Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Ξενοφοβικοί ανθέλληνες στα όρια της παρακμής…


Με αφορμή τα όσα ακούγονται, γράφονται και λέγονται, από «ειδικούς» και μη, σχετικά με την ευρώ – βυζιών και τις «ελληνικές» συμμετοχές σήμερα θα πάρουμε θέση. Και όπως το έχουμε συνήθειο δεν θα ασχοληθούμε με πρόσωπα, μα με γενικότητες και θεσμούς. Αλλά και η κριτική μας σε πρόσωπα και καταστάσεις, όπου συνέβη ή αν συμβεί, αποσκοπεί στην αποδόμηση, ακριβώς του όλου, και όχι στην απαξίωση του μερικού και του τίποτα. 

Μπορεί ο Γιώργος Λιάγκας ή ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, σε δεκάλεπτα τηλεοπτικά διαλείμματα αναμεταξύ διαφημίσεων, να πέτυχαν  το ακατόρθωτο, δηλαδή να κατηγοριοποιήσουν την ελληνική μουσική και να αναλύσουν, πολύπλευρα και πληρέστατα την ελληνική μουσική παράδοση… Μπορεί… 

Κι έπειτα ο Γιάννης, ο Τάκης, η Βούλα, η Σούλα και τόσοι άλλοι τηλεοπτικά ενημερωμένοι αστοιχείωτοι αναπαρήγαγαν όσα άκουσαν και είδαν χωρίς ενδοιασμούς. Σε χώρους εργασίας, φιλικές συντροφιές, νυχτερινές εξόδους…

Κάπως έτσι διαμορφώνεται η κοινή γνώμη, ως απρόσωπο τέρας, που καθορίζει από τούδε τη γνώμη εκείνων, που δεν έχουν γνώμη. Και αυτοί είναι οι περισσότεροι.

Όχι! Δεν μας απασχολεί ούτε η Αγγελική Ηλιάδη, ούτε η Θωμαή Απέργη, ούτε μας καίγεται καρφάκι για το, ποιός τραγουδάει καλά ή όχι, αν ο Αγάθωνας πρέπει να ξυρίσει το μουστάκι του, και ποια τραγούδια αρμόζουν σε έναν διαγωνισμό. Στο κάτω, κάτω δεν μας ενδιαφέρουν οι διαγωνισμοί. Παντός τύπου.

Αυτό που μας εξοργίζει είναι η χρόνια, μεθοδευμένη και επικίνδυνη, όσο ποτέ, σήμερα, προσπάθεια ενός παγκόσμιου συστήματος να μας πείσει – και φαίνεται πως τα έχει καταφέρει – πως το ανατολίτικο στοιχείο, που ξεφεύγει από τα στενά όρια του έθνικ – όπως ορίζεται εμπορικά, ως δημιούργημα και αυτό των αναγκών της αγοράς δηλαδή - είναι υποδεέστερο του δυτικού. 
Διαμορφώνεται ο ανθρώπινος χυλός, που θα καταναλώσει το δυτικό προϊόν στην ολότητά του. Το προϊόν των πολυεθνικών.

Ο Λιάγκας και ο κάθε Λιάγκας - το ζήτημα δεν είναι προσωπικό - ως ο μαϊντανός σε ένα μεγάλο, παγκόσμιο καλoσερβιρισμένο πιάτο ή Αγάθωνας και ο κάθε Αγάθωνας, ως έκφραση του κιτς και του ξεπερασμένου σε μια εποχή απροσμέτρητων αλλαγών, συντηρούνται από το σύστημα και το βολεύουν στο βαθμό, που δεν το απειλούν.
Και φυσικά οι ίδιοι, οι Λιάγκες ή οι Αγάθωνες, δεν έχουν επίγνωση του ρόλου τους στην παγκόσμια μηχανή. Δεν το περιμέναμε από αυτούς άλλωστε…

Λέγοντας σύστημα, αναφερόμαστε όχι μόνο στους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, μα πρωτίστως στον ανθρώπινο χυλό, που προκατειλημμένος και ανυποψίαστος, δουλεύει στον αυτόματο πιλότο εξυπηρετώντας τις ανάγκες και τα συμφέροντα της αγοράς.

Και αν το ποπ τραγούδι της Ηλιάδη είναι τουρκομπαρόκ – όπως τουρκογύφτικα ήταν για κάποιους «Αγάθωνες» και «Λιάγκες» τα λαϊκά τραγούδια του  50 ή  του 60, η παρουσία του Αγάθωνα στη ευρώ - βυζιών θυμίζει το γέρο με το γαϊδούρι, πλάι σε ξέστηθες τουρίστριες σε τουριστικές καρτ – ποστάλ .
Έτσι θέλει η παγκόσμια αγορά την Ελλάδα. Αποτριχωμένη, με ολίγον από μουστάκι. Προτηγανισμένη και κατεψυγμένη, με ολίγον από μουσακά. Άκαπνη, με ολίγον από ναργιλέ. Όρθια κάτω από φωτορρυθμικά, να χορεύει την παπαλάμπραινα. Με υψηλό εθνικό φρόνημα, να χορεύει με τους αστέρες της εγχώριας Show Biz…

Οι ευρώ – λιγούρηδες, αμόρφωτοι, ξενομανείς σε ότι αφορά το δυτικό πρότυπο, και επί της ουσίας ξενοφοβικοί ανθέλληνες, δυστυχώς νίκησαν. Μας νίκησαν.  


Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

4 χρόνια stelioskazantzidis.blogspot.com


Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευση το stelioskazantzidis.blogspot.com συνεχίζει να υπάρχει.

Η παρουσία μας έχει εξασθενίσει τον τελευταίο χρόνο. Το γνωρίζουμε.
Δεχόμαστε, ωστόσο, πως αυτή είναι η μοίρα κάθε εθελοντικής προσπάθειας, σε έναν κόσμο που αξιολογεί τα πάντα τεχνοκρατικά και ποσοτικά.

Θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε, όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που επικοινωνούν μαζί μας, από διάφορα σημεία του πλανήτη, και διαβάζουν όσα κατά καιρούς, έχουμε δημοσιεύσει.
Περιμένουμε τη βοήθεια όλων, ώστε να κάνουμε μια νέα αρχή, σε μια εποχή κρίσιμη και δύσκολη για τους περισσότερους.

Ευχαριστούμε για τις 207.000 και πλέον επισκέψεις και τα αμέτρητα μηνύματα που καθημερινά λαμβάνουμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο.

Η διαχείριση




Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Απαξιώνοντας τα φαινόμενα…

Παρακολουθούμε με απάθεια το «κατάντημα» του Γιώργου Νταλάρα.  Δεν ανήκουμε, ασφαλώς, σε κείνους που θαυμάζουν στο ελάχιστο το ελλειμματικό – κατά τη γνώμη μας πάντα – ταλέντο του. Αναγνωρίζουμε  ωστόσο την προσφορά του στη δισκογραφία (όχι στην τέχνη), και την επαγγελματική του κατάρτιση. Είμαστε πεπεισμένοι πως αν η τέχνη αξιολογούνταν αμιγώς ποσοτικά, ο Νταλάρας θα δέσποζε σε ένα χώρο ματαιόδοξου πρωταθλητισμού. 
Δεν ανήκουμε επίσης  σε εκείνους που πιστεύουν πως ένα γιαούρτι και μάλιστα «αμφιβόλου προελεύσεως» λύνει τα προβλήματα, μα ούτε σε κείνους  που αβίαστα εξισώνουν τον εξευτελισμό, και στην προκειμένη με τη συναίνεση του «θύματος», με την άσκηση ωμής βίας ή το κάψιμο βιβλίων (μάλιστα!  Το ακούσαμε και αυτό). 

Αν όλος αυτός  ο μεταπολιτευτικός συρφετός αντιλαμβανόταν την τάση ή την απόπειρα γελιοποίησης ενός αν μη τι άλλο «επαγγελματία διασκεδαστή» (έτσι δεν παρουσιάζουν τους τραγουδιστές τα μέσα και ο τύπος; Αυτό δεν είναι το πρότυπο; Διασκεδαστές που τους πετάν και λουλούδια.  Γιατί όχι και γιαούρτια λοιπόν;)  ως το έσχατο αντανακλαστικό της κοινωνίας με σκοπό τη διόρθωση του λάθους, ίσως να μην ακούγαμε αυτές τις κραυγές αγωνίας από όλους εκείνους που συμπάσχουν περίλυποι, όχι από αγάπη στο πρόσωπο του καλλιτέχνη, αλλά εξαναγκαστικά και βουτηγμένοι στο φόβο της επικείμενης ανυπαρξίας όταν τα φώτα πέσουν…

Και όταν τα φώτα πέσουν  για μερικούς από αυτούς, όχι γιαούρτια μα πέτρες θα παρακαλάνε οι ίδιοι να βρεθούν κάποιοι –«δήθεν αγανακτισμένοι» και σκόπιμα υποκινημένοι να τους ρίξουν, για να επανέλθουν στην επικαιρότητα, μιας και θα έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί όπως τόσοι και τόσοι επιτυχημένοι «παλιάτσοι» της ιστορίας… 

ΥΓ. Ας πάψουμε να απαξιώνουμε τα πρόσωπα και ας απαξιώσουμε τα συστήματα που τα γέννησαν και τα φαινόμενα των οποίων - τα πρόσωπα αυτά - δεν αποτελούν παρά ασήμαντες εκδηλώσεις. Τότε και μόνο τότε θα αλλάξουν ουσιαστικά τα πράγματα. Προς το παρόν το μόνο που πέτυχαν κάποιοι, έστω και ακούσια, ήταν να επαναφέρουν τον Νταλάρα στο προσκήνιο και αυτή τη φορά, δυστυχώς, ως θύμα, με τις ευλογίες ενός γενικευμένου συστήματος προώθησης… 


Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Για το 2012

Το stelioskazantzidis.blogspot.com, παρά όλες τις δυσκολίες που αναπόδραστα συναντά μια καθόλα εθελοντική και ερασιτεχνική απόπειρα σε έναν κόσμο που αναγάγει τα πάντα σε ποσοτικά και οικονομικά μεγέθη, θα υπάρχει και το 2012. Παραμένουμε στο διαδίκτυο, λοιπόν, με όση διάθεση μας έχει απομείνει και θα συνεχίσουμε να καταθέτουμε το έργο μας σε έντονους ή χαλαρούς ρυθμούς. 

Περιμένουμε από όλους εσάς, τους αναγνώστες του ιστολογίου αυτού, να συμμετέχετε ενεργά στη διαμόρφωση του περιεχομένου και του ύφους του. Με κάθε τρόπο. 

Σας ευχόμαστε καλή και δημιουργική χρονιά

Η διαχείριση του stelioskazantzidis.blogspot.com 



Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Αφιερωμένο στη μνήμη της Σώτιας Τσώτου


Σώτια Τσώτου
Η Σώτια Τσώτου έφυγε από τη ζωή στα 69 της χρόνια, το περασμένο Σάββατο. Η συνεργασία της με τον Καζαντζίδη δεν είχε μεγάλη διάρκεια, ωστόσο κρίνεται, εκ του αποτελέσματος, σπουδαία. Στη σημερινή δημοσίευση, δεν θα προβούμε σε τυποποιημένες εκδηλώσεις πόνου ή στενοχώριας, παρά θα αφιερώσουμε ένα τραγούδι στη στιχουργό,  παραθέτοντας παράλληλα ένα σύντομο κείμενο, όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στο zougla.gr, στο οποίο η ίδια η Τσώτου καταγράφει εντυπώσεις, από τη γνωριμία και την επαγγελματική της συνύπαρξη με τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Πριν από όλα, όμως, θα ήταν χρήσιμο να αναφέρουμε πως ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγούδησε 16 τραγούδια σε στίχους δικούς της. Ένα από αυτά και το τραγούδι με τίτλο «Έφυγες φίλε» που αφιερώνουμε σήμερα στη μνήμη της και ακούτε στο βίντεο που ακολουθεί. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στο δίσκο «Τραγουδώ» (1997) σε μουσική του Τάκη Σούκα.


Αναδημοσιεύουμε από το zougla.gr:

(το πρώτο από τα δύο κείμενα - αναφορές της Σώτιας Τσώτου στον Στέλιο Καζαντζίδη. Mπορείτε να διαβάσετε το δεύτερο ΕΔΩ)

Ό,τι κάνει τη ζωή πολύτιμη, ποθητή και ανεκτή είναι το γεγονός ότι είναι εφήμερη. Και το πιο εφήμερο μέσα στην προσωρινότητά της είναι η δόξα. Όταν, εξαιτίας κάποιας δεξιότητάς σου, γίνεις αναγνωρισμένος και αναγνωρίσιμος είναι σαν να μεταπηδάς από τον πραγματικό κόσμο σ' έναν κόσμο παραισθήσεων. Ένα ολόκληρο πλήθος πονηρών και υπεραφελών συνωστίζεται γύρω σου να σε υμνήσει και να σε εξυπηρετήσει ιδιοτελώς ή μη. Δεν πατάς πια. Αιωρείσαι. Γι' αυτό το τέλος της δόξας πονά. Γιατί σου τραβούν τον αιωρούμενο θρόνο και τσακίζεσαι στη γη. Είμαι 45 χρόνια στο κουρμπέτι, σαν δημοσιογράφος, σαν στιχουργός και είδα πολλές ανθρώπινες «μονοκρατορίες» να ανατέλλουν, να μεσουρανούν μικρό ή μεγάλο διάστημα και να δύουν με όλα τα λυπηρά συμπαρομαρτούντα. Γνώρισα όμως και μια εξαίρεση. Γνώρισα έναν άνθρωπο που η δόξα τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή και εξακολουθεί να τον ακολουθεί και μετά το θάνατό του. Και ήταν ένας άνθρωπος που πολύ λίγο νοιάστηκε γι' αυτήν. Πολύ λίγο έως καθόλου. Ήταν! Είναι! Και με κάποιο τρόπο θα είναι! Ο Στέλιος Καζαντζίδης. Τον γνώρισα το 1991. Κάναμε δύο L.P το «Βραδιάζει» σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου και το «Και πού Θεός» με τον Τάκη Σούκα. Υπήρξαμε εγκάρδιοι συνεργάτες. Τον άκουσα κάποτε στην τηλεόραση να εκφράζεται με πολύ κολακευτικά λόγια για μένα. Εγώ μέχρι τώρα δεν μίλησα πότε δημόσια για εκείνον, παρόλο που μου ζητήθηκε δύο φορές. Στη δεκαετία του ΄90 από τη Σεμίνα Διγενή και το 2007 από το Δήμο Νέου Ηρακλείου σε μια συναυλία για τη μνήμη του. Αλλά δεν μίλησα. Γιατί ή θα έλεγα πολύ λίγα ή θα έλεγα πάρα πολλά. Και διαφορετικά από όσα έχουν ειπωθεί ή γραφτεί για το Στέλιο. Μιλάνε συνήθως για τη σπάνια φωνή του. Η μικρή μου κόρη που είναι μια ταλαντούχα μουσικός μου είπε κάποτε που τον άκουσε ζωντανά:

-Μαμά, κουρντίζεις κιθάρα ακούγοντάς τον. Είναι τέλειος!

Παρόλα αυτά δεν ήμασταν φαν του. Γενικά ακούμε κλασσική μουσική και καλή ρόκ. Και φυσικά δεν ακούμε ούτε Τσώτου!!! 
Αν θα έπρεπε να μιλήσω για το ρεπερτόριό του, θα έμενα μετεξεταστέα. Ξέρω πολύ λίγα και τα πιο γνωστά από τα τραγούδια του. Αλλά θα μπορούσα να μιλώ ώρες για το «Φαινόμενο Καζαντζίδης». Σχεδόν εξωγήινο. Σχεδόν μεταφυσικό. Ο άνδρας αυτός, που από τα 35 περίπου χρόνια του, περιφρονώντας χρήμα και δόξα απομακρύνθηκε ή σωστότερα αυτοεξορίσθηκε σε ένα παραθαλάσσιο σπιτόπουλο στον Αγ. Κωνσταντίνο, λατρεύτηκε όσο κανείς. Άνθρωποι σημαντικοί, πλούσιοι, μορφωμένοι τον ακολούθησαν, όπου και αν ήταν, έτοιμοι να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία του.
Να σας πω, όμως, ποια κατά τη γνώμη μου ήταν η πραγματική επιθυμία του Στέλιου;
Ήταν να τον αφήσουν ήσυχο!

Αυτόν, τη θάλασσα του, τη βάρκα του και την Κυρά Βάσω. Τώρα που γράφω, έχω αραδιασμένες μπροστά μου καμιά δεκαριά φωτογραφίες του. Βρέθηκαν στα χέρια μου από ένα κοινό μας φίλο που δεν είναι ζει πια. Τον Ανδρέα Καϊάφα. Ιδρυτή και διευθυντή της δισκογραφικής μας εταιρείας, της M.B.I. Οι περισσότερες είναι στη θάλασσα. Με μαγιό ή όχι. Με σορτς, και ανοιχτό στο στήθος πουκάμισο και τζόκεϊ καπελάκι. και στο βάθος της φωτογραφίας η βάρκα του: «Η κυρά Γεσθημανή».  Το όνομα της μάνας του, που την υπεραγαπούσε. Στις πιο πρόσφατες φωτογραφίες, που έχει αφήσει γενειάδα, μου θύμισε λίγο Χέμινγουεϊ. Ναι! Το ο «Γέρος και η θάλασσα». Παρατηρώ την έκφρασή του. Έχει την έκφραση του ανθρώπου, που τα έχει καλά με τον εαυτό του και δε θέλει τίποτα περισσότερο από λίγο κρασί στο ποτήρι του και λίγο φρέσκο ψάρι στο πιάτο του και την ευχέρεια να ορίζει το χρόνο του, μακριά από αναγκαιότητες και συμβάσεις. Αλλά δεν τον αφήνανε ήσυχο. Σε όλες τις φωτογραφίες είναι μαζί του φίλοι που λάμπουν από ευτυχία, γιατί είναι πλάι του και φουσκώνουν από περηφάνια, γιατί φωτογραφίζονταν μαζί του. Γιατί δεχόταν αυτόν το χείμαρρο θαυμασμού;

Κατά τη γνώμη μου γιατί ήταν φοβερά ευγενής. Οι έννοιες βεντετισμός και Καζαντζίδης δεν συναντήθηκαν ΠΟΤΕ. Δεν ήθελε να χαλάσει το χατίρι κανενός. Θα σας διηγηθώ ένα παράδειγμα της πολύ καλής αγωγής του. Όταν τον γνώρισα ήμουν 48 χρονών και εκείνος 59. Όταν μπήκα στο σαλόνι του Ανδρέα Καϊάφα σηκώθηκε όρθιος, με χαιρέτησε θερμά και περίμενε να καθίσω για να καθίσει. Στην απονομή του χρυσού δίσκου για το «Βραδιάζει», εξήρα αυτήν την ευγένεια, που αληθινά με εξέπληξε. Γι' αυτόν, όμως, τον τελευταίο ιππότη θα συνεχίσω στο επόμενο «Θυμάμαι».

Ως τότε, να είστε καλά.



video



Διαβάστε ακόμη: Εν αναμονή των εξελίξεων...



Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Για τον Καζαντζίδη από τη Ρωσία


Πρόσφατα λάβαμε στην ηλεκτρονική μας ταχυδρομική διεύθυνση, ένα μήνυμα από τη Ρωσία. Ο κύριος Κώστας Θώδης, εκπαιδευτικός που διδάσκει ελληνική γλώσσα στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της  Σταυρούπολης  (СГУ), επικοινώνησε μαζί μας και χαιρέτισε την προσπάθειά μας. Ο ίδιος, όπως μας γράφει, κάνει αγώνα ώστε να διαδώσει τη φωνή και το έργο του Στέλιου Καζαντζίδη στην ομογένεια της Ρωσίας, που όπως χαρακτηριστικά αναφέρει αγνοεί, σε μεγάλο ποσοστό, τον Καζαντζίδη (αυτό είναι κάτι που πρέπει να μελετήσουμε – και θα το πράξουμε σε επόμενη δημοσίευση - με γνώμονα πάντα τις ιστορικές συνθήκες και αναγκαιότητες, και τα γεγονότα όπως αυτά εξελίχθηκαν τα τελευταία 100 χρόνια). Την προσπάθεια αυτή την κάνει και μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα  (www.ktdrus.gr), όπου συν τοις άλλοις παρουσιάζει τον Στέλιο Καζαντζίδη (www.ktdrus.gr/index.files/Stelios.html). 

Εμείς τον ευχαριστούμε θερμά για την επικοινωνία και την πρωτοβουλία του αυτή, να προβάλει δηλαδή την προσφορά του Καζαντζίδη, πρωτοβουλία που συνάδει με όσα εμείς πράττουμε τα τρία αυτά χρόνια λειτουργίας μας. 


ΥΓ: Εν τω μεταξύ απευθύνουμε ανοικτό κάλεσμα σε όλους και όλες, να συνδράμουν στην προσπάθειά μας με ενεργό συμμετοχή στη διαμόρφωση του περιεχομένου και του ύφους του ιστολογίου. 



Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Ψηφίστε μας στο www.nerokota.com

Για τις επόμενες 30, περίπου, ημέρες, όσοι από τους αναγνώστες μας το επιθυμούν μπορούν να μας ψηφίζουν, στη νέα ψηφοφορία που εκκίνησε το www.nerokota.com. Το ιστολόγιό μας βρίσκεται στην 9η στήλη (ως Στέλιος Καζαντζίδης), στο υποσέλιδο (κάτω μέρος) του www.nerokota.com.

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων.





Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού


Πάνε δύο μήνες περίπου, από τη μέρα που εκκινήσαμε ένα διαγωνισμό για τους αναγνώστες του http://stelioskazantzidis.blogspot.com. Είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε, σήμερα, το «νικητή», όπως άλλωστε υποσχεθήκαμε. Το βιβλίο του Παναγιώτη Χατζηαντώνογλου με τίτλο «Η δισκογραφία των τραγουδιών του Στέλιου Καζαντζίδη» κερδίζει ο κος Βασίλης Διαμαντής, που συμμετείχε στο διαγωνισμό αποστέλλοντας μας, προς δημοσίευση, ένα «ποίημα» αναφορικά με τον Στέλιο Καζαντζίδη. 

Θέλουμε να ευχαριστούμε όλους και όλες, για τη συμμετοχή τους,  και φυσικά, τις εκδόσεις «ASANTE», που μας χάρισαν τα αντίτυπα του βιβλίου του κου Χατζηαντώνογλου. Το «ποίημα» που ακολουθεί, και μας χάρισε στο πλαίσιο του διαγωνισμού ο κος Διαμαντής, δεν επιλέχθηκε παρά τυχαία, καθώς υπήρξε μία από τις ελάχιστες συμμετοχές που συμφωνούσαν με τα όσα ο διαγωνισμός και η διαδικασία συμμετοχής σε αυτόν, προέβλεπαν. Δεν αξιολογούμε, ασφαλώς, τη φιλολογική αξία της κατάθεσης αυτής, παρά μόνο την αξία της έμπνευσης και την πρωτοτυπία.


ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΕΝΑΣ ΑΕΤΟΣ

Ταξίδεψε ένας αετός κι έφυγε πάνω στα ουράνια,
με τη φωνή την επουράνια γεμάτη ένα σπαραγμό.
Ταξιδέψε ένας αετός κι απ τις  φτερούγες έσταζε αίμα
και τραγουδούσε όλα είναι ψέμα κι αυτός ο κόσμος γυάλινος.

Μα δεν πεθαίνουν οι αετοί από ψηλά κοιτούν τη γη 
δεν χώρεσαν σ ένα κλουβί, έχουν αιώνια ζωή.
Μα δεν πεθαίνουν οι αετοί γιατί έχουν λεύτερη ψυχή.

Ταξίδεψε ένας αετός κι όλου του κόσμου οι πονεμένοι,
χέρι με χέρι αδερφωμένοι  τώρα μετράνε τον καημό.

Ταξίδεψε ένας αετός 
κι όταν θα ΄ρθεί να ξαναζήσει, αυτά που έχει αγαπήσει,
ο πόνος να ναι  πιο μικρός.

Βασίλης Διαμαντής



Διαβάστε ακόμα: Διαγωνισμός προσφορά από το stelioskazantzidis.blogspot.com



Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Επιτέλους κυκλοφόρησε...

Το 28ο τεύχος του περιοδικού «Λαϊκό Τραγούδι», μετά από περιπετειώδεις εξελίξεις, φαίνεται πως βρίσκεται, από σήμερα το πρωί, στα περίπτερα και στα διάφορα σημεία πώλησης του νομού Αττικής.

Αναδημοσιεύουμε από το επίσημο ιστολόγιο του περιοδικού (διαβάστε - Λαϊκό Τραγούδι, τεύχος 28, αυτοκριτική):

«Τραγελαφικά πράγματα έχουν γίνει με την κυκλοφορία του τεύχους 28 του περιοδικού μας τους τελευταίους μήνες. Πιστεύαμε και γράφαμε σ' αυτό το blog ότι το περιοδικό είχε βγει κανονικά στα περίπτερα της Αθήνας από τις αρχές Σεπτεμβρίου. Όμως, φευ!.. Είχε γίνει λάθος - λέει - και βγήκαν τα προηγούμενα διπλά τεύχη της προσφοράς, αντί για το καινούργιο... Μας τηλεφωνούσαν οι αναγνώστες για να μας πουν ότι δεν το εύρισκαν και δεν τους πιστεύαμε. Λέγαμε, ότι ίσως δεν πήγε παντού, ή ότι σε κάποια σημεία πώλησης εξαντλήθηκε. Κι όμως είχαν δίκιο. Το περιοδικό δεν είχε κυκλοφορήσει στην Αθήνα, με κάποιες μικροεξαιρέσεις σε κάποιους κεντρικούς πάγκους της Ομόνοιας.
Δεν έχει νόημα να περιγράψουμε το πώς και το γιατί έγινε αυτό το απερίγραπτο γεγονός, αλλά μπορούμε να σας πούμε ότι τώρα μας διαβεβαιώνουν αρμοδίως, πως από αύριο Σάββατο 12 Νοεμβρίου- ΠΡΑΓΜΑΤΙ - θα κυκλοφορήσει... Να το δούμε και να μην το πιστέψουμε...»



Διαβαστε ακόμη: Το περιοδικό «Λαϊκό Τραγούδι» και η νέα εποχή