το μουσικό κομμάτι, αισθητικά, να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των περισσοτέρων.

Ποιο θα είναι όμως, το αποτέλεσμα όλης αυτής της προσπάθειας;

Όσο και αν κάποιοι απαντώντας, θα επικαλεστούν την απότιση φόρου τιμής στη μνήμη του σημαντικότατου τραγουδιστή καθώς και το φιλανθρωπικό χαρακτήρα των εκδηλώσεων, αφού τα έσοδα θα διατεθούν στο μη κερδοσκοπικό σωματείο «ΑΡΩΓΗ» με σκοπό την ανέγερση και τον εξοπλισμό ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες, το ερώτημα για όλους εμάς, τους λάτρεις της λαϊκής μουσικής παράδοσης, θα παραμένει αναπάντητο.

Η «ευαισθησία» και η «φιλανθρωπία» τέτοιου τύπου μας αφήνει παγερά αδιάφορους, καθώς το μόνο που προσφέρει είναι παροδική άμβλυνση των προβλημάτων και εφυσηχασμό. Σύγκαιρα, μας απασχολεί έντονα το ποιοι είναι εν τέλει οι τιμητές του Στέλιου και κατά πόσο το αφιέρωμα αυτό θα προβάλει την προσφορά του Καζαντζίδη και τις όποιες επιδιώξεις είχε, όσο ήταν στην ζωή. Γιατί ο Καζαντζίδης πρότεινε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που οι τραγουδιστές, που θα μετάσχουν στο αφιέρωμα, πρεσβεύουν. Ο Καζαντζίδης αξίζει να μνημονεύεται για να επαναπροσδιορίζεται ο κοινωνικός ρόλος του καλλιτέχνη, να επανατοποθετείται η έννοια του λαϊκού τραγουδιστή, να ενισχύεται η συνδικαλιστική δράση στα καλλιτεχνικά δρώμενα, να υπάρχει πάντα η αντιπρόταση σε ότι αφορά στη διασκέδαση και στη δισκογραφική διαδικασία. Τον Καζαντζίδη δεν έχει νόημα να τον αναφέρουμε απλά ως έναν ακόμα «μεγάλο», πλάι στους πολλούς «μεγάλους» που δεν αναδείχθηκαν στον τόπο αυτό, μα επιβλήθηκαν μεθοδευμένα και εξαναγκαστικά. Εκεί πρέπει να δοθεί προσοχή, ώστε να αποκτήσει νόημα η όποια απόπειρα προβολής της καλλιτεχνικής παρουσίας και της πολυσχιδούς προσωπικότητας του Καζαντζίδη.

Άνθρωποι που δεν κατανόησαν ποτέ το καλλιτεχνικό μέγεθος του Καζαντζίδη, την ουσιαστική προσφορά του, το όραμά του, που δεν εκτίμησαν σωστά την αμφίδρομη σχέση του με τις ευρύτερες μάζες αλλά υποτίμησαν - και συνεχίζουν να το κάνουν – το κοινό του, είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο, να πραγματοποιήσουν ένα αφιέρωμα διαφορετικό από τα όσα αποτυχημένα έχουμε μέχρι τώρα παρακολουθήσει.

Τι αξία έχει να αναμασήσουμε πέντε – δέκα λόγια, μελωδίες και στίχους όταν λίγους μήνες μετά οι δισκογραφικές θα συνεχίσουν να παράγουν στα πρότυπα της διεθνούς δισκογραφίας, η μουσική παράδοση θα χάνεται στις εναλλακτικές μουσικές σκηνές, στις μεγάλες πίστες και τα τηλεοπτικά «γλέντια» και ο Καζαντζίδης – και ο κάθε Καζαντζίδης – θα παραμένει γνωστός στις νεότερες γενιές, για το πολύ δέκα τραγούδια του;

Μακάρι να διαψευσθούμε.

Επισκεφτείτε τoν διαδικτυακό τόπο για την εκδήλωση: www.stelioskazantzidis.net

O Λάκης Χαλκιάς για τον Στέλιο Καζαντζίδη

2009-07-02T01:30:00.008+03:00

Ο Λάκης Χαλκιάς, είναι ένας σημαντικός λαϊκός τραγουδιστής. Γεννημένος στα Ιωάννινα ανήκει στην τέταρτη γενιά της σπουδαίας μουσικής οικογένειας των Χαλκιάδων. Από το 1960 μέχρι τις μέρες μας, συνεισφέρει με κάθε δυνατό τρόπο στην διάδοση και διάσωση της λαϊκής μας παράδοσης και σύγκαιρα προσθέτει σε αυτή. Προσθέτει παραμένοντας παραγωγικός και ακμαίος και δημιουργώντας στα πλαίσια που ορίζει η ορθόδοξη λαϊκή δημιουργία.

Ο Λάκης Χαλκιάς ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μας και μας έγραψε ένα σύντομο κείμενο – αναφορά στη γνωριμία του με τον Στέλιο Καζαντζίδη και στην συνύπαρξη των δύο τραγουδιστών με τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο, σε studio ηχογράφησης το 1981.Μαζί με το κείμενο μας προσφέρει (και τον ευχαριστούμε διπλά για αυτό) μια φωτογραφία της σημαντικής αυτής συνάντησης. Ο φωτογραφικός φακός απαθανάτισε μια μοναδική στιγμή…

Επισκεφτείτε την προσωπική του ιστοσελίδα: www.lakischalkias.gr

Μας γράφει:

Με τον Στέλιο Καζαντζίδη, είχα την τύχη και την ευτυχία να είμαι κατ’ αρχήν ένας τραγουδιστής, θαυμαστής από την γενιά που επηρεάστηκε από την φωνή του, το πάθος, το αίσθημα και βέβαια την τεχνική του, που ήταν και θα παραμείνει μοναδική. Ήμουν 19χρονο παιδί, όταν το 1964 τραγουδούσα στου Κουλουριώτη πλάι στους Στέλιο Καζαντζίδη - Μαρινέλλα, Βίκυ Μοσχολιού και Γιώργο Ζαμπέτα.

Ήταν η πρώτη μας γνωριμία που εξελίχθηκε σε μεγάλη φιλία.

Στη φωτογραφία, βρεθήκαμε με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον μεγάλο μας ποιητή Γιάννη Ρίτσο στα στούντιο της Columbia στις αρχές του 1981 γράφοντας εκείνο τον καιρό το δίσκο «Πικραμένη μου γενιά» σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου και μουσική του Μάριου Τόκα.

Ήταν η εποχή, που με τον Στέλιο, είχαμε γίνει αχώριστοι φίλοι, αφού βλεπόμασταν σχεδόν καθημερινά. Έτσι, μια μέρα που βρεθήκαμε στο γραφείο του αδελφικού μας φίλου Τάσου Τσερόλα, (που ήταν ίσως ο μοναδικός φίλος του Στέλιου Καζαντζίδη, αλλά και η σκιά του για κάποιες δεκαετίες), ο οποίος έγινε και δικός μου φίλος στη συνέχεια, και παραμένει μέχρι σήμερα, τους είπα ότι ετοιμάζω το δίσκο αυτό.

Θυμάμαι τον Στέλιο Καζαντζίδη τότε που μου είπε κατά λέξη: «Λάκη να με φωνάξεις μια μέρα στο Studio, να ακούσω τα τραγούδια και να σου πω τη γνώμη μου, να δω τι γράφεις και πως τα λες», όπως συνήθιζε να λέει όταν αστειεύονταν.

Αυτές ήταν και θα παραμείνουν κάποιες από τις μεγάλες και αξέχαστες στιγμές που μπορεί να ζήσει ένας καλλιτέχνης, κοντά σε τόσο σπουδαίους όσο και τόσο σημαντικούς ανθρώπους και καλλιτέχνες που πέρασαν από το χώρο της τέχνης που λέγεται μουσική και άφησαν την σφραγίδα τους ως παρακαταθήκη για τον λαό μας και τις νεότερες γενιές. Στιγμές που βίωσα κι εγώ και παραμένουν στο μυαλό μου ανεξίτηλα χαραγμένες.

Η φωτογράφηση έγινε την πρώτη μέρα που ήρθε ο Στέλιος Καζαντζίδης στο στούντιο. Εκεί και γνωρίστηκαν για πρώτη φορά με τον Γιάννη Ρίτσο.

Τέλος, εύχομαι ολόψυχα σε όλους εσάς, κάθε επιτυχία, υγεία και δικαίωση στην ωραία πρωτοβουλία της δημιουργίας του blog, η οποία είναι απαραίτητη στις μέρες μας όσο ποτέ άλλοτε, και αναρτώντας στο διαδίκτυο τη ζωή και το έργο του μεγάλου Βάρδου της λαϊκής μας μουσικής Στέλιου Καζαντζίδη, να γίνει πυξίδα στους νέους μας, για την καλή ελληνική μουσική και τους δημιουργούς της, ώστε αυτοί οι καλλιτέχνες που δόξασαν την λαϊκή μας μουσική, να παραμείνουν πρότυπα στη ζωή τους. και να παραμείνει στη διαχρονικότητα δικαιωμένος ο αγώνας όλων αυτών που τόσο μόχθησαν, αγγίζοντας με τα τραγούδια τους, την ψυχή του λαού μας να μείνουν αθάνατοι. Και βέβαια ανάμεσά τους, κορυφαίος ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία

Πάντα φίλος

Λάκης Χαλκιάς

Δικαστική διαμάχη με την «COLUMBIA»

2009-06-30T22:55:00.006+03:00

Τι σχέση μπορεί να έχουν τα τραγούδια «Πατέρα μου, μητέρα μου» (1955), «Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα» (1953) ή το «Η μάνα του ναύτη» (1954) με την μετακίνηση του Στέλιου Καζαντζίδη από την «COLUMBIA» στην «ODEON - Parlophone» του Μίνωα Μάτσα;

Αξίζει να αναφέρουμε πως το 1964, ο Καζαντζίδης μεταπήδησε στην παρακμάζουσα (τότε) «ODEON», στην οποία μόλις είχε αναλάβει διοικητικά καθήκοντα ο γιος του Μίνωα Μάτσα, Μάκης.

Ελάχιστοι γνωρίζουν (ίσως δημοσιεύεται εδώ, πρώτη φορά, η πληροφορία αυτή) πως ο Στέλιος Καζαντζίδης στα 1966 κατέθεσε μήνυση εναντίον της εταιρείας «COLUMBIA» (των αδερφών Λαμπρόπουλων) η οποία την περίοδο εκείνη προέβηκε σε τύπωση δίσκων 45 στροφών, με τραγούδια της πρώτης «τραγουδιστικής» εποχής του Καζαντζίδη (Από τις 78 στις 45 στροφές δηλαδή. Σημειώνουμε για την ιστορία πως από τις 16 Ιουλίου του 1955 στο εργοστάσιο της «COLUMBIA» τυπώνονταν δισκάκια 45 στροφών).

Η μήνυση αυτή οδήγησε τις δύο πλευρές στα δικαστήρια.

Ο Καζαντζίδης ισχυρίστηκε στο δικαστήριο, πως η ανατύπωση των τραγουδιών αυτών τον δυσφημεί σαν καλλιτέχνη. Ανέφερε πως τα τραγούδια αυτά αφορούν μια παρελθούσα εποχή, κατά την οποία υπήρξε «δόκιμος» τραγουδιστής και δεν ανταποκρίνονται, πλέον, στο ώριμο ύφος της φωνής του. Μάρτυρες κατηγορίας, στο πλευρό του τραγουδιστή, ο Πάνος Γαβαλάς, ο συνθέτης Θοδωρής Δερβενιώτης αλλά και ο στιχουργός Χρήστος Κολοκοτρώνης, υποστήριξαν την άποψη περί δυσφήμισης και εντόπισαν την αιτία (της ενέργειας αυτής από μέρους της εταιρείας) στην πρόσφατη μετακίνηση του Καζαντζίδη στην «ODEON».

Οι δικηγόροι της «COLUMBIA» - Αλ. Κατσαντώνης και Α. Κόντος -και οι μάρτυρες - Σοφία Βέμπο και Μίμης Τραϊφόρος - που εξετάσθηκαν για λογαριασμό της δισκογραφικής, υποστήριξαν πως είναι αναντίρρητο δικαίωμα της εταιρίας να εκμεταλλευτεί εμπορικά το καλλιτεχνικό έργο, που ο ίδιος ο καλλιτέχνης παρήγαγε στα χρόνια συνεργασίας του με αυτή. Προσθέσανε επίσης, πως για το μόνο που μπορεί να διαμαρτύρεται ο Καζαντζίδης, είναι ίσως η κακή προώθηση του έργου του και όχι αυτή καθ’ αυτή η ανατύπωση των τραγουδιών.

Το δικαστήριο τελικά αθώωσε την «COLUMBIA», καθώς έκρινε πως δεν υπήρχε πρόθεση δυσφήμισης του τραγουδιστή.

Δείτε πως παρουσίασε η εφημερίδα «Ταχυδρόμος» τα όσα συνέβησαν :

Κυριακή 20 Μαρτίου 1966

Διαβάστε ακόμη: Η δισκογραφική διαδρομή του Στέλιου Καζαντζίδη

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

2009-06-20T20:38:00.005+03:00

Το διεθνές δίκαιο ορίζει ότι πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιστρέψουν στη χώρα τους, εξαιτίας δικαιολογημένου φόβου δίωξης με βάση τη φυλή, το θρήσκευμα, την εθνικότητα, τις πολιτικές πεποιθήσεις ή τη συμμετοχή σε μια ορισμένη ομάδα.

Σήμερα, που η όξυνση των προβλημάτων, συντηρητικοποιεί την κοινωνία είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε τις ανάγκες των προσφύγων και να τους διαχωρίσουμε από τους οικονομικούς μετανάστες. Γιατί άλλο πρόσφυγας, άλλο μετανάστης και άλλο λαθρομετανάστης.

Επί χρόνια, πολλές χώρες και περιοχές του κόσμου τηρούν τις δικές τους Ημέρες, ακόμα και Εβδομάδες Προσφύγων. Μία από τις πιο διαδεδομένες ήταν η Ημέρα Προσφύγων της Αφρικής, που ήδη εορταζόταν την 20^η Ιουνίου σε πολλές χώρες. Ως έκφραση αλληλεγγύης με την Αφρική, που φιλοξενεί τους περισσότερους πρόσφυγες και που παραδοσιακά έχει δείξει μεγάλη γενναιοδωρία στο προσφυγικό ζήτημα, το 2000 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε ομόφωνα ειδική απόφαση με την οποία ορίζεται η 20ή Ιουνίου κάθε χρόνο ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.

Με αφορμή τη μέρα αυτή σας παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την τηλεοπτική εκπομπή της Σεμίνας Διγενή «Στις γειτονιές των ανθρώπων», στο οποίο ο Στέλιος Καζαντζίδης, τραγουδά ζωντανά, το τραγούδι «Πρόσφυγες κυνηγημένοι». Ένα τραγούδι σε μουσική Θοδωρή Καμπουρίδη και στίχους Λευτέρη Χαψιάδη, που συμπεριλήφθηκε στον τελευταίο δίσκο του Καζαντζίδη για λογαριασμό της ΜΙΝΟΣ – EMI το 1987 ( «Ο δρόμος της επιστροφής» ). Στην ηχογράφηση που κυκλοφόρησε στο δίσκο δεύτερες φωνές κάνουν η Λίτσα Διαμάντη και ο Θέμης Αδαμαντίδης.

Σεβάς Χανούμ - η "Ωραία του Πέραν" (1931 - 1990)

2009-05-25T18:46:00.018+03:00

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1931 – λίγες μέρες μετά τη γέννηση του Καζαντζίδη ήρθε στη ζωή η Σεβαστή Παπαδοπούλου, που πέρασε στην ιστορία με το καλλιτεχνικό Σεβάς Χανούμ.

Γεννήθηκε στα Κοκκινόγεια, ένα χωριό κοντά στη Δράμα. Η Σεβαστή υπήρξε καλλιτεχνική παρτενέρ αλλά και ερωτική σύντροφος του Καζαντζίδη. Είναι, ίσως, μια από τις λιγότερο γνωστές τραγουδίστριες, που συνδέθηκαν μαζί του. Οι περισσότεροι (δικαίως) συνέδεσαν το όνομα του Καζαντζίδη με τη Μαρινέλλα, πολλοί γνωρίζουν έστω και σαν αναφορά την Καίτη Γκρέυ, λίγοι μνημονεύουν τα ωραία δίφωνα της Λίτσας Διαμάντη… Τη Σεβάς Χανούμ, όμως, δεν την θυμάται σχεδόν κανείς, πόσο μάλλον τη σχετίζει με τον Καζαντζίδη. Σε αυτό συντελεί και το γεγονός ότι δισκογραφικά, Καζαντζίδης – Χανούμ, δεν συνεργάστηκαν ποτέ. Εμφανίστηκαν, όμως, από κοινού σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης: Στο «Θείο» (πρώην «Ζέφυρος»), στην «Τριάνα» του Χειλά αλλά και στη «Γρανάδα» το 1955.

Η σχέση τους ήταν σύντομη και τοποθετείται χρονικά πριν το 1957, οπότε ο Στέλιος γνωρίζεται με την Κυριακή Παπαδοπούλου (Μαρινέλλα). Για τον Καζαντζίδη κύρια αιτία του χωρισμού του με την Σεβάς, ήταν η «εξάρτηση» της τραγουδίστριας από τα ναρκωτικά.

Εξομολογείται στον Βασίλη Βασιλικό, το 1980: «Αυτή που έπινε πάρα πολύ και που ήθελε οπωσδήποτε να με κάνει χασικλή ήταν η Σεβάς Χανούμ. Αυτής της φουκαριάρας της είχε γίνει πάθος. Δεν μπορούσε να τραγουδήσει αν δεν έπινε. Ενώ είχε ωραία φωνή και ήταν αρτίστα σπουδαία, νόμιζε πως χωρίς αυτό το πράμα δεν άξιζε τίποτα. Γι’ αυτό και δεν κράτησε πολύ η συνεργασία μου με τη Σεβάς Χανούμ. Είδα ότι θα με κατέστρεφε αν συνεχίζαμε.»

(βιβλίο «Υπάρχω» σελ 37, εκδόσεις Λιβάνη).

Αυτό που η Σεβαστή είχε να θυμάται από τον Στέλιο, ήταν η ευγένειά του.«Εν πάση περιπτώσει, έζησα με τον Στέλιο, δεν μπορώ να πω δεν αγαπηθήκαμε ή δεν πέρασα ωραίες στιγμές. Όχι, δεν μπορώ να πω τίποτε. Ποτέ δεν θυμάμαι να μ’ έχει πει: πήγαινε πιο κει, ή να μ’ έχει βρίσει ποτέ. Μα ποτέ. Πέρασα ζωή πραγματικά ονειρώδη μαζί του.», δήλωνε σχετικά.

Κάτι άλλο που σημειώνει στις αφηγήσεις της η Σεβάς Χανούμ, και αξίζει να αναφέρουμε, είναι πως μαζί της ο Καζαντζίδης, ανακάλυψε τον μουσικό πλούτο των Αραβικών χωρών.

Αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Εκεί στο σπίτι του Στέλιου στη Νέα Ιωνία, κλεινόμαστε τα βράδια μετά τη δουλειά, ανοίγαμε ραδιόφωνο και ακούγαμε Αραβία, Αίγυπτο. Ακούγαμε, μέχρι να βγει ο χότζας το πρωί να πει το «Αλλά, αλλάχ» και τότε πέφταμε να κοιμηθούμε. Εκεί ακούγαμε τη μεγάλη Κυρία, την κόρη της Κλεοπάτρας και του Νείλου, την εκρηκτική τραγουδίστρια της Αιγύπτου, την Ουμ Καλσούμ. Και όλα τα συγκροτήματα του ραδιοφωνικού σταθμού του Καΐρου και όλων των αραβικών ραδιοσταθμών… Και τότε, εγώ ήμουν εκείνη που πλούτισα τη φωνή του Καζαντζίδη. Άκουγε και ξεσήκωνε αυτούς τους λαρυγγισμούς.»

Η Σεβαστή, έφυγε από τη ζωή, στις 18 Μάιου του 1990. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η υγεία της είχε εξασθενίσει και η ίδια ζούσε απομονωμένη στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης. Λίγο πριν πεθάνει, σχεδίαζε την επάνοδό της στο τραγούδι. Δεν πρόλαβε όμως.

Στη φωτογραφία που ακολουθεί (μας την έστειλε ο Γιώργος Έξαρχος και τον ευχαριστούμε για αυτό) απεικονίζεται το πατρικό της σπίτι στα Κοκκινόγεια Δράμας.

Οι αφηγήσεις της Σεβαστής Παπαδοπούλου, συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο «Σεβάς Χανούμ - Η ιστορία μιας τραγουδίστριας», του οποίου επιμελήθηκε ο Μανουήλ Τασούλας (εκδόσεις ΠΑΝΟΣ)

Δημήτρης Χριστοδούλου

2009-05-18T04:06:00.008+03:00

Οι κατά καιρούς, επικριτές του Καζαντζίδη – λόγω της άγνοιας τους ή απλά συνειδητοποιώντας την άγνοια στην οποία συνηθίζει να ζει η «μάζα» - επιχειρηματολόγησαν βασισμένοι στον ισχυρισμό πως ο Καζαντζίδης δεν τραγούδησε καλά τραγούδια.

Δυστυχώς, η εντύπωση πως ο Καζαντζίδης δεν τραγούδησε σπουδαία τραγούδια καλλιεργήθηκε στο κοινό, με αποτέλεσμα να καταστεί γεγονός και έπειτα αδιάσειστο στοιχείο υπέρ της (ας μας επιτραπεί ο όρος) «αντικαζαντζιδικής προπαγάνδας»,

Ο Καζαντζίδης υπήρξε, ένας από τους πλέον εμπορικούς καλλιτέχνες, και στα χρόνια της ακμής του κλασσικού λαϊκού τραγουδιού ο εμπορικότερος. Ως εκ τούτου όλοι οι σπουδαίοι συνθέτες και στιχουργοί της εποχής του, θέλησαν και πέτυχαν (όσο το επιτρέψανε τα αντικρουόμενα ή συμπλέοντα συμφέροντα των δισκογραφικών εταιριών) να συνεργαστούν μαζί του.

Μια αναφορά στους σημαντικούς λαϊκούς δημιουργούς, με τους οποίους συνέπραξε, αποδείχνει την σημαντική συνεισφορά του Καζαντζίδη στο σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Γιάννης Παπαϊωάνου, Μανώλης Χιώτης, Βασίλης Τσιτσάνης, Γιώργος Μητσάκης, Μπάμπης Μπακάλης, Στέλιος Χρυσίνης, Βασίλης Καραπατάκης, Θόδωρος Δερβενιώτης, Απόστολος Καλδάρας, Άκης Πάνου, Χρήστος Νικολόπουλος, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Τάκης Σούκας είναι μερικοί από τους συνθέτες που υπογράφουν το μουσικό μέρος των τραγουδιών που κυκλοφόρησαν με τη φωνή του Στέλιου. Από την άλλη οι σημαντικότεροι στιχουργοί, όπως ο Κώστας Βίρβος, ο Χρήστος Κολοκοτρώνης, Χαράλαμπος Βασιλειάδης η Ευτυχία Παπαγιανοπούλου, ο Πυθαγόρας, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος συνεργάστηκαν μαζί του.

Αλλά ακόμα και η παράθεση των ονομάτων αυτών δεν αρκεί για να πείσεις κάποιον, που αγνοεί τη μουσική ιστορία του τόπου. Ο νεοέλληνας ή γενικότερα ο κακοζωισμένος, μα συνάμα αισιόδοξος (όπως επιβάλλουν άλλωστε τα σύγχρονα πρότυπα ζωής) μικροαστός αλλά και ο αδιάφορος μεγαλοαστός, περιμένουν διθυραμβικά σχόλια σε εφημερίδες, περιοδικά και τηλεοπτικές εκπομπές για να εκτιμήσουν κάποιον ή κάτι. Εκστασιάζονται μόνο στην περίπτωση που δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς βλέπουν, ακούν και διαβάζουν.

Για παράδειγμα: Πως γίνεται άνθρωποι που δεν έχουν καμιά επαφή με τον κόσμο της διανόησης, να εκτιμούν την ποίηση και συγχρόνως να απαξιώνουν τον ανόθευτο λαϊκό λόγο; Φανταστείτε να μάθαιναν όλοι αυτοί, οι «κουλτουριάρηδες», πως ο Καζαντζίδης τραγούδησε στίχους του Νίκου Γκάτσου ή πως ο Δημήτρης Χριστοδούλου υπογράφει στιχουργικά το «Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός»…

Ο Καζαντζίδης, λοιπόν, τραγούδησε Έλληνες ποιητές. Μπορεί για εμάς του λάτρεις της λαϊκής μουσικής παράδοσης μια τέτοια διαπίστωση να μην προσφέρει τίποτα απολύτως, σε ότι αφορά στην αξιολόγηση του σπουδαίου λαϊκού τραγουδιστή. Όμως - πιστέψτε μας - για τους αδαείς εκφραστές της κουλτούρας του «τίποτα» η αναφορά αυτή σημαίνει πολλά.

Ο Καζαντζίδης τραγούδησε Νίκο Γκάτσο, Δημήτρη Χριστοδούλου, Τάσο Λειβαδίτη ακόμα και Ναζίμ Χικμέτ (σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου).

Σήμερα θα αναφερθούμε στη συνεργασία του με τον Δημήτρη Χριστοδούλου. Ο Δημήτρης Χριστοδούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (παρακολούθησε δε μαθήματα στο Πάντειο πανεπιστήμιο) και κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Στα ελληνικά Γράμματα εμφανίστηκε το 1952 με το ποίημα «Νυχτοφύλακας», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μακεδονικά Γράμματα. Και αυτός εντάσσεται στο πνευματικό κίνημα της δεκαετίας του ‘60, που συνδέθηκε με μεγαλειώδεις λαϊκούς αγώνες για ειρήνη, προκοπή και εθνική ανεξαρτησία. Έφυγε από τη ζωή, στις 4 Μαρτίου του 1991. (περισσότερα για τη ζωή του εδώ)

Τα τραγούδια σε στίχους Δ. Χριστοδούλου, που τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης, είναι τα εξής:

Από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία» σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη (1961)

(ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης – Μαρινέλλα)

«Καημός»

«Βράχο – βράχο τον καημό μου» (τραγουδά και ο Μανώλης Χιώτης)

«Ο Μετανάστης»

«Παράπονο» (τραγουδά και ο Μανώλης Χιώτης)

Σε μουσική του Γιώργου Ζαμπέτα (1965)

«Με το βοριά» (ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης – Μαρινέλλα)

Για την ταινία «Οι αδίστακτοι», σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου (1965). Αξίζει να σημειώσουμε πως μαζί με τους Καζαντζίδη – Μαρινέλλα, για τις ανάγκες της ταινίας τραγουδά ο ηθοποιός Νίκος Κούρκουλος.

«Ποιος δρόμος είναι ανοικτός»

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την τηλεοπτική συνέντευξη του Δημήτρη Χριστοδούλου (στην εκπομπή "Mονόγραμμα" το 1986), όπου αναφέρεται στο ελληνικό τραγούδι και στη δική του συμβολή στα μουσικά γεγονότα του τόπου.

«Το τραγούδι…Είναι μια ολόκληρη περίοδος.

Εκεί μπορεί να πει κανείς ότι έδωσα ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου. Έχω κάνει τόσα τραγούδια… Νομίζω ότι είναι γύρω στα 400 ή 500. Με τον Θεοδωράκη, με τον Μαρκόπουλο, τον Ξαρχάκο, τον Ζαμπέτα, τον Πλέσσα, τον Δημητρίου, τον Λεοντή... Λοϊζος...Δεν ξέρω αν λησμονώ κανέναν. Θα έπρεπε να απαριθμήσω τουλάχιστον 30 ονόματα. Με όλη την αγάπη και με όλη την ευγνωμοσύνη μου. Μια απέραντη και πολύ θερμή συνεργασία. Μια εποχή πυρετού και ο κόσμος μαζί μας πάρα πολύ δυνατός, να δέχεται κάθε μας προσφορά. Μπορώ να πω ότι περάσαμε με το τραγούδι, πάνω από αυτή τη χώρα σαν την πιο λεπτή, την πιο ψιλή, την πιο ευγενική βροχούλα.

Θυμάμαι την περίοδο Θεοδωράκη, που γίνεται η έκρηξη. Το τραγούδι αυτό δεν πέρασε έτσι τυχαία. Δηλαδή…όταν στις συναυλίες, μας πυροβολήσανε, μας ρίξανε πέτρες… Υπάρχει ένα υπόβαθρο αγωνιστικό από κάτω. Δηλαδή, φαίνεται ότι τα σπουδαία πράγματα δεν περνάνε μπροστά χωρίς αγώνα. Έτσι, λοιπόν, μπήκαμε στη μεγάλη λεωφόρο του τραγουδιού. Το αγάπησε ο λαός, ξεπέρασε τις αναστολές του, έγινε πιο ελεύθερος, έφτασε ακόμα ακόμα να τον συντροφεύσει και σε πολύ μεγάλες στιγμές του αγώνα του.

Δεν υπάρχει έλληνας συνθέτης που να μην έκανα τραγούδια μαζί του. Και φτάνουμε σήμερα πια, όπου το τραγούδι τουλάχιστον αυτής της περιόδου, έχει γίνει ένα κλασσικό είδος, που στηρίζει μια μελλοντική ίσως. εξόρμηση. Όμως τι κάνουμε σήμερα; Υπάρχουν πάρα πολλά ερωτήματα. Με ρωτάνε εμένα προσωπικά «γιατί δεν γράφεις τραγούδια;», «που πάει το τραγούδι;». Και εφημερίδες, και φίλοι και χώροι ζεστοί της παρέας. Γιατί το τραγούδι έχει αυτούς τους δρόμους; Η απάντηση είναι ότι το τραγούδι δεν σταματάει. Το πρόβλημα είναι ποιο τραγούδι. Γιατί το τραγούδι δεν μπορεί να σταματήσει… Το τραγούδι θα παράγεται, το τραγούδι θα τραγουδιέται, το τραγούδι θα γίνεται! Αλλά ποιο τραγούδι… Κάθε περίοδος έχει το τραγούδι της. Η αγροτική περίοδος είχε το μεγάλο δημοτικό τραγούδι. Η επαναστατική περίοδος έχει άλλο τραγούδι. Η περίοδος που θέλει να περάσει από την μια φάση στην άλλη έχει το λεγόμενο μεγάλο μεταβατικό τραγούδι. Τώρα έχουμε το τραγούδι το επίπεδο. Δηλαδή το τραγούδι που περισσότερο ψιθυρίζεται παρά γίνεται έναυσμα για μεγαλύτερες, βαθύτερες συγκινήσεις και περισσότερους προβληματισμούς ή και οραματισμούς. Είμαστε θα λέγαμε στο υψίπεδο. Αφού ανεβήκαμε στην κορφή τώρα διανύουμε το υψίπεδο. Δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Θα θέλαμε καλλίτερα πράγματα. Όμως η ζωή δεν κάνει ότι θέλουμε. Εμείς κάνουμε ότι θέλουμε στη ζωή. Συνεπώς, δε μένει παρά σε εμάς, να ξαναδούμε πού είναι η δραματική της διάσταση, πού είναι ο πόνος της, σε ποιους χώρους αυτή τη στιγμή παλεύει η ζωή να βρει ξανά το κανάλι της εξόδου της; Και εκεί θα ξανατραγουδήσουμε. Εννοώ σημαντικά.»

Ακόμα μια οδός για τον Στέλιο

2009-05-02T03:58:00.016+03:00

Όπως μας ενημέρωσαν (δημοσιεύτηκε επίσης σε διάφορα ενημερωτικά blogs) σε έναν ακόμα δρόμο δόθηκε το όνομα του Στέλιου Καζαντζίδη. Στο χωριό Αναφωνήτρια της Ζακύνθου – δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για ιδιωτική πρωτοβουλία ή όχι – τιμάται αυτή τη φορά η μνήμη του απόλυτου λαϊκού τραγουδιστή. ("πήραμε" τη φωτογραφία που ακολουθεί από το atsarantos.blogspot.com)

Γνωρίζετε όμως πόσοι και ποιοι δρόμοι έχουν μετονομαστεί σε Στέλιου Καζαντζίδη;

Μόνο στο νομό Θεσσαλονίκης, επίσημα τουλάχιστον, εντοπίζουμε τρεις δρόμους αφιερωμένους στον Καζαντζίδη. Στο Ωραιόκαστρο, στη Σταυρούπολη και στην Πυλαία. Είναι αναμενόμενο να συμβαίνει αυτό σε μια πόλη με έντονο ποντιακό και προσφυγικό στοιχείο.

(Δείτε τους δρόμους στους χάρτες οι οποίοι παρατίθενται παρακάτω και κάντε κλικ με τον ποντίκι πάνω τους ώστε να μεγεθύνετε τις εικόνες)

Στον νομό Αττικής επίσης, σημειώνουμε ακόμα τρεις οδούς, στις εξής περιοχές: στον Κορυδαλλό, στην Ανάβυσσο στην Αν. Αττική και στον Ασπρόπυργο Δ. Αττικής.

Στην Κρήτη και συγκεκριμένα στο Ηράκλειο, ο δρόμος που ενώνει το λιμάνι με την προσφυγική περιοχή Νέας Αλικαρνασσου, εδώ και καιρό φέρει το όνομα του τραγουδιστή.

Δεν θα μπορούσαμε βέβαια να παραλείψουμε την αναφορά στην πρώτη ίσως μετονομασία δρόμου προς τιμήν του Στέλιου, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα από τον πρώτο - βάσει έτους ιδρύσεως - σύλλογο φίλων του λαϊκού τραγουδιστή. Ο σύλλογος Λάρισας ιδρύθηκε το 1997 και είναι ο πρώτος σύλλογος στην Ελλαδά, που ιδρύθηκε για καλλιτέχνη εν ζωή.

Οι εκδηλώσεις αγάπης στο πρόσωπο του Καζαντζίδη ποικίλουν και ορισμένες φορές αγγίζουν τα όρια της υπερβολής. Πέρα από τις αναλύσεις όμως ή ακόμη τις όποιες προσπάθειες απαξίωσης του έργου, της προσφορά και της καλλιτεχνικής αξίας του Καζαντζίδη η αλήθεια είναι μία και μόνη: Μέρα με τη μέρα οι δεκάδες σύλλογοι φίλων του Στέλιου πληθαίνουν ενώ δίνεται το όνομά του σε δρόμους και πλατείες χωριών και πόλεων.

Σίγουρα στη σύντομη αναζήτηση που κάναμε οι παραλήψεις είναι αρκετές. Μπορείτε, λοιπόν, να σχολιάσετε αυτή τη δημοσίευση και να συμπληρώσετε εσείς, εφόσον γνωρίζετε, τον κατάλογο με τις υπόλοιπες οδούς σε όλη την ελληνική επικράτεια, που φέρουν το όνομα του.

Διαβάστε ακόμα: Τρεις προτομές για τον Στέλιο

Ο Γιώργος Κοντογιάννης για τον Πάνο Γεραμάνη

2009-04-30T01:23:00.002+03:00

Ο εκδότης του περιοδικού «Λαϊκό τραγούδι» και πρωτίστως δημοσιογράφος Γιώργος Κοντογιάννης, υπήρξε για χρόνια φίλος του Παναγιώτη Γεραμάνη. Δέχθηκε το κάλεσμά μας και μας έγραψε με αφορμή τη συμπλήρωση 4 χρόνων από το θάνατο του Πάνου, ένα σύντομο κείμενο στο οποίο, συν τοις άλλοις, θίγει το ζήτημα της μηδενικής προβολής του λαϊκού τραγουδιού.

Εμείς τον ευχαριστούμε ειλικρινά όχι μόνο για το παρόν κείμενο αλλά και για τον αγώνα που δίνει - στο μέτρο του δυνατού - τόσο μέσα από τις σελίδες του περιοδικού όσο και με τη φυσική του παρουσία σε τηλεοπτικές εκπομπές, ενάντια στην καθεστηκυία κατάσταση, που έχει καταδικάσει τον νεοέλληνα να ζει αποκομμένος από τον μουσικό πλούτο της λαϊκής παράδοσης.

Για όσους ενδιαφέρονται και δεν έχουν ήδη γνώση, το περιοδικό «Λαϊκό Τραγούδι» κυκλοφορεί πανελλαδικά από το 2002. Μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί 25 τεύχη και ελπίζουμε, αντιλαμβανόμενοι βεβαίως τις δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος, να συνεχιστεί αυτή η τόσο σοβαρή προσπάθεια ανάδειξης του μουσικού μας πολιτισμού.

Επισκεφτείτε τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του περιοδικου: www.laikotragoudi.gr

Μας γράφει:

Με την ευκαιρία της 4^ης επετείου από τα χαμό του Πάνου Γεραμάνη, δύο λόγια για το νεανικό, σοβαρό και ωραίο blog που έχετε κάνει για τον Στέλιο Καζαντζίδη:

Ο Πάνος κράτησε από την εκπομπή του «Λαϊκοί βάρδοι», για 15 χρόνια, αναμμένη τη φλόγα του λαϊκού τραγουδιού, το οποίο συνέδεσε (αυτή ήταν, άλλωστε, η πραγματικότητα) με τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον κορυφαίο εκφραστή του. Το ίδιο έκανε και από τις στήλες των εφημερίδων και των περιοδικών που εργάστηκε.

Σήμερα, που οι συνθήκες για το λαϊκό τραγούδι είναι ακόμη πιο δύσκολες, συνειδητοποιούμε περισσότερο πόσο πολύτιμος ήταν ο Πάνος. Το Δεύτερο πρόγραμμα της κρατικής ραδιοφωνίας κατάργησε ολοσχερώς τι εκπομπές με λαϊκά τραγούδια. Σχεδόν όλα τα άλλα ραδιόφωνα αντιμετωπίζουν με έναν άσχετο και παραπλανητικό – για να μην πω χυδαίο – τρόπο το λαϊκό τραγούδι. Οι τηλεοράσεις και τα έντυπα κινούνται στην ίδια ρότα.

Προσωπικά δεν ξέρω τι θα έκανε ο Πάνος αν ζούσε σήμερα και πόσο θα άντεχε (αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως) στα σημερινά ασφυκτικά πλαίσια. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όσοι αγαπήσαμε και εξακολουθούμε να θυμόμαστε και να αγαπάμε τον Πάνο, νομίζω ότι του οφείλουμε ευγνωμοσύνη κι ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί μας έδειξε έναν ανιδιοτελή και ανοιχτόκαρδο τρόπο να προσεγγίζουμε το λαϊκό τραγούδι και τους ανθρώπους του.

Γιώργος Κοντογιάννης

Δημοσιογράφος

Στη μνήμη του Πάνου Γεραμάνη

2009-04-30T00:47:00.004+03:00

Σαν σήμερα πέθανε ο Πάνος Γεραμάνης. Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του δημοσιογράφου, που υποστήριξε έμπρακτα και υπηρέτησε πιστά το λαϊκό τραγούδι. Όσοι τον γνώρισαν έχουν να θυμούνται τα καλύτερα. Όσοι υπήρξαν «φανατικοί» και αδιαπραγμάτευτοι ακροατές της θρυλικής εκπομπής του «Λαϊκοί Βάρδοι», διαπιστώνουν το δυσαναπλήρωτο κενό που άφησε. Οι πολλές αναλύσεις κουράζουν και όπως σωστά επισημαίνει ο λαός «τα πολλά λόγια είναι φτώχια».

Ο Πάνος Γεραμάνης γεννήθηκε το 1946 στο Βασιλικό Ευβοίας. Εργάστηκε ως αθλητικός συντάκτης αλλά και ως δημοσιογράφος στο «Φως των Σπορ», στην «Ακρόπολη», στην «Απογευματινή», στο «Έθνος» και εν τέλει στην εφημερίδα «τα Νέα». Η πορεία του στα ερτζιανά, άρρηκτα συνδεδεμένη με την εκπομπή «Λαϊκοί Βάρδοι», διήρκεσε 16 περίπου χρόνια, από το 1989 έως το 2005, οπότε ήρθε και το βιολογικό του τέλος.

Συνδέθηκε φιλικά με τον Στέλιο Καζαντζίδη για περισσότερα από 30 χρόνια και είναι γνωστό πως ο Στέλιος του παραχώρησε 56 συνεντεύξεις – απόδειξη αν μη τι άλλο της αμοιβαίας εκτίμησης και της βαθιάς φιλίας τους.

Αφορμή για αυτή μας τη δημοσίευση στάθηκε η προσπάθεια ενός στενού φίλου του Πάνου Γεραμάνη να εκπέμψει στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα από τις 19.00 έως τις 20.00 καθημερινά. Η επιλογή της ώρας μόνο τυχαία δεν χαρακτηρίζεται καθώς ήταν η ώρα εκπομπής των «Λαϊκών Βάρδων».

Τέτοια εγχειρήματα, σε καιρούς απαξίωσης της μουσικής μας παράδοσης και ελλιπούς προβολής του λαϊκού τραγουδιού, κρίνονται αναγκαία και άκρως ενδιαφέροντα. Ελπίζουμε γρήγορα αυτή η προσπάθεια να ενισχυθεί και να κερδίσει το νεανικό κοινό στο διαδίκτυο. Αυτό που μένει είναι να σας δώσουμε το link της ραδιοφωνικής εκπομπής. Μπείτε στην επίσημη ιστοσελίδα του περιοδικού «Λαϊκό τραγούδι» (www.laikotragoudi.gr) και θα το βρείτε στην αριστερή στήλη. Καλή ακρόαση.

Μας δόθηκε η άδεια να κοινοποιήσουμε πως αυτή την Κυριακή, 3 Μαΐου, οι φίλοι του Πάνου Γεραμάνη θα συναντηθούνε στο ουζερί του "Μήτσου", στην κεντρική πλατεία Χαλανδρίου. Θα συναντηθούν, λοιπόν, στο μόνιμο στέκι του Παναγιώτη για να πιουν ένα ποτήρι κρασί στη μνήμη του φίλου τους. Όσοι πιστοί….

Λατρεία για τον Καζαντζίδη

2009-04-02T14:05:00.006+03:00

Κανείς Έλληνας τραγουδιστής δεν αγαπήθηκε τόσο πολύ όσο ο Στέλιος Καζαντζίδης. Όσο κοινότυπο και αν ακούγεται αυτό, η ισχύς του είναι αδιαμφισβήτητη. Δεν είναι μόνο η εμπορική δύναμη του ονόματός του, ούτε η πολυετής παρουσία του στα μουσικά δρώμενα της Ελλάδας. Και άλλοι τραγουδιστές κατά καιρούς υπήρξαν εξαιρετικά εμπορικοί και δημοφιλείς.

Ούτε θέλουμε αλόγιστα να αποδώσουμε την εξαιρετική του δημοτικότητα, μόνο στο γεγονός ότι εξέφρασε τα προβλήματα ενός ολόκληρου λαού. Αυτο είναι γενικό και δεν εξυπηρετεί καθόλου την προσπάθεια προσέγγισης του φαινομένου του. (βέβαια το ορθότερο θα ήταν να μας αφορά η βίωση αυτού του φαινομένου και όχι η ανάλυση του)

Ο Καζαντζίδης υπήρξε πρόσωπο μυθικό σε μια εποχή που ευνοούσε την γέννηση και τη διατήρηση μύθων. Και ερευνώντας τα πράγματα μακροσκοπικά διαπιστώνουμε πως «μυθολογίες» τέτοιου τύπου στις δεκαετίες πριν το 1970 καλλιεργήθηκαν και εμπεδώθηκαν σε πολλές χώρες τόσο του Δυτικού όσο και του Ανατολικού κόσμου.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ουμ Καλσούμ. Ο Αραβικός κόσμος υποκλίθηκε σε αυτήν την μεγάλη φωνή. «Πάνω από την Ουμ Καλσούμ είναι μόνο ο Θεός...», αυτό λέγανε και λένε όσοι αναφέρονται σε εκείνη.

Αλλά και ο Έλβις Πρίσλεϊ ο πλέον εμπορικός καλλιτέχνης στον κόσμο. Ένας «μύθος», που αξιοποιείται εμπορικά έως σήμερα, χτίσθηκε στη δεκαετία του 50 και του 60.

Η μήπως θα ξεχάσουμε τον σπουδαίο Τούρκο τραγουδιστή Ζεκί Μουρέν; Πως ένας ομοφυλόφιλος τραγουδιστής καθιερώθηκε σε μια τόσο συντηρητική κοινωνία όπως η Τουρκική;

Υπάρχει λοιπόν, κάποιο κοινό στοιχείο σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, που δηλώνει τον καθολικό χαρακτήρα του φαινομένου της μυθοποίησης.

Ποιο είναι το στοιχείο αυτό;

Ίσως η ύπαρξη για πρώτη φορά συστήματος προώθησης καλλιτεχνών σε κοινωνίες ανυποψίαστες και αφελείς… Ίσως οι αδυναμίες του συστήματος αυτού, που δημιούργησαν την εντύπωση πως καλλιτέχνες σαν τον Καζαντζίδη υπήρξαν απρόσιτοι, δώσανε λαβή για παραφιλολογία και υπερβολές… Για να το κατανοήσουμε αυτό, αρκεί να αναλογιστούμε πως ενώ η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου άκουγε Καζαντζίδη, αρκετοί δεν τον γνωρίζανε στην όψη. Ακόμα σκεφτείτε πως είναι δυνατόν ο Καζαντζίδης να πουλά περισσότερους δίσκους από όσα ήταν τα μηχανήματα παραγωγής ήχου στα σπίτια των Ελλήνων.

Αφορμή για τη δημοσίευση αυτή στάθηκε μια φωτογραφία που μας έστειλε ο Σωτήρης Ζάχος, ένας αναγνώστης μας. Τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό.

Στο καράβι για Σάμο κάποιος αυτοκινητιστής εκδηλώνει την αγάπη του για τον Στέλιο Καζαντζίδη, με μια φωτογραφία του στο εξωτερικό της δικής του νταλίκας...

Ο Στέλιος Καζαντζίδης για τον Νικόλα Άσιμο

2009-03-17T19:43:00.009+02:00

Ήταν 17 Μαρτίου του 1988, σαν σήμερα δηλαδή, όταν ο Νικόλας Άσιμος (το κανονικό του όνομα ήταν Ασιμόπουλος) βρέθηκε απαγχονισμένος στο σπίτι του.

Γεννηθείς στις 20 Αυγούστου του 1949, ο Άσιμος αποτέλεσε σημείο αναφοράς στο ελληνικό μουσικό στερέωμα. Με γνώμονα την ανάγκη του για αυτοδιάθεση, έδρασε ενάντια στα καταστημένα δισκογραφικά συμφέροντα.

(Διαβάστε περισσότερα για τη ζωή του και το έργο του εδώ)

Βέβαια, όπως κάθε σημαίνουσα προσωπικότητα, που δεν εναρμονίζεται με τις επιταγές της εποχής και τους καθωσπρεπισμούς λοιδορήθηκε, απαξιώθηκε και όταν πλέον κατέστη ακίνδυνος και αδύναμος, προωθήθηκε παρερμηνευμένα και αξιοποιήθηκε εμπορικά το έργο του.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης, στα 1995 θα συμπεριλάβει στο δίσκο «Τα βιώματά μου», ένα τραγούδι αφιέρωμα στον Νικόλα Άσιμόπουλο, με τίτλο «Ο φίλος μας». Ένα τραγούδι σε μουσική του Θανάση Πολυκανδριώτη και στίχους του Λευτέρη Χαψιάδη, που μαρτυρά την εκτίμηση του Στέλιου στο πρόσωπο του Άσιμου.

Άλλωστε όπως ο ίδιος δήλωσε: «Το τραγούδι αυτό, είναι αφιερωμένο στον Νικόλα Άσιμο, τον καλλιτέχνη και άνθρωπο που έζησε και αμφισβήτησε με συνέπεια και πίστη αυτόν τον κόσμο της βαρβαρότητας»

Ακούστε το, στο βίντεο, που ακολουθεί.

Μια ευχάριστη είδηση

2009-02-13T10:20:00.004+02:00

Όπως μας ενημέρωσαν, από αυτή την Τρίτη (17/02) και κάθε Τρίτη στο κέντρο διασκέδασης «Επτά Νύχτες» ο Δημήτρης Κοντογιάννης και ο Γιάννης Ντουνιάς θα τραγουδούν Στέλιο Καζαντζίδη.

Βραδιές, λοιπόν, αφιερωμένες στον απόλυτο λαϊκό τραγουδιστή των οποίων επιμελείται ο Πάρης Μήτσου (ο παρουσιαστής της εκπομπής της τηλεόρασης του 902 «Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα» και ιδιοκτήτης της δισκογραφικής «Δίκτυο»).

Το μαγαζί βρίσκεται στην περιοχή του Μετς, κοντά στο Καλλιμάρμαρό.

Ηρώνδα 6 τηλ. 2107245385 (Περισσότερα εδώ)

Μια μοναδική φωτογραφία

2009-02-04T01:39:00.006+02:00

Στέλιος Καζαντζίδης και Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Δύο σημαντικές μορφές του μετεμφυλιακού τραγουδιού.

Οι πορείες τους συναντήθηκαν αρκετές φορές. Λίγοι γνωρίζουν, πως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης είναι ο συνθέτης του «Απόψε ονειρεύτηκα» που κυκλοφόρησε το 1954 με τη Καίτη Γκρέυ και τον νεαρό, τότε, Στέλιο Καζαντζίδη.

Αργότερα με την δυναμική είσοδο στην ελληνική δισκογραφία, σπουδαγμένων μουσικών – συνθετών, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρος Ξαρχάκος κ.α. δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθούν ξανά οι δύο τραγουδιστές.

Είναι γνωστές στο ευρύ κοινό οι συναυλίες στο θέατρο «Κεντρικόν» της πλατείας Κολοκοτρώνη. Στις δύο αυτές συναυλίες, στις 20 και στις 22 Μαρτίου του 1961, τις οποίες οργάνωσε ο Πύρρος Σπυρομήλιος (διευθυντής της Ραδιοφωνίας – ΕΙΡ τότε), το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει στην ίδια μουσική σκηνή τον Μίκη Θεοδωράκη, που διεύθυνε την ορχήστρα και τον Μάνο Χατζιδάκι στο πιάνο. Για πρώτη φορά την ίδια σκηνή μοιράστηκαν ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Γρηγόρης Μπιθικώστης. Ένα απόσπασμα από τις μουσικές αυτές στιγμές, ένα ανεκτίμητης αξίας ντοκουμέντο, κυκλοφορεί από την POLYGRAM και μπορείτε να το αγοράσετε σε κάθε δισκοπωλείο.

Αξίζει να αναφέρουμε πως στην πρώτη συναυλία (από τις δύο το 1961), ο Μπιθικώτσης εγκατέλειψε τη σκηνή χωρίς να τραγουδήσει. Ο ίδιος έσπευσε να δικαιολογηθεί ανακοινώνοντας από το μικρόφωνο: «Με συγχωρείτε πάρα πολύ είμαι άρρωστος». Αργότερα, οι εφημερίδες γράψανε πως το υπερβολικό άγχος ήταν η αιτία της «φυγής» του…

Στην ίδια συναυλία ο Καζαντζίδης με την Μαρινέλλα παρουσίασαν στο κοινό, τραγούδια από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία».

Ένα χρόνο αργότερα, το καλοκαίρι του 1962, ο Καζαντζίδης με τον Μπιθικώτση μοιράστηκαν το ίδιο μικρόφωνο!

Ήταν στο θέατρο «Παρκ» επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, στην επιθεώρηση «Όμορφη Πόλη». Κατόπιν παράκλησης του Θεοδωράκη (ο Μίκης Θεοδωράκης έντυνε μουσικά την παράσταση) ο Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα, δέχθηκαν να στηρίξουν αφιλοκερδώς την επιθεώρηση. Θα τραγουδούσαν τις δημιουργίες του Μίκη. Μαζί τους ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, βέβαια, βασικός συντελεστής της μουσικής παράστασης. (δείτε επίσης τη σχετική δημοσίευση για την «Όμορφη Πόλη»).

Τα πράγματα, όμως, δεν κύλησαν ομαλά. Καζαντζίδης και Μαρινέλλα ήρθαν σε ρήξη.

Εξομολογείται ο Καζαντζίδης στο Βασίλη Βασιλικό:

«Άλλαζε ρούχα και ξαφνικά μέσα στο καμαρίνι μας μπαίναν κι όλα τα τσογλάνια του θεάτρου. Της έκανα παρατήρηση, όχι γιατί άλλαζε ρούχα μέσα στο καμαρίνι, αλλά γιατί ο επιχειρηματίας του θεάτρου, ο Θόδωρος Κρίτας για να τιμήσει την παρουσία μας εκεί, για να μας ευχαριστήσει επειδή δεν του παίρναμε λεφτά, είχε βγάλει από το καμαρίνι αυτό, που ήταν το καλλίτερο του θεάτρου, τις αδερφές Καλουτά για να βάλει εμάς. Και αυτές τις έβαλε στον προθάλαμο. Μου κακοφάνηκε που οι πρωταγωνίστριες του θεάτρου παραμελήθηκαν για εμάς και την ώρα που γδυνόντουσαν έπρεπε να τις βλέπουν οι επισκέψεις που δεχόταν η Μαρινέλλα στο καμαρίνι της. Της το έθεσα σαν όρο. Της λέω: “ Δε θα ξαναμπεί άνθρωπος εδώ μέσα”. Της έδωσα να καταλάβει ότι δεν το έκανα από ζήλεια αλλά ότι με πείραζε πολύ αυτό που έκανε. Με αγνόησε. Ερχόταν και ο Γιάννης ο Φέρτης και έλεγε: “ Πάλι βεγγέρα έχετε εδώ μέσα;”. Της ξαναλέω : “ Δε σου είχα πει ότι δεν θα ξαναμπεί κανείς, ότι οι αδερφές Καλουτά υποφέρουν έξω στον προθάλαμο;”. Δε μου απάντησε και πήρα στο τηλέφωνο τον Κρίτα να έρθει να μιλήσουμε. Του λέω: “Διαλέξτε, ή εγώ ή αυτή. Ή εγώ θα φύγω απ’ το θέατρο ή η Μαρινέλλα πρέπει να φύγει. Μου λέει: “Προς Θεού τι συμβαίνει;”. Κι όταν του εξήγησα: “Έχεις πάρα πολύ δίκιο αλλά να κάνεις λίγη υπομονή”. “Δεν μπορώ”, του λέω. “Δε γίνεται”. Εν πάση περιπτώσει τη σταμάτησα την Μαρινέλλα και βγήκα και τραγούδησα με τον Μπιθικώτση. Εγώ του έκανα σιγόντο σε αυτά που έλεγε αυτός και αυτός έκανε σιγόντο σε μένα. Αντικατέστησε τη Μαρινέλλα. Ο κόσμος μας δέχθηκε πολύ καλά.»

Υπάρχει, λοιπόν, μια και μοναδική φωτογραφία με τους δυο σπουδαίους τραγουδιστές στο ίδιο μικρόφωνο. Ιδού…