Καζαντζίδης - Μαρινέλλα: "Η μεγάλη συνάντηση" και ένας άγνωστος δίσκος

Στέλιος Καζαντζίδης και Μαρινέλλα

Καζαντζίδης - Μαρινέλλα. Το πιο δημοφιλές κάποτε ζευγάρι του λαϊκού τραγουδιού, ξανάσμιξαν για έναν δίσκο που θα κυκλοφορήσει στα μέσα της ερχόμενης εβδομάδας, λίγο πριν από το Πάσχα και θα αποτελέσει ασφαλώς το γεγονός της χρονιάς στο τραγούδι. 

Συνθέτης των τραγουδιών, ο πάλαι ποτέ συνεργάτης του Στέλιου Καζαντζίδη και εχθρός του τα τελευταία χρόνια Χρήστος Νικολόπουλος, ο οποίος συμμετέχει και ως μουσικός με το μπουζούκι του. 

Τίτλος του δίσκου "η μεγάλη συνάντηση". Έτσι με έναν δίσκο έχουμε μια αναπάντεχη "συνάντηση κορυφής", η οποία δεν είναι άσχετη προς το όλο κλίμα της συμφιλίωσης και της ομοψυχίας που κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό στο χώρο του τραγουδιού, κορυφαία εκδήλωση του οποίου υπήρξε η προχτεσινή διακήρυξη ομόνοιας και συνεργασίας μεταξύ των σωματείων δημιουργών - εκτελεστών. 

Ο δίσκος που ετοιμάστηκε με πλήρη μυστικότητα ώστε να μη διαρρεύσει (λέγεται ότι ο Στέλιος δεν το είπε ούτε καν στη μάνα του, την κυρά Γεσθημανή) αποφασιστηκε και ηχογραφήθηκε "κεκλεισμένων των θυρών" σε χρόνο ρεκόρ, μόλις ο Καζαντζίδης αποδεσμεύτηκε από τη δισκογραφική εταιρεία "Μίνως" στην οποία ανήκε και προσχώρησε (έναντι αδρού τιμήματος) στην "Πόλυγκραμ", με την οποία συνεργαζόταν ως προχτές η Μαρινέλλα. 

Ήδη χτεσινό δελτίο τύπου της "Μίνως" μετά φωτογραφίας, μας πληροφορεί ότι η τραγουδίστρια υπέγραψε συμβόλαιο και ανήκει στο δυναμικό της. Πρόλαβε όμως πριν να ολοκληρώσει το δίσκο με τον Καζαντζίδη. 

«ΚΑΤΑΧΝΙΑ»

Το εξώφυλλο του δίσκου

Η «ΚΑΤΑΧΝΙΑ» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο έργο, αφιερωμένο στην περίοδο της κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του άξονα. Τον Οκτώβριο του 1944 τα γερμανικά στρατεύματα αποχώρησαν. Είχαν προηγηθεί η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου στις 25 Νοεμβρίου του 1943 και η απελευθέρωση της Καρδίτσας στις 12 Μαΐου του 1943, από τις δυνάμεις του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ (η πρώτη πόλη που απελευθερώθηκε στην κατεχόμενη, τότε, Ευρώπη) . Ένας από τους βασικούς συντελεστές του έργου, ο στιχουργός Κώστας Βίρβος, που έζησε τα γεγονότα της κατοχής, θυμάται: «Την ΚΑΤΑΧΝΙΑ την εμπνεύσθηκα από γεγονότα που τα έζησα. Το 1943 όταν ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ ήμουν από τους πρώτους που εντάχθηκε σ' αυτήν, μαθητής τότε στο Γυμνάσιο Τρικάλων. Τον Αύγουστο του 1943 ήρθα στην Αθήνα για να δώσω εξετάσεις στην Πάντειο Σχολή. Πέτυχα από τους πρώτους και συγχρόνως συνδέθηκα με την ΕΠΟΝ σπουδαστών. Τον Μάρτη του 1944 με συνέλαβαν μαζί με τον συμπατριώτη μου φοιτητή της Χημείας, Στέλιο Πάλα, γράφοντας στους τοίχους. Μας πιάσαν στη γωνία Αγορακρίτου και Αριστομένους οι χαφιέδες και μας οδήγησαν στην Ειδική Ασφάλεια, αφού πρώτα περάσαμε από το ξενοδοχείο ΚΡΥΣΤΑΛ, όπου είχαν τσιμπούσι οι αρχιβασανιστές Παναγιωτόπουλος και Παρθενίου. Εκεί μας βασάνισαν μέχρι θανάτου. Ο Ξενοδόχος του ΚΡΥΣΤΑΛ όταν μας είδε αιμόφυρτους, ύστερα από το ξύλο με το βούρδουλα και τη φάλαγγα στα πόδια, ειδοποίησε το Πρώτων Βοηθειών. Πρέπει να το έκανε σκόπιμα για να υπάρχουν μάρτυρες ώστε να μη μας σκοτώσουν. Μετά μας οδήγησαν στα Κρατητήρια της Ελπίδος 5 και μας έβαλαν στο απομονωτήριο. Αφού πέρασαν δυο τρεις μέρες κατορθώσαμε να ειδοποιήσουμε τους δικούς μας. Εκεί μέσα έγραψα στο μυαλό μου το "Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια" και το "Ένας ξύλινος σταυρός" την Πρωτομαγιά του 1944, όταν τουφέκισαν τους διακόσιους στην Καισαριανή. Εκεί μέσα επίσης εμπνεύσθηκα το "Γιατί να γίνω μάνα" και την "Ομηρία". Τα άλλα τραγούδια τα έγραψα αργότερα στο βουνό, με την μορφή ποιημάτων, αρχικά, τα οποία αργότερα τα έκανα τραγούδια. Στις 5 Ιουνίου 1944, αν θυμάμαι καλά, πέρασα από την τριμελή Επιτροπή Ασφαλείας, η οποία θα έκρινε την τύχη μου. Πρόεδρος ήταν ο Νομάρχης Αττικής, Ναύαρχος Κιβωτός, και μέλη ο Εισαγγελέας Εφετών και ο Υποδιοικητής της Ειδικής Ασφάλειας, Αντισυνταγματάρχης Μπόγρης. Μιλημένοι και οι τρεις με αθώωσαν. Ο Γερμανός σύνδεσμος όμως δεν υπέγραφε την αποφυλάκιση μου. Τελικά "πείσθηκε" και στις 12 Ιουνίου αποφυλακίσθηκα. Μετά από πολλές περιπέτειες έφτασα στο βουνό και παρουσιάστηκα στο χωριό Γοργογύρι Τρικάλων για να με τοποθετήσουν. Στο Γοργογύρι ήταν τότε και ο θείος μου Ζαχαρίας Παπαζαχαρίου, Εθνοσύμβουλος Τρικάλων στην κυβέρνηση του Βουνού, ο οποίος με έπεισε να συνεχίσω τη δράση μου στην ΕΠΟΝ, γιατί μπορούσα να αποδώσω πάρα πολλά και όχι στον ΕΛΑΣ, που ήθελα εγώ. Έτσι έφυγα από το Γοργογύρι και πήγα απέναντι στα Χάσια, στο χωριό Λιόπρασο, που ήταν η έδρα του Επαρχιακού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ. Πρώτος Γραμματέας ήταν ο Ντίνος ο Μπόμπορας, δικηγόρος σήμερα και δεύτερος Γραμματέας ο Τάκης Παπανικολάου, επίσης δικηγόρος, δυο φορές Βουλευτής του ΚΚΕ και πρώην διευθυντής του Ριζοσπάστη. Στην ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη), που είχε την έδρα της στο ίδιο χωριό, ήταν ο Νίκος Ζαούσης (ανεψιός του στρατηγού Σαράφη), Ο καλός φίλος Βασίλης Τσαπάλας και πάρα πολλοί άλλοι, καλοί μου φίλοι μέχρι σήμερα. Εκεί έγραψα και τα υπόλοιπα τραγούδια (ποιήματα) της Καταχνιάς, εμπνευσμένα από το αγωνιστικό περιβάλλον και από αντάρτικα τραγούδια. Π.χ. την εισαγωγή της Καταχνιάς "Κλαίνε θρηνούνε τα βουνά" την εμπνεύσθηκα από το αντάρτικο τραγούδι "Βαριά στενάζουν τα βουνά"*. Έτσι ολοκληρώθηκε η ΚΑΤΑΧΝΙΑ και μόλις οι συνθήκες το επέτρεψαν, αφού βρήκα και τον εξαίρετο συνθέτη και άνθρωπο Χρήστο Λεοντή, που την μελοποίησε θαυμαστά, την κυκλοφορήσαμε σε δίσκο». 

«Όχι! Δεν έχει σχέση με τον Καζαντζίδη!» (ΒΙΝΤΕΟ)

Μάνος Παπαδάκης: Ένας καλός τραγουδιστής
της σχολής Καζαντζίδη

Ο Στέλιος Καζαντζίδης από τα μέσα της δεκαετίας του 50 μέχρι και το 1966, οπότε και αποχώρησε από τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, υπήρξε αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής. Έκτοτε, η αποχή του από τη νύχτα και, κατά διαστήματα, από τη δισκογραφία, διαμόρφωσαν και συντήρησαν ανόθευτο ένα μύθο. Παρόλη την παραπληροφόρηση, παρά την αήθη προσβολή της ιστορικής πραγματικότητας, παρά την ανεπαρκή προβολή, ο Καζαντζίδης διαδίδεται, υπάρχει και, εν τέλει, αποκαθίσταται. 

Κάνοντας λόγο για ανεπαρκή προβολή, θα ήταν αστείο να αναφερόμαστε στις δεκαετίες του 50 και του 60, οπότε ένα «εμβρυακό», υποτυπώδες σύστημα προώθησης αναζητούσε και θέλησε να επιβάλλει τον Καζαντζίδη. Αναφερόμαστε κυρίως στα τελευταία 20 χρόνια, που η εικόνα του Καζαντζίδη «αμαυρώθηκε» και διαστρεβλώθηκε. Ανεπαρκής προβολή μπορεί να χαρακτηριστεί και η υπερπροβολή, όταν αυτή εξυπηρετεί συμφέροντα και εμπορικούς σκοπούς… Θα αναλύσουμε τις σκέψεις μας αυτές, σε άλλη δημοσίευση. Είναι φυσικό, όταν πρωτεύεις και ταυτόχρονα προτείνεις (γιατί ο Καζαντζίδης πρότεινε και θεμελίωσε ένα ερμηνευτικό είδος), και η πρότασή σου βρίσκει τη μέγιστη ανταπόκριση, πολλοί να σε μιμούνται. Βέβαια στην περίπτωση Καζαντζίδη, οι κατά καιρούς απομιμήσεις δεν προέκυπταν αυθόρμητα. Τουλάχιστον όχι πάντα. 

Γιώργος Ζαμπέτας : 18 χρόνια από το θάνατό του (VIDEO)

Γιώργος Ζαμπέτας

Πριν από 18 χρόνια, στις 10 Μαρτίου του 1992, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ένας σημαντικός δημιουργός και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών. Υπήρξε εξαιρετικά εμπορικός συνθέτης. 

Στις μέρες μας, ο Γιώργος Ζαμπέτας, είναι ένας από τους πλέον δημοφιλείς και αναγνωρίσιμους δημιουργούς της περιόδου του κλασσικού λαϊκού τραγουδιού, ειδικά στις τάξεις της νεολαίας. Σε αυτό συνετέλεσαν, πέρα από τις διαχρονικές δημιουργίες του και το χαρακτηριστικό «παίξιμο», οι πολλές συμμετοχές σε κινηματογραφικές ταινίες. Ο Γιώργος Ζαμπέτας γεννήθηκε στο Μεταξουργείο στις 25 Ιανουαρίου του 1925. 

Της γερακίνας γιός...

Είναι ένα από τα πλέον γνωστά λαϊκά τραγούδια, της πρώιμης μεταπολιτευτικής περιόδου. Σε μουσική Βασίλη Τσιτσάνη και στίχους Κώστα Βίρβου, το τραγούδι «Της γερακίνας γιός» συμπεριλήφθηκε στο δίσκο «Σκοπευτήριο» στα 1975.

Το πρωτοτραγούδησε ο ίδιος ο συνθέτης μαζί με την Λιζέτα Νικολάου, σφραγίζοντας με την χαρακτηριστική του φωνή ένα κομμάτι της μουσικής ιστορίας του τόπου μας. Πολλά χρόνια αργότερα, το τραγούδησε και ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Στο δίσκο «Αφιέρωμα» που κυκλοφόρησε το 1996 ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής, ερμήνευσε μαζί με το τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη και άλλα παλιά τραγούδια σπουδαίων Ελλήνων συνθετών. 

Καλώς ή κακώς, το τραγούδι αυτό πλέον έχει ταυτιστεί με τον Στέλιο Καζαντζίδη και στα νυχτερινά μαγαζιά της εποχής μας αυτό είναι πρόδηλο. Βλέπετε οι νέοι της εποχής, που δεν έχουν το κίνητρο ή τη διάθεση να γνωρίσουν τη μουσική παράδοση, δεν αναζητούν το πρωτότυπο.