Σεβασμό στις φωτογραφίες!

Από τις πλέον δημοφιλείς φωτογραφίες μοντάζ. Δυστυχώς έχει δημοσιευτεί
σε πάρα πολλά βιβλία και πολυτελείς εκδόσεις.

Ήταν Σεπτέμβριος του 2002 όταν κυκλοφόρησε το 84ο τεύχος του περιοδικού "Δίφωνο" με μια φωτογραφία, προϊόν μοντάζ (ή κολάζ), στο εξώφυλλο της έκδοσης και - τον κάπως απολογητικό (?) - τίτλο: "Η φωτογραφία δεν είναι ανάμνηση, είναι μια κλήτευση της συνείδησης".

Για να είμαστε δίκαιοι, στη σελίδα των περιεχομένων του τεύχους, υπήρχε σχετική αναφορά, με ψιλά γράμματα, ότι δηλαδή πρόκειται για "φωτογραφική σύνθεση του Τάκη Πανανίδη".

Δεν θυμόμαστε αν είχε προηγηθεί κάτι του τεύχους αυτού. Ούτε αν η φωτογραφική αυτή σύνθεση δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος αυτό, του περιοδικού. Γνωρίζουμε στα σίγουρα - είμαστε αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες - ότι η δημοσίευσή της πυροδότησε έντονες συζητήσεις σε κύκλους ανθρώπων που ασχολούνται - με την ευρεία ή την στενή έννοια - με αυτό που σήμερα ονομάζουμε λαϊκό τραγούδι.

"Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει…"

Το εξώφυλλο του βιβλίου
του Θανάση Λάλα

Πάνε λίγες μέρες που κυκλοφόρησε το βιβλίο του Θανάση Λάλα για τον Στέλιο Καζαντζίδη με τίτλο "Θηρίο Ανήμερο" από τις εκδόσεις Αρμός. 

Σχεδόν όλα τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει για τον Στέλιο Καζαντζίδη είναι - κατά τη γνώμη μας - ανεπαρκή και πρόχειρα. Βιάστηκαν βλέπετε πολλοί στο παρελθόν να καταγράψουν την "ιστορία" κάνοντας παράλληλα την όποια καριέρα τους. 

Βέβαια, μετά το βιολογικό τέλος του Στέλιου Καζαντζίδη το κακό έχει παραγίνει. Κολάζ, φαντασιακές ιστορίες και συνομιλίες, πλαστές φωτογραφίες, ατεκμηρίωτο υλικό… 

Κι όλα αυτά με την υποστήριξη πάντα των ημετέρων που κατέχουν θέσεις επικοινωνιακής ισχύος. Βλέπετε το κονφόρμ, το "όλοι μαζί" δουλεύει πάντα όταν πρέπει. 

Δυστυχώς το καινούριο βιβλίο του Θανάση Λάλα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Πρόκειται για ένα ογκώδες έργο 500 περίπου σελίδων. Στον πρόλογο του βιβλίου διαβάζουμε: "Ο Στέλιος Καζαντζίδης που είναι κλεισμένος υπό μορφή αυτοβιογραφικών διαλόγων μέσα σε αυτό το βιβλίο είναι ένας “άλλος” Καζαντζίδης". 

Γιώργος Αλεξάτος: Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η ελληνική μεταπολεμική πραγματικότητα

Ο Γιώργος Αλεξάτος

Ο Γιώργος Αλεξάτος γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας το 1956. 

Εργάστηκε ως οικοδόμος και κατόπιν ως δημοσιογράφος. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την κοινωνική ιστορία της εργατικής τάξης και του εργατικού κινήματος της Ελλάδας. 

Μοιράστηκε μαζί μας το κείμενο που δημοσιεύουμε σήμερα και τον ευχαριστούμε για αυτό.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε το 2004 και δημοσιεύτηκε τον επόμενο χρόνο στο περιοδικό "Λαϊκό Τραγούδι" και στο βιβλίο "Στέλιος Καζαντζίδης. Αφιέρωμα" σε επιμέλεια του Θωμά Κοροβίνη που κυκλοφόρσε από τις εκδόσεις "Οδός Πανός".

Πρόκειται για ένα "πυκνό" - κυρίως σε ότι αφορά στην περιγραφή μιας περιόδου που για πολλούς "ζεί" ακόμα μέσα μας - κείμενο και το βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρον. Τα συμπεράσματα δε στα οποία καταλήγει, μας βρίσκουν σύμφωνους.

Στέλιος Καζαντζίδης - Μίκης Θεοδωράκης: Το τέλος μιας φιλίας

Ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Μίκης Θεοδωράκης
το 1984 στα χρόνια της διαμάχης  της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδας (ΕΜΣΕ)  και της Ένωσης Δημιουργών Ελληνικού Τραγουδιού (ΕΔΕΤ).

Στις 9 Ιουνίου 1962 το θέατρο "Παρκ" ανοίγει για να υποδεχτεί την "Όμορφη πόλη" του Μέντη Μποσταντζόγλου σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. 

Η παράσταση δεν έχει την αναμενόμενη επιτυχία. Ένα περίπου μήνα αργότερα ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα λαμβάνουν ένα γράμμα από το Λονδίνο όπου νοσηλεύεται ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο μουσικοσυνθέτης ζητά τη βοήθειά τους. Ο Στέλιος Καζαντζίδης δίνει τα χέρια με τον θεατρικό επιχειρηματία Θοδωρή Κρίτα ενω παράλληλα εμφανίζεται στου “Κουλουριώτη” στην παραλία του Μοσχάτου.

Αυτή η συνεργασία - όπως εκ των υστέρων αποδείχτηκε - ήταν η αρχή του τέλους της φιλικής σχέσης του Στέλιου Καζαντζίδη με τον Μίκη Θεοδωράκη καθώς ένα γεγονός πίκρανε τον τραγουδιστή. 

Οι ιστορικές συναυλίες στο θέατρο "Κεντρικόν" (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα με την ηθοποιό Ειρήνη Παπά
μετά την πρώτη συναυλία στο θέατρο "Κεντρικόν" τον Μάρτιο του 1961

Το 1960 είναι η χρονιά που αρχίζει η “επανάσταση” στο ελληνικό τραγούδι. “Η προσπάθειά μας εμένα και του φίλου μου του Μάνου (μιλά για τον Χατζιδάκι) είναι να δώσουμε ή μάλλον να βοηθήσουμε στη διάπλαση ενός ρωμαλέου νεοελληνικού τραγουδιού, μίας νεοελληνικής μουσικής γενικότερα” θα δηλώσει ο Μίκης Θεοδωράκης, που έχει επιστρέψει από το Παρίσι και συνεργάζεται με την Columbia. Δισκογραφεί τον “Επιτάφιο” του Γιάννη Ρίτσου. Ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος, διευθυντής τότε της Columbia, επενδύει πολλά στη συνεργασία αυτή. 

Για τον Γιώργο Ζαμπέτα ο Μίκης Θεοδωράκης είναι η προσωπική επιλογή του διευθυντή της Columbia. Στο πρόσωπό του χτίζει το αντίπαλο δέος του Μάνου Χατζιδάκι. Η πρακτική αυτή είναι άλλωστε γνωστή. Το ίδιο έγινε και λίγο αργότερα όταν - σύμφωνα με τη μαρτυρία του ίδιου του Λαμπρόπουλου - η Columbia επιστράτευσε όλες τις τις δυνάμεις για να προωθήσει τον Γιάννη Μαρκόπουλο ως αντικαταστάτη του Μίκη Θεοδωράκη, όταν τα τραγούδια του τελευταίου απαγορεύτηκαν από την Χούντα των συνταγματαρχών. 

Στο δυναμικό της Columbia την περίοδο εκείνη ανήκουν ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. 

"Και δεν μίλησε κανείς..." (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο στιχουργός 
Γιάννης Καλαμίτσης

Καναδάς 1973. Ο Μίκης Θεοδωράκης ετοιμάζει τα τραγούδια του δίσκου “στην Ανατολή”. Την ίδια χρονιά δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ταχυδρόμος” - στο πλαίσιο ενός διαγωνισμού νέων δημιουργών - ο στίχος του Γιάννη Καλαμίτση “Και δεν μίλησε κανείς”. Η πρώτη μελοποίηση έγινε από τον Γιώργο Κυριαζή και κυκλοφόρησε στον “Χρυσό Δίσκο 1974” με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά. 

Στον ίδιο δίσκο υπάρχει και ακόμα ένα τραγούδι, που ερμηνεύει ο Μανώλης Μητσιάς, με τίτλο “Με ένα καράβι όνειρα”. Ήταν και αυτό τραγούδι διαγωνισμού στο περιοδικό “Ταχυδρόμος” σε στίχους Κώστα Στυλιάτη. Η μελοποίηση του αρχιτέκτονα (ΕΜΠ) Άρη Καπετανάκη, πήρε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό αυτό. Και τα δύο τραγούδια συμπεριλήφθηκαν στο δίσκο “στην Ανατολή” που κυκλοφόρησε 4 μήνες μετά την πτώση της δικτατορίας. 

Επί της ουσίας

Ο Μίκης Θεοδωράκης με την κόρη του Μαργαρίτα.
Φωτογραφία που δημοσιεύτηκε
μαζί με τη συνέντευξη
στην εφημερίδα «Εμπρός» στα 1961

«Δυστυχώς όμως ορισμένοι κρατικοί, ημικρατικοί, παρακρατικοί και δημοσιογραφικοί κύκλοι, βάζουν τις υποκειμενικές προτιμήσεις και ελπίδες τους πάνω από την αντικειμενική πραγματικότητα. Βεβαίως είμαι ένας απλός συνθέτης «βεβαρημένος» και «άοπλος» μπροστά στους τρομερούς οργανισμούς και μηχανισμούς. Και όμως είμαι εγώ που δεν χάνω την ψυχραιμία μου, είμαι εγώ που διασκεδάζω με τον πανικό που τους έχει πιάσει κι ακόμη περισσότερο τους κατανοώ. Τους κατανοώ και πιθανώς να τα μάζευα και να ξαναγύριζα στο Παρίσι για πάντα εάν οι τελευταίοι μήνες δεν με είχαν πείσει ότι η θέση μου είναι εδώ, όπου πραγματοποιώ μια αποστολή, που ξεπερνά την καριέρα του συνθέτη. 

Πιστεύεις δηλαδή πως υπάρχει μια οργανωμένη «εκστρατεία» εναντίον σου ή μάλλον εναντίον του έργου σου; 

 Αν όχι οργανωμένη, πάντως εκστρατεία ναι! Γίνεται μια συστηματική προσπάθεια από πολλές πλευρές να μειωθεί η μεγάλη απήχηση που είχε στον κόσμο το έργο μου. Μου λένε πως τα τραγούδια μου είναι «γυμνά», δηλαδή γραμμένα μόνον για μπουζούκι και για αυτό δεν μπορεί να αρέσουν στον πολύ κόσμο. Τους απαντώ: «Θέλω τα λαϊκά τραγούδια να βγαίνουν απέριττα όπως είναι. Τα λαϊκά τραγούδια είναι σαν τις βυζαντινές εικόνες. Δεν χρειάζονται φτιασίματα. Είναι σαν τη γυναίκα. Η πραγματικά όμορφη γυναίκα φαίνεται γυμνή, όχι ντυμένη και φτιασιδωμένη. Πιστεύω ότι ο κόσμος θέλει να του λέμε την αλήθεια. Δεν θέλει φλυαρίες. Και αυτό προσπαθώ να πετύχω με τα τραγούδια μου. Να πω την αλήθεια, όσο πικρή κι αν είναι, όσο κι αν καίει. Μόνον έτσι θα έχω την συνείδησή μου ήσυχη ότι προσφέρω μια υπηρεσία στον τόπο και τον λαό μας. Φαίνεται όμως ότι ενώ αυτή την υπηρεσία ο λαός τη δέχεται και την εκτιμά, υπάρχουν άλλοι που προσπαθούν με κάθε τρόπο να τη μειώσουν. 

Αλήθεια, γιατί όλα τα τραγούδια σου είναι τόσο τραγικά. Γιατί δεν γράφεις και εσύ κάτι εύθυμο;  

Γράφω την αλήθεια. Η προσωπική μου εμπειρία, καθώς και όλης της γενιάς μου, έχει την σφραγίδα του τραγικού. Οι καλύτεροί μας φίλοι σκοτώθηκαν, τα όνειρά μας τσαλακώθηκαν. Μόλις και μετά βίας τώρα παίρνουμε μια πρώτη ανάσα ύστερα από 20 χρόνων αγωνίες, θυσίες και άγχος. Όμως πρέπει να προσθέσω ότι η ελπίδα ποτέ δεν μας έλειπε και θέλω να πιστεύω ότι και μέσα στα πιο δραματικά από τα τραγούδια μου υπάρχει στο βάθος αυτή η ελπίδα για τον άνθρωπο...». 

Αυτά εξομολογήθηκε ο Μίκης Θεοδωράκης στην εφημερίδα «Εμπρός», σε συνέντευξη που παραχώρησε στις 13 Μαΐου του 1961. 

«ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»

Ο Μίκης Θεοδωράκης

«Τον Στέλιο και την Μαρινέλλα τους προόριζαν για τον Χατζιδάκι, τον οποίο ο Λαμπρόπουλος μόλις είχε αποσπάσει από τον Πατσιφά. Εγώ τότε (1961) συνέθετα το «Άξιον Εστί» έχοντας στη σκέψη μου τις δυο φωνές - Στέλιο και Γρηγόρη - να εναλλάσσονται. Ένα λαϊκό ο ένας, ένα βυζαντινό ο άλλος. Δεν τους είχα πει όμως ακόμα τίποτα. Μια μέρα κατά το μεσημέρι καταφθάνει το ζεύγος στο σπίτι μου στη Νέα Σμύρνη, για να μου μιλήσει για κάποιο σοβαρό θέμα. Τους είδα πολύ σκεφτικούς και στεναχωρημένους. Σε λίγο άρχισε να μιλά ο Στέλιος: «Ο κ. Τάκης», (Λαμπρόπουλος), «μας είπε ότι ο κ. Χατζιδάκις έχει γράψει ορισμένα τραγούδια για μας και μας περιμένει να πάμε στο σπίτι του για να μας τα παίξει. Πήγαμε σήμερα στις δέκα, χτυπήσαμε το κουδούνι και μας άνοιξε η μητέρα του, η οποία μας οδήγησε στο σαλόνι. Οι κουρτίνες ήταν τραβηγμένες και είχε ημίφως. Αφού περιμέναμε πάνω από μισή ώρα, μπαίνει ο κ. Μάνος, ο οποίος φορούσε μια μαύρη ρόμπα και μαύρα γυαλιά. Μας χαιρέτησε ευγενικά και κάθισε στο πιάνο. Φαινόταν πως δεν είχε ξυπνήσει ακόμα, γιατί έπαιζε πολύ σιγά, τα δε τραγούδια του ήταν πολύ παράξενα για μας. Πώς να σας το πούμε κύριε Μίκη, μαύρισε η ψυχή μας. Και γι' αυτό μόλις φύγαμε, τρέξαμε σε σας. Θέλουμε να τραγουδήσουμε τραγούδια σας...». 

- Και ποιος σας εμποδίζει, τους ρωτώ. Ο κ. Τάκης; Άμα θέλω εγώ, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. 

- Δεν είναι αυτό, κ. Μίκη. 

- Τότε τι είναι; 

- Να... Είναι ο «άλλος». 

- Ποιος «άλλος»; 

- Ο Γρηγόρης; - 

- Θέλουμε να γράφετε μόνο για μας... 

- Βρε παιδιά... Εσείς είστε αυτοκράτορες. Ο καημένος ο Γρηγόρης μόλις τώρα κατάφερε να τρώει γλυκό ψωμάκι. Άλλωστε δόξα τω Θεώ, μπορώ να γράψω πολλά τραγούδια και για σας και για κείνον... 

- Θέλουμε μόνο για μας. 

- Και να σας πω και κάτι άλλο. Τώρα γράφω ένα νέο έργο, ένα Ορατόριο, που σκέφτομαι να το τραγουδήσετε μαζί. Εσύ Στέλιο είσαι λαϊκός και βυζαντινός. Το ίδιο και ο Γρηγόρης. Θέλετε ν' ακούσετε λίγο; 

- Όχι κ. Μίκη. Εάν κρατήσετε τον Γρηγόρη, τότε θα φύγουμε εμείς... 

Ανένδοτοι. Ιδίως ο Καζαντζίδης, που τον είχε πιάσει ξαφνικά μια φοβερή αντιπάθεια και δεν ήθελε ν' ακούσει ούτε το όνομα του Μπιθικώτση. Και έτσι χωρίσανε οι δρόμοι μας και το «Αξιον Εστί» το τραγούδησε μονάχα ο Μπιθικώτσης». 

Ο Καζαντζίδης και οι άλλοι... (ΒΙΝΤΕΟ)

Μίκης Θεοδωράκης - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Μπορεί οι τελευταίες μας δημοσιεύσεις να δείχνουν επιθετικές. Δεν είναι όμως… Είναι μια ύστατη προσπάθεια επαναξιολόγησης των γεγονότων και αποκατάστασης της αλήθειας. Τα ντοκουμέντα - αδιάψευστος μάρτυρας – συνηγορούν σε βάρος μιας πλειάδας καλλιτεχνών, που δυστυχώς ένα γενικευμένο σύστημα προτάσσει ανελλιπώς και δικαιώνει συνεχώς.

Ενώ την ίδια ώρα πληθαίνουν οι άνθρωποι που πιστεύουν επισφαλείς προφορικές «μαρτυρίες», που κατακλύζουν τον τόπο και εμπεδώνονται ως αλήθειες σε μια κοινωνία που αδιαφορεί για πολύ σοβαρά πράγματα.

Πόσο μάλλον για έναν καλλιτέχνη, που τον έλεγαν Στέλιο Καζαντζίδη.

«Στην Ανατολή» (ΒΙΝΤΕΟ)

Στα χρόνια της Χούντας, ο παράγοντας λογοκρισία μάστιζε την καλλιτεχνική δημιουργία σε κάθε της έκφανση.

Άλλωστε η λογοκρισία ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους η επιχειρηματική προσπάθεια του Στέλιου Καζαντζίδη στο χώρο της δισκογραφίας απέτυχε.

Μπορεί βέβαια, λίγο πριν τα χρόνια της ξενοκίνητης χούντας ο Καζαντζίδης να απέσπασε, έπειτα από αγώνα και επιμονή, την πολυπόθητη άδεια από το υπουργείο Βιομηχανίας για την δημιουργία της δικής του δισκογραφικής ( η γνωστή «STANDARD»), εν τούτοις όμως, η εταιρεία του δεν λειτούργησε ποτέ αυτόνομα.

Στέλιος Καζαντζίδης - Γρηγόρης Μπιθικώτσης: Μια μοναδική φωτογραφία

Στέλιος Καζαντζίδης και Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Δύο σημαντικές μορφές του μετεμφυλιακού τραγουδιού. Οι πορείες τους συναντήθηκαν αρκετές φορές. Λίγοι γνωρίζουν, πως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης είναι ο συνθέτης του «Απόψε ονειρεύτηκα» που κυκλοφόρησε το 1954 με τη Καίτη Γκρέυ και τον νεαρό, τότε, Στέλιο Καζαντζίδη. Αργότερα με την δυναμική είσοδο στην ελληνική δισκογραφία, "σπουδαγμένων" μουσικών - συνθετών, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρος Ξαρχάκος κ.α. δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθούν ξανά οι δύο τραγουδιστές.

Είναι γνωστές στο ευρύ κοινό οι συναυλίες στο θέατρο «Κεντρικόν» της πλατείας Κολοκοτρώνη. Στις δύο αυτές συναυλίες, στις 20 και στις 22 Μαρτίου του 1961, τις οποίες οργάνωσε ο Πύρρος Σπυρομήλιος (διευθυντής της Ραδιοφωνίας – ΕΙΡ τότε), το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει στην ίδια μουσική σκηνή τον Μίκη Θεοδωράκη να διευθύνει την ορχήστρα και τον Μάνο Χατζιδάκι στο πιάνο.

Για πρώτη φορά την ίδια σκηνή μοιράστηκαν ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Γρηγόρης Μπιθικώστης. Ένα απόσπασμα από τις μουσικές αυτές στιγμές, ένα ανεκτίμητης αξίας ντοκουμέντο, κυκλοφορεί από την POLYGRAM και μπορείτε να το αγοράσετε σε κάθε δισκοπωλείο.

«Όμορφη πόλη»

Ο Μίκης Θεοδωράκης

Ο Μίκης Θεοδωράκης στην περίοδο 1952 - 1954, κατά τη διαμονή του στα Χανιά, στην Αθήνα και έπειτα στο Παρίσι συνέθεσε τον κύκλο τραγουδιών «Λιποτάκτες».

Η πρώτη τους ηχογράφηση έγινε τον Οκτώβριο του 1960. Μπουζούκι έπαιξε ο Μανώλης Χιώτης και στην κιθάρα τον συνόδεψε ο Δημήτρης Φάμπας. Τους στίχους των τραγουδιών - που ερμήνευσε ο ίδιος ο Θεοδωράκης - υπέγραψε ο αδελφός του συνθέτη, Γιάννης.

Από τα τραγούδια του κύκλου αυτού, ξεχώρισε το γνωστό "Όμορφη πόλη" - "Θα γίνεις δικιά μου".

Αξίξει να αναφέρουμε πως το τραγούδι αυτό έχει διασκευαστεί και επανεκτελεστεί πολλές φορές, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης στην Επταετία

Ο Στέλιος Καζαντζίδης έχει ήδη σταματήσει τις εμφανίσεις στα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης.

Στις 21 Απριλίου του 1967 και ενώ είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τις 28 Μαΐου, αξιωματικοί του στρατού, υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου, και συμμετοχή του ταξίαρχου Στυλιανού Παττακού και του συνταγματάρχη Νικόλαου Μακαρέζου κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα.

Η νέα κατάσταση στην πολιτική ζωή του τόπου θα διατηρηθεί για επτά περίπου χρόνια. Ο Στέλιος Καζαντζίδης λίγο πριν το 1967 έχει αρχίσει την προσπάθεια, να δημιουργήσει τη δική του εταιρία.

Το όνομα αυτής «STANDARD». Έχοντας - μετά από αλλεπάλληλες αιτήσεις - αποσπάσει την πολυπόθητη άδεια σκοπιμότητας από το, τότε, Υπουργείο Βιομηχανίας και αφού παρήγγειλε μηχανήματα από το εξωτερικό, αναμόρφωσε ένα παλαιό εργοστάσιο στο Κιάτο για να στεγάσει τον υλικό εξοπλισμό.

O Μουαμμέρ Κετέντζογλου μιλά για τον Στέλιο Καζαντζίδη

Μουαμμέρ Κετέντζογλου

 Ο Μουαμμέρ Κετέντζογλου είναι ένας σύγχρονος, Τούρκος μουσικός. Γεννήθηκε στην περιοχή της Σμύρνης, στα 1964 και παρά το γεγονός ότι είναι τυφλός, ασχολήθηκε με τη μουσική και έμαθε να παίζει ακορντεόν.

Περισσότερα από 15 χρόνια, συμμετέχει σε μουσικά σχήματα, κυκλοφορεί δίσκους και παράλληλα συγκεντρώνει στο προσωπικό του αρχείο, στοιχεία για τη λαϊκή μουσική όλου του κόσμου. Ένας εξαίρετος μουσικός και ερευνητής, που «συλλέγει» ήχους, κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές με στόχο την προβολή της μουσικής παράδοσης (ιδιαίτερα των λαών των Βαλκανίων), δηλώνει πως αρέσκεται στην Ελληνική μουσική και αγαπά κυρίως το Ελληνικό λαϊκό τραγούδι. Κορυφαία του στιγμή, η μουσική του συνάντηση με το Μίκη Θεοδωράκη, στα 1996. Μοιράστηκε τη σκηνή με το μεγάλο Έλληνα συνθέτη σε παραστάσεις στην Αθήνα και τη Λειβαδιά. Ο εκ γενετής τυφλός μουσικός, δέχθηκε και αυτός την πρόσκλησή μας. Χαιρετίζει το blog μας και μας παραχωρεί το κείμενο, που ακολουθεί. Έχει δηλώσει χαρακτηριστικά, πως ο Καζαντζίδης ξεκλείδωσε για αυτόν το ελληνικό τραγούδι.

Το «Σαββατόβραδο» και η λογοκρισία

Το τραγούδι «Σαββατόβραδο» σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Τάσου Λειβαδίτη, από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία», ( Βράχο-βράχο τον καημό μου, Σαββατόβραδο, Έχω μια αγάπη, Το παράπονο, Ο μετανάστης, Καημός) το γνωρίζουν οι περισσότεροι.

Ένα τραγούδι, που γράφτηκε στα 1961 και τυγχάνει καθολικής αποδοχής. Υπάρχει μια γλαφυρή ιστορία σχετική με το τραγούδι αυτό, που καταδεικνύει το βαθμό στον οποίο λογοκρίθηκαν πολλά τραγούδια της δεκαετίας του 60 και όχι μόνο.

Ένα ψεύτικο δίλημμα

Καιρός είναι να μπούνε τα πράγματα στη θέση τους. Στη μουσική, όπως και σε άλλους χώρους, δυστυχώς, κυριαρχούν τα δίπολα.

Εμπορικό, έντεχνο. Νταλάρας, Άντζελα Δημητρίου. Δε με πειράζει τόσο, που προτείνουν τέτοιες ανοησίες. Με πειράζει που συμβαίνει αυτό μαζικά και μεθοδευμένα, με στόχο να εμπεδώνονται, στις μάζες, τέτοιου είδους διλήμματα.

Και από ένα σημείο και μετά, οι ανοησίες αυτές προτείνονται σαν κάτι το φυσικό, σε καθημερινές κουβέντες, σε σχολεία, στα πλαίσια των συναναστροφών των ανθρώπων…