Ουίσκι, Τζιν και Φρούμελ (ΒΙΝΤΕΟ)

Φρούμελ Παναγιωτάκη

Το 1892, στην οδό Ευριπίδου 25, στο κέντρο Αθήνας, ο Όθων Παναγιωτάκης άνοιξε ένα μικρό ουζοπωλείο. Σιγά - σιγά, το μικρό αυτό ουζοπωλείο άλλαξε μορφή και έγινε μία μεγάλη ποτοποιία που κέρδισε την προτίμηση και την αγάπη των Αθηναίων χάρη στο ούζο, το κονιάκ και τα λικέρ που παρήγαγε. Από το 1977, συνεχιστής της ιστορικής αυτής ποτοποιίας, γίνεται ο Βλάσσης Φιλιππόπουλος, ο οποίος κληρονόμησε όλα τα μυστικά και τις τεχνικές παραγωγής της. Η εταιρεία συνεχίζει να υπάρχει μέχρι τα σήμερα με την επωνυμία D' Artemis.

Το πλέον γνωστό λικέρ της ποτοποιίας Παναγιωτάκη, ήταν το Φρούμελ, το οποίο μάλιστα έγινε και τραγούδι. Το τραγούδι με τίτλο “Ουίσκι Τζιν και Φρούμελ”, σε μουσική Βασίλη Καραπατάκη και στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη, το ηχογράφησε ο Στέλιος Καζαντζίδης στα 1958. 

Την επόμενη χρονιά (1959) κυκλοφόρησε και μια επανεκτέλεση που “ανήκει” στα λεγόμενα τραγούδια της Αμερικής και επ ουδενί δεν συγκρίνεται με την πρώτη ηχογράφηση, η οποία είναι από κάθε άποψη αριστουργηματική.

Το αμφίβιο αυτοκίνητο του Στέλιου Καζαντζίδη

Χρήστος Κολοκοτρώνης και Στέλιος Καζαντζίδης
στο Amphicar - Κιάτο (Νεάπολη) 1965 (;)

Του Γιάννη Μπεκιάρη
 
Ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε δύο μεγάλες αγάπες. Το ψάρεμα και τα αυτοκίνητα. Ίσως γιατί και τα δύο του έδιναν τη δυνατότητα να ξεφύγει από την καθημερινότητα, που κατά πως φαίνεται τον βάραινε. Ο φίλος του Δημήτρης Τραϊκούδης είχε αναφέρει πως ο Καζαντζίδης ήθελε να γίνει φορτηγατζής για να φεύγει. Δεν μπορούσε να κάθεται, έλεγε. Ήθελε να παίρνει το αμάξι και να εξαφανίζεται. Όπως ήθελε να παίρνει τη βάρκα του και να χάνεται, συμπληρώνουμε εμείς. Ο Καζαντζίδης προσπάθησε να συνδυάσει τις δύο του αγάπες και έτσι αγόρασε ένα αμφίβιο αυτοκίνητο! Πρόκειται για ένα Amphicar (μοντέλο 770) το οποίο κατασκευάζονταν στην τότε Δυτική Γερμανία. 

Το Amphicar παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1961 στη Νέα Υόρκη. Μέχρι το 1968 διατίθεντο στην αγορά ενώ η παραγωγή του σταμάτησε περίπου στα 1965. Είχε τελική ταχύτητα 7 μίλια την ώρα στο νερό και 70 στη στεριά, εξού και ονομάστηκε "μοντέλο 770". Στα χρόνια του, το κόστος αγοράς άγγιζε τα 3000 δολάρια. Συνολικά κυκλοφόρησαν 3878 αυτοκίνητα ενώ τα 3046 έγιναν εξαγωγή στις  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Ο Στράτος των 33 στροφών και ο Στέλιος των 45 (BINTEO)

«Νιώθω, πραγματικά, βαθιά συγκίνηση για το θάνατο του Στράτου Διονυσίου. Υπήρξε ένας μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής. Στάθηκε για τριάντα ολόκληρα χρόνια αγωνιστής του κλασικού και ανόθευτου λαϊκού τραγουδιού, που το υπερασπίσθηκε δυναμικά, σταθερά και με μεγάλη συνέπεια. Το κενό που αφήνει ο Στράτος Διονυσίου, αυτός ο ακούραστος εργάτης τον λαϊκού τραγουδιού, είναι δυσαναπλήρωτο», δήλωσε ο Στέλιος Καζαντζίδης μετά τον θάνατο του Στράτου Διονυσίου που συνέβη στις 11 Μαΐου του 1990. 

Ο Στράτος Διονυσίου υπήρξε ένας σημαντικός λαϊκός τραγουδιστής. Αναμφισβήτητα. Με πλούσιο ρεπερτόριο, ενδιαφέρουσα φωνή, σημαντικές εμπορικές επιτυχίες. Μόλις προχθές κλείσαμε 21 χρόνια από τον αιφνίδιο θάνατό του. Πέθανε στα 56 του χρόνια, σε μια ηλικία αν μη τι άλλο παραγωγική για έναν τραγουδιστή. Το κείμενο αυτό το γράφουμε με αφορμή την επέτειο του θανάτου του. Καταθέτουμε εδώ κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς. Προβληματισμούς που σχετίζονται με τις μουσικές προτιμήσεις των νεότερων αναφορικά με το κλασικό λαϊκό τραγούδι. Το ζητούμενο είναι γιατί - όπως φαίνεται - οι νέοι προτιμούν περισσότερο τον Διονυσίου από τον Καζαντζίδη;