Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Κριτική - "Τ’ αχνάρια ενός μύθου"

Ο Στέλιος Καζαντζίδης, απεβίωσε, στις 14 Σεπτεμβρίου του 2001. Πέρασαν έκτοτε, 7 χρόνια. Τι έγινε μέσα στα επτά αυτά χρόνια; Αρκετά πράγματα. Συνολικά όμως έγινε μια «τρύπα στο νερό».

Δε θα ασχοληθούμε σήμερα με τους συλλόγους, ούτε θα καταπιαστούμε με τις ατομικές προσπάθειες πολλών, να αποτίσουν φόρο τιμής στο Στέλιο Καζαντζίδη. Θα κρίνουμε, στο κείμενο αυτό, την εξέχουσα προσπάθεια της συζύγου του, Βάσως. Την ονομάζουμε εξέχουσα, όχι για το τελικό της αποτέλεσμα αλλά γιατί ήταν, ίσως, η τελευταία ελπίδα να παρουσιαστεί το έργο του Καζαντζίδη ολοκληρωμένα.


Όλα άρχισαν στο χώρο της «Τεχνόπολης» τον περασμένο Μάιο. Ένα αφιέρωμα έξι ημερών στον Στέλιο Καζαντζίδη οργανώθηκε από το δήμο Αθηναίων. Το αφιέρωμα με λίγα λόγια, δεν ήταν καλό. Ακόμα χειρότερα, ήταν προσβλητικό. (μπορείτε να διαβάσετε ένα ωραίο κείμενο σχετικά με το αφιέρωμα στη τεχνόπολη εδώ). Εκεί γνωστοποιήθηκε για δεύτερη φορά, ότι τον Σεπτέμβρη του 2008, θα αρχίσει η κυκλοφορία του έργου «Τ’ αχνάρια ενός μύθου». Και λέμε δεύτερη φορά, γιατί είχε πρωτοαναφερθεί στην εκπομπή της ΝΕΤ, «Στην υγειά μας».

H υπόσχεση έγινε πράξη. Το «πολυδιάστατο» αυτό αφιέρωμα κυκλοφόρησε, σε τέσσερα κομμάτια, με τον Τηλεθεατή. Τι περιλαμβάνει το έργο αυτό; 4 ωριαία DVD, ένα «βιβλίο» με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και συνοπτική παρουσίαση της ζωής του Καζαντζίδη και έναν κατάλογο με «όλες» τις ηχογραφήσεις του τραγουδιστή.

Γενικά το χαρακτηρίζουμε ελλιπές. Το χαρακτηρίζουμε πρόχειρο.

Το «βιβλίο» είναι ένα έντυπο περίπου 160 σελίδων. Βρίθει φωτογραφιών και όντως δίνει μια επαρκή πληροφόρηση για τη ζωή και την καλλιτεχνική δραστηριότητα του Στέλιου Καζαντζίδη. Και κρίνεται επαρκής η πληροφόρηση, στο βαθμό, που όποιος αγνοεί το Στέλιο Καζαντζίδη, μαθαίνει, στοιχειωδώς, τι ήταν ο τραγουδιστής αυτός. Δεν περιμέναμε, ασφαλώς, σε μικρές παραγράφους να αναλυθεί η πολυσχιδής προσωπικότητα του Στέλιου Καζαντζίδη. Είναι όμως αδιανόητο να δίδεται φωτογραφικό υλικό, ασχολίαστα. Τα πρόσωπα που παρουσιάζονται στις φωτογραφίες, δεν είναι όλα δημοφιλή. Και να το θέσουμε κάπως γλαφυρά:
Μπορεί ένας νεοέλληνας να ξεχωρίσει εύκολα τη φυσιογνωμία του Μεταξά από αυτή του Χαράλαμπου Καζαντζίδη (πατέρας του Στέλιου) όταν οι δύο βρίσκονται στην ίδια σελίδα;
Παράλληλα είναι ντροπή, ανάμεσα στις φωτογραφίες του δημοφιλούς καλλιτέχνη να παρεμβάλλονται φωτογραφίες προσώπων, που έτυχε να συγγενέψουν με το Στέλιο Καζαντζίδη ή που συμπτωματικά, συνδέθηκαν φιλικά μαζί του. Το εξοργιστικό είναι ότι στις φωτογραφίες αυτές δεν βρίσκεται μαζί τους ο Καζαντζίδης. Να τονίσουμε εδώ, ότι απουσιάζουν παντελώς, οι συνεργάτες του λαϊκού τραγουδιστή. Έπρεπε να προσεχθούν όλα αυτά. Εκτός και αν έγιναν εκούσια και σκόπιμα…

Το ντοκιμαντέρ, δηλαδή τα τέσσερα DVD διάρκειας 55 λεπτών το καθένα, είναι αδιάφορο. Φτιάχτηκε μια ωραία ιστορία, χωρίς σαφείς αναφορές στους πολέμιους του Στέλιου Καζαντζίδη.

Για όσους δε μπόρεσαν να το δουν, πρόκειται για μια αφήγηση της ζωής του Στέλιου Καζαντζίδη, πλαισιωμένη από τραγούδια, ερμηνείες του μεγάλου Έλληνα τραγουδιστή και εικόνες γενικού περιεχομένου, από την Αθήνα της δεκαετίας του 60 και όχι μόνο. Το μόνο αξιοσημείωτο είναι κάποιες προσωπικές τραγουδιστικές στιγμές του Στέλιου Καζαντζίδη.


Με έκπληξη ακούμε το Στέλιο να τραγουδάει με την κιθάρα του «Δε ζούνε τα πουλά χωρίς τραγούδια» και στα τούρκικα τη γνωστή «Μανόλια». ¨Όσοι λατρεύουν τον Καζαντζίδη, αυτό περιμένανε. Ντοκουμέντα. Δυστυχώς το ντοκιμαντέρ αφορά μόνο σε εκείνους που αγνοούν το μέγεθος και την ιστορία του καλλιτέχνη. Ίσως αυτοί είναι και οι περισσότεροι… Το τραγικότερο όλων είναι το πώς συνέδεσαν το μύθο του Στέλιου με τη σύγχρονη εποχή. Ενίσχυσαν την «γραφικότητα» του Καζαντζίδη.

Ξέρετε… ότι πολεμάει το σύστημα πρέπει να «πεθάνει». Αλλιώς πρέπει να γελοιοποιηθεί και να καταστεί γραφικό. Είναι δυνατόν - και απευθυνόμαστε στους συντελεστές του αφιερώματος - να περιγράφουν την ποδηγέτηση και την υποδούλωση των νέων ανθρώπων, με εικόνες διασκέδασης προηγούμενων δεκαετιών; Είναι δυνατόν, να τραγουδάει ο Καζαντζίδης «Έρχονται χρόνια δύσκολα» και εσείς να δείχνετε τον εργάτη του 50; Πραγματικά είναι απορίας άξιο…

Το πιο σημαντικό κομμάτι του αφιερώματος ήταν ο «πλήρης» κατάλογος ηχογραφήσεων του Στέλιου Καζαντζίδη. Ήταν το μόνο, που απευθυνόταν σε γνώστες της μουσικής παράδοσης και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μελλοντική έρευνα. Ήταν υποχρεωμένοι, λοιπόν, να κάνουν πιο σοβαρή δουλειά.

Καταρχήν, λείπουν τραγούδια. Δεν είναι από την άποψη αυτή πλήρης. Κατά δεύτερον παρατίθενται πολλά τραγούδια, περισσότερες από μια φορές. Όχι ως επανεκτελέσεις. Χαρακτηριστικά παραδείγματα; «Το χαμένο κορμί» και το «Είμαι ένα κορμί χαμένο», είναι το ίδιο τραγούδι με διαφορετικό τίτλο. «Το παράπονο του ξενιτεμένου» και «Σαν απόκληρος γυρίζω», επίσης. Κατά τρίτον, σε διαφορετική ημερομηνία και με άλλους δημιουργούς (!!!), δηλώνεται το ίδιο τραγούδι. Παράδειγμα; «Άπονη καρδιά», 1953 (Χρήστος και Μέλπω Κολοκοτρώνη) και «Άπονη καρδιά» 1955 (Στέλιος Χρυσίνης και Χρήστος Κολοκοτρώνης).

Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί, η κυκλοφορία του έργου με ένα περιοδικό όπως ο «Τηλεθεατής». Όσο και αν επιχειρηματολογεί η Βάσω Καζαντζίδη δεν μπορεί να μας πείσει. Είπε, ότι με τον τρόπο αυτό θα έφθανε φτηνά στα χέρια του κόσμου το αφιέρωμα. Αλήθεια, κυρία Βάσω θεωρείτε λίγα, για έναν οικογενειάρχη εργαζόμενο τα 50 €;

Πώς σας φαίνεται ένα κομμάτι του Ελληνικού πολιτισμού να κρέμεται στα περίπτερα;

Κλείνοντας, θα αναφέρουμε το εξής: Οι ελλείψεις, τα λάθη και ότι άλλο χαρακτηρίζει το αφιέρωμα που προσπάθησε να κάνει η σύζυγος του Καζαντζίδη, καθιστούν την ύπαρξη μας, ως blog, υποχρεωτική. Η ανάγκη για ολοκληρωμένη προβολή της προσφοράς του Στέλιου Καζαντζίδη, κρίνεται επιτακτική.

Όσοι «πιστοί»…



1 σχόλιο:

muscariusm είπε...

οντως υποχρεωτικη η παρουσια σας κ απαραιτητη με χαρα διαβασα την ουσιαστικη κριτικη στο εργο αυτο το οποιο κ βεβαια παρακολουθησα...θα πρεπει καποιοι που δεν φοβουντε κανεναν που αγαπαν την αληθεια να κανουν ενα ολοκληρωμενο εργο πρεπει να ασχωληθουν οσοι μοιαζουν στο στελιο κ τον αγαπουν...