Οι συντελεστές της συναυλίας – αφιερώματος («Η φωνή ζει») δεν κατάφεραν να μας διαψεύσουν. Σε προηγούμενη δημοσίευση του blog κάναμε φανερές τις διαθέσεις μας απέναντι στο εγχείρημα αυτό, μα και τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας. Οι αμφιβολίες μας δικαιώθηκαν.Το βράδυ της Παρασκευής (στις 18/09/09), λοιπόν, έλαβε χώρα στο Καλλιμάρμαρο, η συναυλία στη μνήμη του Στέλιου Καζαντζίδη. Για κακή τύχη των διοργανωτών (δε θα λέγαμε δική μας) η έντονη βροχόπτωση στο κέντρο της πρωτεύουσας έθεσε πρόωρα τέρμα σε αυτή την αστειότητα, που πάνω από 40.000 άνθρωποι ζήσαμε. Το αν αντιλήφθηκαν το μέγεθος της, όλες αυτές οι χιλιάδες κόσμου, είναι ένα άλλο ζήτημα που χρήζει κοινωνιολογικής προσέγγισης.
Στα θετικά της παράστασης ας σημειώσουμε την απόδοση της ορχήστρας. Ήταν κάτι που αναμέναμε άλλωστε από τη στιγμή, που οι συναυλίες αυτές ανακοινώθηκαν. Ο κόσμος ήταν πολύς. Όμως «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά εν το ευ το πολύ».
Πολλοί ήρθαν για τον Καζαντζίδη. Οι πιο πολλοί όμως ήρθαν με αφορμή τον Καζαντζίδη και όχι για εκείνον. Αυτοί, οι περισσότεροι δηλαδή, το ίδιο θα κάνανε σε κάθε μεγάλο πολιτιστικό γεγονός και αν μη τι άλλο, το αφιέρωμα της Παρασκευής ήταν ένα μεγάλο πολιτιστικό και κοσμικό γεγονός από το οποίο, απλά, δεν θα μπορούσαν να λείψουν. Όμως δεν μπορούμε να πούμε πως δεν το περιμέναμε και αυτό. Μαζικές εκδηλώσεις τέτοιου
τύπου μοιραία αναπαράγουν την ίδια την κοινωνία.
