 |
Μάνος Παπαδάκης: Ένας καλός τραγουδιστής της σχολής Καζαντζίδη |
Ο Στέλιος Καζαντζίδης από τα μέσα της δεκαετίας του 50 μέχρι και το 1966, οπότε και
αποχώρησε από τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, υπήρξε αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής. Έκτοτε, η αποχή του από τη νύχτα και, κατά διαστήματα, από τη δισκογραφία, διαμόρφωσαν και
συντήρησαν ανόθευτο ένα μύθο. Παρόλη την παραπληροφόρηση, παρά την αήθη προσβολή της ιστορικής πραγματικότητας, παρά την ανεπαρκή προβολή, ο Καζαντζίδης διαδίδεται, υπάρχει και, εν τέλει, αποκαθίσταται.
Κάνοντας λόγο για ανεπαρκή προβολή, θα ήταν αστείο να αναφερόμαστε στις δεκαετίες του 50 και του 60, οπότε ένα «εμβρυακό», υποτυπώδες σύστημα προώθησης αναζητούσε και θέλησε να επιβάλλει τον Καζαντζίδη. Αναφερόμαστε κυρίως στα τελευταία 20 χρόνια, που η εικόνα του Καζαντζίδη «αμαυρώθηκε» και διαστρεβλώθηκε. Ανεπαρκής προβολή μπορεί να χαρακτηριστεί και η υπερπροβολή, όταν αυτή εξυπηρετεί συμφέροντα και εμπορικούς σκοπούς… Θα αναλύσουμε τις σκέψεις μας αυτές, σε άλλη δημοσίευση. Είναι φυσικό, όταν πρωτεύεις και ταυτόχρονα προτείνεις (γιατί ο Καζαντζίδης πρότεινε και θεμελίωσε ένα ερμηνευτικό είδος), και η πρότασή σου βρίσκει τη μέγιστη ανταπόκριση, πολλοί να σε μιμούνται. Βέβαια στην περίπτωση Καζαντζίδη, οι κατά καιρούς απομιμήσεις δεν προέκυπταν αυθόρμητα. Τουλάχιστον όχι πάντα.