Το τυρί... και τα τρία τέταρτα πάγος

Πηγή: Καζαντζίδης Για Πάντα (youtube)

Αν - όπως κι εμείς πιστεύουμε - είμαστε ό,τι "πράττουμε" κι όχι ό,τι "λέμε", ενδιαφέρον έχουν δύο ιστορίες που καταδεικνύουν την αντίληψη του Στέλιου Καζαντζίδη για τη δουλειά του τραγουδιστή.

Την πρώτη ιστορία την αφηγείται ο στιχουργός Πυθαγόρας Παπασταματίου, στην εκπομπή της ΕΡΤ "Λαϊκό τραγούδι" το 1975. Λέει λοιπόν: "Αυτό είναι χαρακτηριστικό του πόσο απλά βλέπει τη ζωή ο Καζαντζίδης. Η εταιρεία στην οποία ανήκει, έστειλε αντιπροσώπους της δυο-τρεις φορές εδώ και καλούσαν το καλοκαίρι τον Καζαντζίδη - ένα από τα καλοκαίρια προπέρσινο αν θυμάμαι καλά - να κάνει ένα μεγάλο δίσκο ο οποίος προβλεπόταν να κάνει πολύ μεγάλη επιτυχία. Ο Καζαντζίδης δεν κατέβαινε κάτω. Μα έχω δουλειά, κτλ κτλ. Ώσπου τέλος πάντων οι αντιπροσωπείες και οι άνθρωποι που ανέβαιναν απάνω πληθύνθηκαν και αναγκάστηκε ο Καζαντζίδης να βρει τον λόγο για τον οποίο δεν κατεβαίνει κάτω". 

Ο Γιώργος Κοινούσης για τον Στέλιο Καζαντζίδη

Ο Γιώργος Κοινούσης
@Φωτογραφία - Γιάννης Γκογκόπουλος 
Πηγή: www.bizznews.gr

Μπορεί ο Γιώργος Κοινούσης να έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό ως τραγουδιστής σημειώνοντας σημαντική επιτυχία και πωλήσεις μετα το 1970, υπήρξε ωστόσο συνθέτης και στιχουργός σημαντικών επιτυχιών αλλά και εξαιρετικός μουσικός. Μην ξεχνάμε ότι συμμετείχε ως ακορντεονίστας σε πάρα πολλές ηχογραφήσεις μέχρι το 1966. Και καθώς - όπως ο ίδιος λέει - το τραγούδι κάνει τον τραγουδιστή, αυτή του η ιδιότητα, του δημιουργού δηλαδή, πρέπει να τονιστεί.

Συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς τραγουδιστές στη δισκογραφία αλλά και στα κέντρα της εποχής. Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Πάνος Γαβαλάς, Μιχάλης Μενιδιάτης, Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Ντουνιάς, Γιάννης Πουλόπουλος, Καίτη Γκρέυ, Βίκυ Μοσχολιού, η Δούκισσα βέβαια που σημάδεψε με την ερμηνεία της την γνωστότερη ίσως επιτυχία του, ως δημιουργού, το "Άνθρωποι είμαστε"...   

Συνεργάστηκε και με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Παιδί ακόμα, ευτύχησε να βρεθεί στο συγκρότημά του ως ακορντεονίστας. Δυστύχησε ωστόσο, καθώς λέει ο ίδιος, να μην τραγουδήθεί κάποιο δικό του τραγούδι από τον Στέλιο Καζαντζίδη. 

Όπως και ο Καζαντζίδης έτσι και ο Γιώργος Κοινούσης δεν άντεξε τη βρoμιά του επαγγέλματος, αποχώρησε οριστικά από τη νύχτα το 1989 και πλέον ζει ήσυχα στο σπίτι του στο Λαγονήσι. Mε αφορμή τη γνωριμία του και τη συνεργασία του με τον Στέλιο Καζαντζίδη, επικοινωνήσαμε μαζί του. 

Ο Γιώργος Κοινούσης δέχθηκε το κάλεσμά μας και με απλότητα, αγάπη και χωρίς ίχνος έπαρσης μοιράστηκε μαζί μας την εμπειρία του. Τον ευχαριστούμε πάρα πολύ και του ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας να είναι γερός, να παραμείνει θετικός προς τη ζωή και να μας γεμίζει αισιοδοξία για το μέλλον. 

Καζαντζίδης - Μαρινέλλα: "Η μεγάλη συνάντηση" και ένας άγνωστος δίσκος

Στέλιος Καζαντζίδης και Μαρινέλλα

Καζαντζίδης - Μαρινέλλα. Το πιο δημοφιλές κάποτε ζευγάρι του λαϊκού τραγουδιού, ξανάσμιξαν για έναν δίσκο που θα κυκλοφορήσει στα μέσα της ερχόμενης εβδομάδας, λίγο πριν από το Πάσχα και θα αποτελέσει ασφαλώς το γεγονός της χρονιάς στο τραγούδι. 

Συνθέτης των τραγουδιών, ο πάλαι ποτέ συνεργάτης του Στέλιου Καζαντζίδη και εχθρός του τα τελευταία χρόνια Χρήστος Νικολόπουλος, ο οποίος συμμετέχει και ως μουσικός με το μπουζούκι του. 

Τίτλος του δίσκου "η μεγάλη συνάντηση". Έτσι με έναν δίσκο έχουμε μια αναπάντεχη "συνάντηση κορυφής", η οποία δεν είναι άσχετη προς το όλο κλίμα της συμφιλίωσης και της ομοψυχίας που κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό στο χώρο του τραγουδιού, κορυφαία εκδήλωση του οποίου υπήρξε η προχτεσινή διακήρυξη ομόνοιας και συνεργασίας μεταξύ των σωματείων δημιουργών - εκτελεστών. 

Ο δίσκος που ετοιμάστηκε με πλήρη μυστικότητα ώστε να μη διαρρεύσει (λέγεται ότι ο Στέλιος δεν το είπε ούτε καν στη μάνα του, την κυρά Γεσθημανή) αποφασιστηκε και ηχογραφήθηκε "κεκλεισμένων των θυρών" σε χρόνο ρεκόρ, μόλις ο Καζαντζίδης αποδεσμεύτηκε από τη δισκογραφική εταιρεία "Μίνως" στην οποία ανήκε και προσχώρησε (έναντι αδρού τιμήματος) στην "Πόλυγκραμ", με την οποία συνεργαζόταν ως προχτές η Μαρινέλλα. 

Ήδη χτεσινό δελτίο τύπου της "Μίνως" μετά φωτογραφίας, μας πληροφορεί ότι η τραγουδίστρια υπέγραψε συμβόλαιο και ανήκει στο δυναμικό της. Πρόλαβε όμως πριν να ολοκληρώσει το δίσκο με τον Καζαντζίδη. 

Η περιοδεία του Στέλιου Καζαντζίδη στη Γερμανία

Μίμης Παπαϊωάννου, Μαρινέλλα και Στέλιος Καζαντζίδης στον σταθμό Λαρίσης.
Σε λίγο το τραίνο θα αναχωρήσει για το Μόναχο της Γερμανίας.

Του Γιάννη Μπεκιάρη

Κυριακή 24 Οκτωβρίου 1965 στις 19:00 ο Στέλιος Καζαντζίδης αναχωρεί από τον σταθμό Λαρίσης για την περιοδεία του στη Γερμανία. Μαζί του η Μαρινέλλα, ο Δημήτρης (Τάκης) Τζάρας, ο Μάριος Κώστογλου, ο Μάρκος Καράμπελας, ο Κώστας Σταματάκης, ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο ποδοσφαιριστής Μίμης Παπαϊωάννου! 

Ο Στέλιος Καζαντζίδης φέρεται να έχει πει στον Γιώργο Λιάνη: “Το χειμώνα του 1964, κλείσαμε με τη Μαρινέλλα στην Τριάνα του Χειλά. Εκεί με πολιόρκησε ο Μπάμπης Σημηριώτης, Έλληνας επιχειρηματίας από τη Γερμανία. Ήθελε η Μαρινέλλα κι εγώ, να πάμε σε όλες τις μεγάλες γερμανικές πόλεις, που είχαν χιλιάδες Έλληνες μετανάστες. Έθεσα όρο να είναι κι ο Μίμης ο Παπαϊωάννου, σαν τραγουδιστής. Ο Σημηριώτης μου απάντησε λογικά, μα ο κόσμος τον ξέρει για ποδοσφαιριστή. Θα τον μάθει και σαν τραγουδιστή, του είπα. Τον έβαζα να κάνει κάποια νούμερα με τη μπάλα και μετά να τραγουδάει ποντιακά, στις πρώτες συναυλίες στη Γερμανία. Είχα βάλει και τη Μαρινέλλα να παίζει ντέφι. Τον πλαισίωνα δηλαδή με ό,τι καλύτερο μπορούσα για να τον ανεβάσω ψυχολογικά. Τα κατάφερα. Τραγούδησε καλά.” 

Η πρώτη συνέντευξη του Στέλιου Καζαντζίδη στον Πάνο Γεραμάνη ("ΦΩΣ των Σπορ" - 1963)

Σήμερα δημοσιεύουμε τη συνέντευξη του Στέλιου Καζαντζίδη όπως δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα "ΦΩΣ των Σπορ" στις 29 Ιουλίου του 1963. 

Πρόκειται για την πρώτη συνέντευξη του Στέλιου Καζαντζίδη στον 18χρονο τότε Πάνο Γεραμάνη. Ακολούθησαν ακόμα 55!!! 

Ο Πάνος Γεραμάνης αφηγείται: "Με τα πόδια από το σπίτι της θειάς μου στην Καστέλλα, πετάχτηκα στην παραλία Μοσχάτου στο κέντρο "Κουλουριώτης" όπου ήταν ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα και πήρα την πρώτη συνέντευξη. 

Η σχέση μου με τον Στέλιο είναι πολύ μακρά. Από το 1963 όταν μαθητής από το γυμνάσιο Βασιλικού και νεαρός συντάκτης στο ΦΩΣ των Σπορ αποφάσισα να του πάρω μια συνέντευξη. 

Του την ετοίμασα, την πήγα εκει. Θέλετε να το πειτε κιτρινισμό, θέλετε να το πείτε παράτολμο; Νομίζω ότι είναι και τα δύο. Ήταν όμως μια ανθρώπινη συνέντευξη όπως τη φανταζόμουνα.  Την έκανα κατά αυτόν τον τρόπο για να συγκινίσω και τον Καζαντζίδη αλλά και του διευθυντές στο ΦΩΣ των Σπορ για να περάσει η συνέντευξη. Τί έκανα; 

Ενώ γνώριζα τα ποδοσφαιρικά του αισθήματα και του Στέλιου και της Μαρινέλλα. εγώ έκανα μια φανταστική συνέντευξη που έλεγα ότι ο Καζαντζίδης ετοιμάζει τον ύμνο του Ολυμπιακού και ότι τον λύπησε αφάνταστα η απώλεια του πρωταθλήματος Ελλάδας από τους ερυθρόλευκους. Όταν του την πήγα, ο Στέλιος Καζαντζίδης καθηλώθηκε μπροστά στη συνέντευξη, χωρίς υπερβολή. Δεν σας λέω ψέματα. Με υποδέχτηκε με πολύ θερμό τρόπο. Φορούσε ένα καφέ κοστούμι και μια σιέλ γραβάτα και η Μαρινέλλα ένα πράσινο φόρεμα. 

Από τότε κατα διαστήματα τακτά χωρίς να του γίνομαι φόρτωμα, είχα μια επαφή μαζί του. Τα τελευταία χρόνια όμως οι επαφές μας ήταν πολύ συχνές και οι συνεντεύξεις πολύ περισσότερες. Από το 1973 - 74 μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, σύν τα τρία χρόνια νωρίτερα (το 1963) πήρα από τον Στέλιο Καζαντζίδη 56 συνεντεύξεις!". 

Εμείς ευχαριστούμε θερμά την εφημερίδα "ΦΩΣ των Σπορ" που μας παραχώρησε την άδεια να δημοσιεύσουμε τη συνέντευξη αυτή. 

Το αμφίβιο αυτοκίνητο του Στέλιου Καζαντζίδη

Χρήστος Κολοκοτρώνης και Στέλιος Καζαντζίδης
στο Amphicar - Κιάτο (Νεάπολη) 1965 (;)

Του Γιάννη Μπεκιάρη
 
Ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε δύο μεγάλες αγάπες. Το ψάρεμα και τα αυτοκίνητα. Ίσως γιατί και τα δύο του έδιναν τη δυνατότητα να ξεφύγει από την καθημερινότητα, που κατά πως φαίνεται τον βάραινε. Ο φίλος του Δημήτρης Τραϊκούδης είχε αναφέρει πως ο Καζαντζίδης ήθελε να γίνει φορτηγατζής για να φεύγει. Δεν μπορούσε να κάθεται, έλεγε. Ήθελε να παίρνει το αμάξι και να εξαφανίζεται. Όπως ήθελε να παίρνει τη βάρκα του και να χάνεται, συμπληρώνουμε εμείς. Ο Καζαντζίδης προσπάθησε να συνδυάσει τις δύο του αγάπες και έτσι αγόρασε ένα αμφίβιο αυτοκίνητο! Πρόκειται για ένα Amphicar (μοντέλο 770) το οποίο κατασκευάζονταν στην τότε Δυτική Γερμανία. 

Το Amphicar παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1961 στη Νέα Υόρκη. Μέχρι το 1968 διατίθεντο στην αγορά ενώ η παραγωγή του σταμάτησε περίπου στα 1965. Είχε τελική ταχύτητα 7 μίλια την ώρα στο νερό και 70 στη στεριά, εξού και ονομάστηκε "μοντέλο 770". Στα χρόνια του, το κόστος αγοράς άγγιζε τα 3000 δολάρια. Συνολικά κυκλοφόρησαν 3878 αυτοκίνητα ενώ τα 3046 έγιναν εξαγωγή στις  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

«Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός» (ΒΙΝΤΕΟ)

«Από παλιά είχα πάθος για τον κινηματογράφο. Έπαιξα σε πολλές ταινίες. Περίπου σε τριάντα ή σαράντα. Σε μια ταινία ο Κούρκουλος σηκώνεται απ’ το τραπέζι και έρχεται και τραγουδάμε αγκαλιασμένοι “Ο δρόμος είναι σκοτεινός”. Και στη συνέχεια – ήταν η απαίτηση του σκηνοθέτη – τον μαχαιρώνουν.» («Υπάρχω», Εκδόσεις Λιβάνη σελ. 227)

Έτσι αφηγείται ο Στέλιος Καζαντζίδης – στα 1980, στον Βασίλη Βασιλικό, την επαγγελματική του «επαφή» με τον κινηματογράφο, αλλά και την ανάμνηση του από τα γυρίσματα της ταινίας «Οι αδίστακτοι»

Αν και ο τίτλος του τραγουδιού είναι «Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός», ισχύει ότι Καζαντζίδης και Κούρκουλος τραγούδησαν αγκαλιασμένοι για τις ανάγκες της ταινίας, που σκηνοθέτησε ο Ντίνος Κατσουρίδης. Μάλιστα, η ηχογράφηση αυτή, κατέληξε να είναι και η επίσημη και μοναδική από μέρους του Στέλιου, πριν την επανεκτέλεση του Πάνου Τζανετή.

Ο Καζαντζίδης και οι άλλοι... (ΒΙΝΤΕΟ)

Μίκης Θεοδωράκης - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Μπορεί οι τελευταίες μας δημοσιεύσεις να δείχνουν επιθετικές. Δεν είναι όμως… Είναι μια ύστατη προσπάθεια επαναξιολόγησης των γεγονότων και αποκατάστασης της αλήθειας. Τα ντοκουμέντα - αδιάψευστος μάρτυρας – συνηγορούν σε βάρος μιας πλειάδας καλλιτεχνών, που δυστυχώς ένα γενικευμένο σύστημα προτάσσει ανελλιπώς και δικαιώνει συνεχώς.

Ενώ την ίδια ώρα πληθαίνουν οι άνθρωποι που πιστεύουν επισφαλείς προφορικές «μαρτυρίες», που κατακλύζουν τον τόπο και εμπεδώνονται ως αλήθειες σε μια κοινωνία που αδιαφορεί για πολύ σοβαρά πράγματα.

Πόσο μάλλον για έναν καλλιτέχνη, που τον έλεγαν Στέλιο Καζαντζίδη.

Κριτική – «Η φωνή ζει»

Οι συντελεστές της συναυλίας – αφιερώματος («Η φωνή ζει») δεν κατάφεραν να μας διαψεύσουν. Σε προηγούμενη δημοσίευση του blog κάναμε φανερές τις διαθέσεις μας απέναντι στο εγχείρημα αυτό, μα και τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας. Οι αμφιβολίες μας δικαιώθηκαν.

Το βράδυ της Παρασκευής (στις 18/09/09), λοιπόν, έλαβε χώρα στο Καλλιμάρμαρο, η συναυλία στη μνήμη του Στέλιου Καζαντζίδη. Για κακή τύχη των διοργανωτών (δε θα λέγαμε δική μας) η έντονη βροχόπτωση στο κέντρο της πρωτεύουσας έθεσε πρόωρα τέρμα σε αυτή την αστειότητα, που πάνω από 40.000 άνθρωποι ζήσαμε. Το αν αντιλήφθηκαν το μέγεθος της, όλες αυτές οι χιλιάδες κόσμου, είναι ένα άλλο ζήτημα που χρήζει κοινωνιολογικής προσέγγισης.

Στα θετικά της παράστασης ας σημειώσουμε την απόδοση της ορχήστρας. Ήταν κάτι που αναμέναμε άλλωστε από τη στιγμή, που οι συναυλίες αυτές ανακοινώθηκαν. Ο κόσμος ήταν πολύς. Όμως «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά εν το ευ το πολύ».

Πολλοί ήρθαν για τον Καζαντζίδη. Οι πιο πολλοί όμως ήρθαν με αφορμή τον Καζαντζίδη και όχι για εκείνον. Αυτοί, οι περισσότεροι δηλαδή, το ίδιο θα κάνανε σε κάθε μεγάλο πολιτιστικό γεγονός και αν μη τι άλλο, το αφιέρωμα της Παρασκευής ήταν ένα μεγάλο πολιτιστικό και κοσμικό γεγονός από το οποίο, απλά, δεν θα μπορούσαν να λείψουν. Όμως δεν μπορούμε να πούμε πως δεν το περιμέναμε και αυτό. Μαζικές εκδηλώσεις τέτοιου
τύπου μοιραία αναπαράγουν την ίδια την κοινωνία.

«Η φωνή ζει»

Πρόσφατα μάθαμε – δημοσιεύτηκε άλλωστε σε εφημερίδες και διαδικτυακούς τόπους – πως στα μέσα του Σεπτέμβρη θα διοργανωθούν δύο συναυλίες, αναφορά στον Στέλιο Καζαντζίδη.

Στις 18 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο και στις 23 του ίδιου μήνα στο Καυταντζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης.

Γιώργος Νταλάρας, Πασχάλης Τερζής, Δημήτρης Μητροπάνος, Χάρις Αλεξίου, Γλυκερία και φυσικά η Μαρινέλλα ενώνουν τις φωνές τους σε μια παράσταση την οποία σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής και της οποίας επιμελείται ο Ανδρέας Καραχάλιος.

Η συναυλία μας ενδιαφέρει, στο βαθμό που καθίσταται ένα γεγονός πανελλαδικής εμβέλειας και αφορά στον Καζαντζίδη. Ξεφεύγοντας από το καθαυτό καλλιτεχνικό γεγονός, είναι ευκαιρία να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις και ανησυχίες.

Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι κάποιοι σημαντικοί και διαχρονικά εμπορικοί τραγουδιστές, μετέχουν μιας τέτοιας προσπάθειας. Δεν αμφιβάλουμε ούτε για τις αγαθές προθέσεις κάποιων, ούτε αμφισβητούμε πως επιλέχθηκαν σημαντικοί μουσικοί ώστε το μουσικό κομμάτι, αισθητικά, να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των περισσοτέρων.

"Μπαξέ Τσιφλίκι" (BINTEO)

Πάμε τσάρκα πέρα στο Μπαξέ-Τσιφλίκι,
κούκλα μου γλυκιά απ’ τη Θεσσαλονίκη.
Στου Νικάκη τη βαρκούλα, γλυκιά μου Μαριγούλα,
να σου παίξω φίνο μπαγλαμά!

Πάμε τσάρκα πέρα στο Καραμπουρνάκι,
να τα πιούμε μια βραδιά στο Καλαμάκι,
κι από ’κει στο Μπεξινάρι, σε φίνο ακρογιάλι,
να σου παίξω φίνο μπαγλαμά!

Πάμε τσάρκα στην Ακρόπολη, στη Βάρνα,
κι από ’κει στα Κούτσουρα, στου Δαλαμάγκα.
Μαριγώ, θα σε τρελάνει, ν’ ακούσεις τον Τσιτσάνη
να σου παίξει φίνο μπαγλαμά!

Ο Ροβήρος Μανθούλης για τον Στέλιο Καζαντζίδη

Ροβήρος Μανθούλης

Ο Ροβήρος Μανθούλης, είναι Έλληνας σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Κομοτηνή και μεγάλωσε στην Αθήνα. Συμμετείχε στους κύκλους της Διάπλασης των Παίδων και στις γραμμές του ΕΑΜ των Νέων και συνέχεια της ΕΠΟΝ, σαν διαφωτιστής. Από το 1949 έως το 1953, σπούδασε Κινηματογράφο και Θέατρο στο Πανεπιστήμιο Syracuse της πολιτείας της Νέας Υόρκης.

Μέχρι στιγμής έχει αφήσει παρακαταθήκη στις νεότερες γενιές ένα έργο τεράστιο, που απλώνεται σε πάνω από 120 ντοκιμαντέρ και ταινίες μυθοπλασίας και πολλά κείμενα.

Ο Καζαντζίδης και τα δημοτικά (ΒΙΝΤΕΟ)

Στα χρόνια της κατοχής η οικογένεια Καζαντζίδη αναγκάστηκε να μεταβεί στα Πλατανάκια Σερρών και αργότερα στη Ροδώνα Κιλκίς. Ήταν τότε που ο Στέλιος Καζαντζίδης ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την ποντιακή παράδοση. 

Όπως ο ίδιος εξομολογήθηκε, το θέαμα και οι ήχοι στα γλέντια του χωριού ήταν μια μοναδική εμπειρία για εκείνον. 

Έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα - την εποχή εκείνη - κυριαρχούσαν τα παραδοσιακά τραγούδια. Ίσως η γνωριμία του με την παραδοσιακή μουσική να θεμελίωσε την κατοπινή άποψη του για τον λαϊκό στίχο και το λαϊκό τραγούδι εν γένει. 

Στα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα στην πρωτεύουσα «συνάντησε» και το νησιώτικο στοιχείο. Ως τραγουδιστής σε ερασιτεχνικές ορχήστρες τραγούδησε σε γάμους και πανηγύρια σε "αναβαθμισμένες" συνοικίες της Αττικής.