Η επίσημη ανακοίνωση του Σωματείου «Αρωγή»

 Μετά τις αποκαλύψεις του Μάκη Τρανταφυλλόπουλου και της εκπομπής «Κίτρινος Τύπος» καθώς και τα δεκάδες emails που κατέκλυσαν την ηλεκτρονική ταχυδρομική μας διεύθυνση, θεωρήσαμε σωστό και υποχρέωσή μας, να αρχίσουμε μια έρευνα σχετικά με τη διαχείριση των εσόδων από τις δύο συναυλίες που πριν λίγο καιρό διοργανώθηκαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη προς τιμή του Στέλιου Καζαντζίδη.

Πρώτο μας μέλημα, ήταν να επικοινωνήσουμε με το σωματείο Αρωγή, για το οποίο άλλωστε προορίζονταν και τα έσοδα των συναυλιών, με απώτερο σκοπό την ανέγερση ξενώνα για ορφανά παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Με χαρά δεχθήκαμε την άμεση απάντηση του ιδρύματος. Μας έστειλαν λοιπόν την επίσημη ανακοίνωση του Ιδρύματος που σύντομα (αν δεν έχει συμβεί ακόμα) θα διατεθεί στον Τύπο.

Σημειώνουμε πως πριν ακόμα διοργανωθούν οι δύο συναυλίες εμείς – όπως και πλήθος κόσμου – είχαμε διατυπώσει τις ενστάσεις μας, ως οφείλαμε να κάνουμε: (διαβάστε ΕΔΩ)

Η έρευνά μας δεν σταματά εδώ. Είναι πολύ νωρίς να εξάγουμε συμπεράσματα. Απλά παραθέτουμε την ανακοίνωση που μας στείλανε ως έχει.

Κριτική – «Η φωνή ζει»

Οι συντελεστές της συναυλίας – αφιερώματος («Η φωνή ζει») δεν κατάφεραν να μας διαψεύσουν. Σε προηγούμενη δημοσίευση του blog κάναμε φανερές τις διαθέσεις μας απέναντι στο εγχείρημα αυτό, μα και τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας. Οι αμφιβολίες μας δικαιώθηκαν.

Το βράδυ της Παρασκευής (στις 18/09/09), λοιπόν, έλαβε χώρα στο Καλλιμάρμαρο, η συναυλία στη μνήμη του Στέλιου Καζαντζίδη. Για κακή τύχη των διοργανωτών (δε θα λέγαμε δική μας) η έντονη βροχόπτωση στο κέντρο της πρωτεύουσας έθεσε πρόωρα τέρμα σε αυτή την αστειότητα, που πάνω από 40.000 άνθρωποι ζήσαμε. Το αν αντιλήφθηκαν το μέγεθος της, όλες αυτές οι χιλιάδες κόσμου, είναι ένα άλλο ζήτημα που χρήζει κοινωνιολογικής προσέγγισης.

Στα θετικά της παράστασης ας σημειώσουμε την απόδοση της ορχήστρας. Ήταν κάτι που αναμέναμε άλλωστε από τη στιγμή, που οι συναυλίες αυτές ανακοινώθηκαν. Ο κόσμος ήταν πολύς. Όμως «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά εν το ευ το πολύ».

Πολλοί ήρθαν για τον Καζαντζίδη. Οι πιο πολλοί όμως ήρθαν με αφορμή τον Καζαντζίδη και όχι για εκείνον. Αυτοί, οι περισσότεροι δηλαδή, το ίδιο θα κάνανε σε κάθε μεγάλο πολιτιστικό γεγονός και αν μη τι άλλο, το αφιέρωμα της Παρασκευής ήταν ένα μεγάλο πολιτιστικό και κοσμικό γεγονός από το οποίο, απλά, δεν θα μπορούσαν να λείψουν. Όμως δεν μπορούμε να πούμε πως δεν το περιμέναμε και αυτό. Μαζικές εκδηλώσεις τέτοιου
τύπου μοιραία αναπαράγουν την ίδια την κοινωνία.

«Η φωνή ζει»

Πρόσφατα μάθαμε – δημοσιεύτηκε άλλωστε σε εφημερίδες και διαδικτυακούς τόπους – πως στα μέσα του Σεπτέμβρη θα διοργανωθούν δύο συναυλίες, αναφορά στον Στέλιο Καζαντζίδη.

Στις 18 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο και στις 23 του ίδιου μήνα στο Καυταντζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης.

Γιώργος Νταλάρας, Πασχάλης Τερζής, Δημήτρης Μητροπάνος, Χάρις Αλεξίου, Γλυκερία και φυσικά η Μαρινέλλα ενώνουν τις φωνές τους σε μια παράσταση την οποία σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής και της οποίας επιμελείται ο Ανδρέας Καραχάλιος.

Η συναυλία μας ενδιαφέρει, στο βαθμό που καθίσταται ένα γεγονός πανελλαδικής εμβέλειας και αφορά στον Καζαντζίδη. Ξεφεύγοντας από το καθαυτό καλλιτεχνικό γεγονός, είναι ευκαιρία να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις και ανησυχίες.

Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι κάποιοι σημαντικοί και διαχρονικά εμπορικοί τραγουδιστές, μετέχουν μιας τέτοιας προσπάθειας. Δεν αμφιβάλουμε ούτε για τις αγαθές προθέσεις κάποιων, ούτε αμφισβητούμε πως επιλέχθηκαν σημαντικοί μουσικοί ώστε το μουσικό κομμάτι, αισθητικά, να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των περισσοτέρων.