Μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας

Ο Στέλιος Καζαντζίδης

Διαβάζουμε κατά καιρούς πολλές ανακρίβειες στο διαδίκτυο. Διάφοροι, ειδικοί και μη, έρχονται εκ των υστέρων, με ελλιπή γνώση και, κάποιες φορές, κακοβουλία και προκατάληψη, να χαρακτηρίσουν, να παραπληροφορήσουν, να «επαναξιολογήσουν», να δικαιολογήσουν, να «αποκαλύψουν»... Όλα αυτά γίνονται στην ασφάλεια που τους προσφέρει η γενικότερη άγνοια και η αδιαφορία των πολλών, όχι μόνο για το τραγούδι αλλά γενικότερα, για την κοινωνική διάσταση του βίου. Είναι γνωστό ότι ο Νικολόπουλος με τον Καζαντζίδη βρέθηκαν σε αντιδικία. Είναι επίσης γνωστό πως ο Καζαντζίδης, όχι πάντα με «κομψό» τρόπο, καταφέρθηκε εναντίον του Νταλάρα και του Νικολόπουλου, σε τηλεοπτικές εμφανίσεις του και στις δικαστικές αίθουσες, που κατά καιρούς βρέθηκε. Τα γεγονότα αυτά, αποκομμένα από τις πραγματικές συνθήκες υπό τις οποίες εκτυλίχθηκαν, αρκούν για να πυροδοτήσουν το «αντικαζαντζιδικό» μένος, το οποίο στη χειρότερή του μορφή ελλοχεύει σε δήθεν αμερόληπτες, αντικειμενικές και «φιλικές» κρίσεις. Φτάσανε, κάποιοι, σε σημείο να αποκαλέσουν τον Καζαντζίδη «κλέφτη» και «εκμεταλλευτή αθώων συνθετών», ενώ την ίδια στιγμή δεν τολμούν να αποκαλέσουν, τοιουτοτρόπως, τον Μάνο Χατζιδάκι, που βρέθηκε το 1962 στα δικαστήρια να αντιδικεί με τον Γάλλο συνθέτη Λουί Γκαστέ, για την πατρότητα του τραγουδιού «Τα παιδιά του Πειραιά». Βλέπετε, οι «μεγάλοι» των οποίων το μέγεθος δεν κατανοούμε πλήρως, εμείς οι «μικροί», χαίρουν διαφορετικής αντιμετώπισης. 

Προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας...

Καζαντζίδης και Νταλάρας,
στην τηλεοπτική παρουσίαση του δίσκου "Υπάρχω"

«Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος:  Μα καλά, τόσο τέλεια ήταν η σχέση τους; Ειδικά τα τελευταία χρόνια, ο Καζαντζίδης είχε εκφρασθεί στις συνεντεύξεις του με πολύ αρνητικές δηλώσεις για τον Νταλάρα… Όντως έτσι είναι… Αν μπούμε όμως στη διαδικασία να αναλύσουμε αυτές τις δηλώσεις και τις αιτίες ή τις αφορμές που τις προκάλεσαν, πολύ περισσότερο τώρα, που η μια από τις δυο πλευρές δεν μπορεί να απαντήσει, ίσως να μη φτάσουν όλες οι διαδικτυακές σελίδες… Άλλωστε, προσωπικά, πάντα προσπαθώ κι αυτό είναι στάση ζωής, να κρατώ τα καλά, να τα τονίζω και όπου χρειάζεται αν μπορώ να συμβιβάζω… Ποτέ δεν ήμουν του «Διαίρει και βασίλευε» ή του «Ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά»… Ελπίζω οι αναγνώστες να συγχωρήσουν αυτή μου την αδυναμία…». 

Αυτός είναι ο επίλογος μιας δημοσίευσης στο περιοδικό Ogdoo.gr, με τίτλο «Όταν ο Καζαντζίδης συναντά τον Νταλάρα». Το κείμενο που δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες (1,2) υπογράφει ο Θανάσης Γιώγλου, γνωστός (και κατά τ' άλλα συμπαθής) ερευνητής και αρθρογράφος. Διαπιστώνουμε σε κάθε απόπειρα, εμπορικού χαρακτήρα, μια τάση ωραιοποίησης, αποσιώπησης και σύγχυσης, με στόχο την αποδοχή από το ευρύ κοινό. Το ευρύ κοινό που δεν στέκεται σε μερικότητες και δεδομένα, μα που αναζητά και αναπαράγει απόψεις που επικυρώνει το ισχυρό εμπορικό σήμα ενός ραδιοφωνικού σταθμού, μιας εφημερίδας, ενός ηλεκτρονικού περιοδικού, ενός τηλεοπτικού σταθμού.