Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Ο Στράτος των 33 στροφών και ο Στέλιος των 45...

«Νιώθω, πραγματικά, βαθιά συγκίνηση για το θάνατο του Στράτου Διονυσίου. Υπήρξε ένας μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής. Στάθηκε για τριάντα ολόκληρα χρόνια αγωνιστής του κλασικού και ανόθευτου λαϊκού τραγουδιού, που το υπερασπίσθηκε δυναμικά, σταθερά και με μεγάλη συνέπεια. Το κενό που αφήνει ο Στράτος Διονυσίου, αυτός ο ακούραστος εργάτης τον λαϊκού τραγουδιού, είναι δυσαναπλήρωτο», δήλωσε ο Στέλιος Καζαντζίδης μετά τον θάνατο του Στράτου Διονυσίου που συνέβη στις 11 Μαΐου του 1990.

Ο Στράτος Διονυσίου υπήρξε ένας σημαντικός λαϊκός τραγουδιστής. Αναμφισβήτητα. Με πλούσιο ρεπερτόριο, ενδιαφέρουσα φωνή, σημαντικές εμπορικές επιτυχίες. Μόλις προχθές κλείσαμε 21 χρόνια από τον αιφνίδιο θάνατό του. Πέθανε στα 56 του χρόνια, σε μια ηλικία αν μη τι άλλο παραγωγική για έναν τραγουδιστή. Το κείμενο αυτό το γράφουμε με αφορμή την επέτειο του θανάτου του. Και καταθέτουμε εδώ σκέψεις και προβληματισμούς… Προβληματισμούς που σχετίζονται με τις μουσικές προτιμήσεις των νεώτερων αναφορικά με το κλασσικό λαϊκό τραγούδι. Το ζητούμενο είναι γιατί ο περισσότεροι νέοι προτιμούν τον Διονυσίου από τον Καζαντζίδη;




Ο προβληματισμός μας δεν είναι τόσο επιφανειακός όσο φαίνεται. Θα λέγαμε πως είναι η «κορυφή του παγόβουνου» και σχετίζεται με την υποβάθμιση του λαϊκού τραγουδιού, με τη νόθευση του μουσικού αισθητηρίου του κοινού, με τα όσα ανυπόστατα διακινούνται και προβάλλονται, συστηματικά ή όχι. Οι νεότεροι δεν προτιμούν τον Διονυσίου από τον Καζαντζίδη, μα τον Στράτο των 33 στροφών από τον Καζαντζίδη των 45. Τον Διονυσίου της επίκαιρης πίστας από τον Καζαντζίδη του παρωχημένου πάλκου. Εν ολίγοις δεν προτιμούν καλλιτέχνες, παρά εποχές. Είναι αστείο να διατείνονται κάποιοι πως απεχθάνονται την «κλάψα» και τη «μιζέρια» του Καζαντζίδη και πως προτιμούν τον «άρχοντα» Διονυσίου. Αλήθεια, όλοι αυτοί οι κάποιοι, έχουν γνώση της δισκογραφικής πορείας του Διονυσίου; Ασφαλώς όχι. Την αγνοούν όπως αγνοούν ένα μεγάλο κομμάτι της πρώιμης «Καζαντζιδικής» θα λέγαμε - χωρίς υπερβολή, εποχής του Στράτου, οπότε και τραγούδησε: «Καταδικάστε με να δω τι θα κερδίσετε, μια μάνα δίχως γιο μες την ζωή θα αφήσετε», «Πόσο δίκιο είχες μάνα πως θα μείνω μοναχός μου και ο πόνος ο δικός μου πως δεν θα χει τελειωμό», «Φέρτε το παιδί του χάρου, που μου πήρε το δικό μου», «Εγώ μεγάλωσα στο πεζοδρόμιο», «Όταν θα πω τον πόνο μου θα κλάψει η οικούμενη, θα κλάψει όλος ο ντουνιάς και όλοι οι βασανισμένοι» και άλλα πολλά… Παρόλο που η επιτυχία του Διονυσίου αρχίζει στα μέσα της δεκαετίας του 60, η εμπορικότητα και η δημοφιλία του χτυπούν κόκκινο στη δεκαετία του 80. Τότε είναι που τραγουδά τον «Σαλονικιό», το «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα», «Ο φαντάρος» και πολλά άλλα σουξέ. Αξίζει βέβαια να σημειώσουμε πως η επιτυχία του Διονυσίου συνέπεσε με την απόπειρα περιθωριοποίησης του Καζαντζίδη ο οποίος υπήρξε ιδιαίτερα ανήσυχος ως καλλιτέχνης και κατά συνέπεια ενοχλητικός για την κατεστημένη κατάσταση στο δισκογραφικό κόσμο και τον κόσμο της νύχτας. (διαβάστε εδώ). Τον προηγούμενο ισχυρισμό ενισχύει το γεγονός ότι η πρώτη δισκογραφική περίοδος του Διονυσίου, στα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του Καζαντζίδη περνάει απαρατήρητη.   Τόσο στα χρόνια της δικτατορίας αλλά και την περίοδο 1975 – 1987, ο Καζαντζίδης απείχε δισκογραφικά ενώ παράλληλα από το 1965 είχε σταματήσει τις εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα.

Ας προχωρήσουμε εδώ ένα βήμα περισσότερο… Δέκα χρόνια μετά το βιολογικό του τέλος ο Καζαντζίδης είναι – για τους ανυποψίαστους που δυστυχώς είναι οι περισσότεροι - ο τραγουδιστής της «Μαντουβάλας», ο ιδιόρρυθμος που βρίζει στα δικαστήρια απαξιώνοντας θεσμούς, ο ασυνεπής επαγγελματίας που αθετεί συμφωνίες και συμβόλαια, ο μικροαπατεώνας που δωροδοκεί  και κλέβει "αθώους" συνθέτες όπως ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο μόνιμα παραπονεμένος χωρίς αιτία, ο εκμεταλλευτής των περιστάσεων… Την ίδια ώρα ο Στράτος Διονυσίου παρά τη καταδίκη του σε φυλάκιση, παρά τις επισκέψεις του στον ιππόδρομο, παρά τις εξωσυζυγικές ιστορίες, παρά την συμφιλίωσή του με τον κόσμο της νύχτας - συνέχισε να τραγουδά μέχρι τέλους, παρά τα «ινδοπρεπή» που τραγούδησε – όπως και ο Καζαντζίδης – αντί να είναι ο τραγουδιστής της «Σαγιώνας», αντί να αμφισβητείται η εντιμότητά του, αντί τέλος πάντων όλα αυτά, παραμένει ο «άρχοντας», σε πείσμα των γεγονότων. Γιατί; Γιατί έτσι μας είπαν. Βέβαια οι σύλλογοι φίλων Στέλιου Καζαντζίδη, έστω και χωρίς σαφή προσανατολισμό – παρά με μια φολκλορική διάθεση, πληθαίνουν. Μέρα με τη μέρα. Και αυτό τα λέει όλα…

ΥΓ: Το πρόβλημά μας ασφαλώς δεν είναι ο Στράτος Διονυσίου΄και οι προσωπικές επιλογές του. Το πρόβλημά μας, είναι η μεροληπτική στάση των περισσοτέρων όσον αφορά στην αξιολόγηση των καλλιτεχνών. Και αυτό θίγουμε καταφανέστατα.

Στο βίντεο που ακολουθεί ακούστε ένα τραγούδι της πρώτης δισκογραφικής περιόδου του Στράτου Διονυσίου με τίτλο «Όταν θα πω τον πόνο μου», σε μουσική και στίχους του Χρήστου  Κολοκοτρώνη.


video




Δεν υπάρχουν σχόλια: